8

drονπσνν⁴ιαναιν qσι εν ⁵ůεεονbio os αοιιν τaνa,&r1da ydo Sooier rag rölelc, Oοουσσν εꝓꝗφσα o 2oο⁵. Lys. XXIII, 9. ειέιεωας roirn uerd raura od oldu οτεοον ⁷6οe dy⁶νμιέκονν mτοuů/wen Ilapyndeνα und Nuofaidou— οσνο οdöueros eioeα, 5noν νiοπ⁸εν α ον παάχαι/⁴ινς⁴ιπνο rére 1d oi ererd, erau- 7œαeνεο μάσ2ν⅔sεεωνο,‧ ν Tiνes ν rouτν αινπιπνπνν, dt ein ⁶ν Aνευιε, ds 6Aα ετ⁶υ eis&levveoiar em rourois&yyνανκοο παοεεν eie dyοnοeν ε½οro datvreg. Iff 6' oτεοας rijg te drriy æje Lvena ravro aœoν iõ ije oiune 20,6 ⁴ι ποννα☚ι μἀαοενμναςο οννε aοανενεέσαν, eidein Tör T.(Sιοναα⁶νεέννο adroν κα 3 rioεέꝓ(dναοσmασοσιταο. Isocr. XVII, 21.„αlz˙ι ο— edefré oν αεπασtew Mevéerov, 14ν, Sc. 00» τ lsor dαmαιι, ε τ ν qπυειμαμάᷣuα& ν—ννενοανμμέννν eie rν IIroν eigmleudααe 6 π0σ◻e:, aure O' 6ol- 0&rν⁴μνε ναμά‿αη‿εναάαεεοο σιτοι ο„⁴Lο œeς, 2deν aœm‿eal, Ot dvεαν dνν xναεκοοε(sie recte Brk. T. V. p. 696. pro zareoeε). Cf. Demosth. XXIII, 10. XXIV, 1338. XXXVI, 6. Lys. XIII, 78. XIX, 16. Isocr. XIX, 21. Iszœus IV, 10, VI, 23. 206 es*O ol drx‿νναο,, ντꝛ εε ενε es ludr Oi d gr, P6rοενεο uιe aνεινν iν idr ε.ꝓ†οντο, ακι⁶n α rus rOorπν ν roντενιν ⁵οιπĩ᷑Qĩ Er. Keicoue O*α*mο³⁴, ερπτενοων εκα., quo loco, quid intersit inter optativum aoristi cum dν coniunctum et optativum futuri solum per se positum, satis luculenter apparet; nam simul commutatis his modis reriouro et qcreiey ãν posueris, inepta erit oratio. Futuri enim optativus ad id quod aliquando fu- turum est refertur, aoristi autem etiam ad præsens tempus spectat; itaque hoc dicit Isæus: sciebant necessarii non verendum esse, ne Euctemon senex vel tum vel duocunque tempore vellet liberos procrearet, sed futurum esse ut liberos supponeret. Idem optativus futuri etiam post ⁵s et ör quamvis raro invenitur: Isæus II, 10. derd ds raõta Jorou dtνεννονέeον 2Oxονιι Merezliſe, Oneh ½0 εςᷣσ οοτο mœαte, σσ παι Ʒοσο ννπα‿ tTs 7rO,GO4 2⁴ celevri- Gœαeσνυα mι⁴!|☛1 αon w eic Tov etra Toνr d 0½⁴ειό⁶.ε⁷νκνα αἀάάεα T0G01. Cf. Is. VI, 35. Isocr. XXI, 15. Xenoph. Hellen. VII, 5, 3. Idem II, 1, 22. oο*νεν, die 1⁶έ☚ϊ ιςεο ν Ti Tdεεας π Gdναεοεεο.

Porro oplativus futuri in oratione obliqua haud raro ad conditionem refertur, quæ et ipsa opta- tivo indicatur vel futuri, ut apud Antiphont. I, 8, A. ο⁵ακꝙοειινν vο ατ τν ‿³υ(ντοσνν Ta TI ν ϑκορσmσσασe ϑeςςσσςακαοατd, ör 1dGιι ιαααναοεεο. Xen. Hell. VII, 4, 34.„retes, 6rt, el Sdοιεινν, ν˙νυννέμιαιεν(sie recte Drxponrios pro tνονeεαe dedit). Ibid. ν⁶⁴mmον, dis, di ui σꝓπeνoter(sie DrxP. pro droareucι), ν⁶ ννεν σν⁸ε, vel alius temporis, ut præsentis, cf. Xen. Hellen. V, 4, 13. bU Hεꝓντιο τoν„ε εren zuνreustvev, A“ ed erς, brt, at τ OarO, 16S0ε (eix edd.) oi rolfrar„rl., ut aoristi, quo genere dicendi maxime Xenophon in historia græca usus est: III, 4, 15. νπαατασρ O, öti, el u inidòν indνd 2dαεναο„ o Sreioοᷣo zœd aà sia oαreueoa url. VI, 1, 1. eyor, rl, ai A* onOdeεεαάν(Gonoroοe ex B Drxponr.), 0d duννασόστισο μ/ꝙeεκαα rol Onpæiois. Cf. II, 3, 56. VI, 4, 12. VII, 5, 24.

Quoduam autem discrimen horum modorum sit, ut recte intelligatur, obliquam orationem in rectam couverti oportet: ai raνꝶ ονα, deπααναά⁸ i. e. hœec si facis nunc, post moriere, oblique dici- tur: vdεε, ötti, ai aνta oioln, drο⁵αυνoo: quod in recta dicitur et raũνa oudeis, dονάσκνε 1. e. hæc si facies, morieris(dum facis), in obliqua sic effertur: Tοε, ôrt, ai raꝰra omsαα, ⸗otro: porro ddν raıν ouνe, deπω*εασνς i. e. hæc si feceris, morieris, sic convertitur in obliquam orationem: Nde, ôri, ei rauντa rouceter, d-ο⁵άσ̈οιο. Hac ratione simul cavetur, ne eui particula ν omissa videa- tur esse. Quæ quidem recte abest; nam optativus in oratione obliqua viee fungitur indicativi, qui