7

XXIII, 154. dqννντννσνν eνεεππν dς dν τπε †ιιοο ll:eil. eier) Tur r Th Ie. Conf. ScuærEn. ad Dem. p. 294, 9. Quod verbum ubi additum est, cave particulam ad futurum referas: Plat. Apolog. Socr. p. 29. C. 14†ον—π⁶εσ uν&μμας, e, i dtα†᷑‧ρ‿νεiουνe, dν dεανν oi visfe eririοrree d œν⁵deο udœνε αeν Teg nesneas duαmσ⁶υαάο⁸σοtaz¹, i. e. ο- d sxuνειεενονεν κα ονεονν dοαιρνιυαάοσσοεαd. Thucyd. II, 30. Aerovres, 6ci, r vaνσσmᷣ εε‿ deνυαά—Gεᷣd σαemσρνς ⁵νιιυισσe, ddννανυων ονεωπĩ Svεo e d drd daldoons Anaoνdν dxοεανς dν daxcir dgörtee za dig Zawudou d Keqνννν οœνκσοvot. Lyeurg.§. 76. ³ν˙ν d duuxς dν or ar inee wn e e ee ieode(sie cod. Cripps., T1⁴μοwG R⁸⁷ ⁷οε ceteri, riοαιαονσσεᷣ edd. vett., νμυηιονσαασαιαo edd. Duc., HEIRR., BzkkEn., PINZzG., Barr. et SAurr.). Aeschin. III, 155. röre uty raöt, eijourter, d*ν d vir, dldd oοotnοduevoe Toy ris dòo†αa tole raldνν ενοσν τt ποτν dν ε 1—◻υοέωρεeta i. e. rl or' dy ein d ε⅜οα; nam locuturum esse præconem certo certius est, sed quid tandem illud sit, quod dicet, dubitatur: ita vis, quæ h. I. magna est in verbis t rore, addito ã etiam augetur. Vide Hrnx. I. c. p. 55., qui BrkkEhI GreOei iure sprevit; sprevit etiam Lonrckros in Paralipp. I. p. 61. not. Nam illud quamvis per se satis aptum sit(cf. III, 45. 46. 47. 147. dretzei III, 40. 122.), tamen perexigua codieum auetoritate ni- titur; est enim in corr n et, si fides Barno T. II. p. 232 habetur, in Helmstad. atque in ed. Steph., quorum librorum auctoritatem miror Scurrnno ad Demosth. p. 756, 18. tanti censeri, ut eum qui addubitare udeat non veri amantem, sed calumniatorem videri dicat. Non minore iniuria dr ex- pulsum est II, 11. oiro„do dr adõασε 2u εᷣusdopuxt d drioμαανα εrεν, i. e. oüo„doο deν uεννμνενεέ̈os sive uenuoreuoν ueννασx Gεeνσοοπο uo loco particula iν in iis libris qui deterrimi sunt(eikls) et in corr a omissa est.

Sed ne quid dissimulare videar, interdum indicativus futuri cum particula iy ita coniunetus re- peritur, ut non modus rei, sed ipsa res ad conditionem referatur, ut apud Platon. Civit. X p. 615. D. 0† ikel, qνa, oud' dy Iiger(i 5oh var.) ôeĩοo(vid. H. SAurr. ad Lycurg. p. 97.). Thueyd. I, 140. drεισφανιννασέeενιμννοιονι ασάό⁵ςσς d œraotiõets(imo æracriαs, ut est in plerisque libris) æurof. Cf. Marrn. Gr. Gr.§. 599. d. Hznu. I. c. p. 50. De quibus locis incertum est quid iudicari debeat. Adeo enim codices plerumque inter se discrepant, ut scriptorine an librariis illa particula debeatur, certo dici nequeat. Poetas enim, quorum oratio et liberior est et a veterum epicorum exemplo exeusatio- nem habet, nunc non curo; sed scriptores, qui quidem inter probatos referuntur, credibile est de re non certa sed ex conditione apta non magis futuri indicativum quam præsentis cum particula dr consociasse.

Sequitur altera quæstio, quæ est de optativo futuri. Quem modum certum est et indubita- tum in oratione obliqua eum locum occupare, quem in recta indicativus obtineat. Nam etsi mos est Græcorum etiam in obliqua oratione indicativos ponere, maxime quum de re futura sermo est, tamen optativi usum tot tamque certa exempla testantur, ⁴) ut non possit in dubium vocari. Vid. Demosth. I, 22. ijuovον"o ε&ꝓναρ Tνννν, de 0068 Tode Luerae zc rde dyodde ti ⁴ασοεν ακν˙ε ναοανισοσ Scilicet sic illi ad Demosthenem dixerant: oν ⁴εαοσσνι οi Oeαeo. Xenoph. Hellen. III, 2, 25.

4) Haec exempla pene omnia collegit MaETzNER. ad Antiphont. p. 188, qui in eam rem et DonRkEEr Adverss. I, 1, p. 124., Interprr. ad Soph. Oed. T. 792., WuNoER. ad Soph. Phil. 374. laudavit. Adde HEn. ad Soph.

Antig. 410. 501. 2