6

quia a eventum zudicii futurum, non instantem refertur, minus ad rem aptus esse videtur. At dubitatur de partieule d cum infinitivo futuri coniunctione, egoque ipse eam in Aeschine incertam et dubiam esse haud satis cireumspecte pronunciavi(ad I, 145, 12.). Itaque nune paullo accuratius in eam rem inquiram. Constat autem, quæ sit infinitivi eum particula dy coniuncti ratio. Nam inſiniti· us forma est orationis obliqu, ut qui semper pendeat ex aliquo alio verbo, sive illud additum est, sive mente suppletur. Ea quo consequitur, ubi in recta oratione dãν eum verbi modis, qui rectæ ora- ionis sunt, i. e. eum indicativo et optativo construitur, ea oratione per infinitivum in obliquam versa, etiam infinitivo adiici dr: ubi uutem indicativus et optativus non admittunt dr, ibi ne infinitivo qui. dem addi posse. Henxl. de partic. ν IV, 2. p. 179. Quare illud ante omnia quærendum est, in- dicativo futuri et optativo num ãr adiungi possit. Indicativus autem futuri, cui epici veteres haud eunctanter particulam dr addiderunt, quum quidem aliquid fortuiti inesse rei futuræ indicandum pu. tarunt(HERM. I. c. I, 8.), apud eos seriptores, qui sermone ium magis stabilito usi sunt, tam raro cum particula dy consociatus reperitur, ut iam inter veteres grammaticos fuerint qui eam constructio- nem soloecam dicerent. Cuius rei caussa in ipsa natura indicativi modi posita est. Nam quum in- dicativo res futura pronunciaretur, particula dν autem ad conditionem referretur, qua non impleta nec illud futurum esset, quod futurum esse indicativo significatum est, probe senserunt, quam id esset parum consentaneum, malneruntque in ea re optativum usurpare. Nam qude opinamur impleta aliqua eonditione fieri sive quæ possunt(imo cogitantur) fieri, per se ipsa nulli sunt tempori adstri- ctat: sola enim in cogitatione nostra versantur. Tlaque nisi diserte ad prœæsentia vel præterita refe- runtur, consentaneum est, ut quoniam rei vere facte notatione earent, ad illud præcipue tempus trahantur, quod natira sua res non faetas complectitur, i. e. ad futurum. Ita factum est, ut optati- wus eum partieula ãν consociatus futuri significationem hubere existimetur. Sed hoe quoque ita est eomparatum, ut ipsun futurum tempus rem ut certam enuneiet, optativus et dv autem ut talem, quce viddeatur futura esse, si impleatur illa ex qua pendet eonditio. HInnm. I. I. p. 165 sq. At enim est etiam ubi faturi cum particula dν constructio recte se habeat. Nam quum aliquid ipsum per se futurum esse nobis certum est, incertum autem, num eo modo futurum sit, quo putamus, particulam dν recte addimus; atque hoc illud est quod HERMANNVS I. I. p. 50. observavit multisque exemplis expli- cavit, consociari quiddem partieulam futuro, sed non ut constructa cum eo censenda sit.) Cf. Xe- noph. Anab. II, 5, 15. Aiyvatiore os-—- ouf 000 παα Orrdus eννμμαe⁵ ονασαςννέυνοο νέοωõ dν ν0 1˙ rijs võv Gdν uνν bons i. e. punietis Aegyptios, hoc certum est, sed nescio an id mecum coniuncti opti- me facturi sitis. Id. V, 6. 32. Dinarch. in Demosth. p. 104.§. 109. ol⁴ ν⁴ο dν ‿αεεεονQνειεεαee (Beuk. e coniect. 2eicrre) rir 2uοeẽ h. e. miscrebimini hanc terram idque nescio an multo rectius facturi sitis quam si Demosthenem miserturi sitis, aut, si ita malis: rold pdo de duα⁶εεοον εεοννε cleijcere r“r„αe Non raro enim particula ãry sic ponitur, ut ad verbum aliquod omissum referatur, ut Demosth. XXIII, 113.„M.„ν 2εα τ̈uαοσꝶπ dreꝓαeυοε sεοτεανονre, our dν(secil. oreoœronvree), ei e- 190 ρννε XXI, 225. dν τe diανοοσdove, dν ε—iovs, der νꝙ Oxναοe dν(scil. aνιυιόρ) πσ ²αιισmꝓφ.

3) W. BäuMLEIN in ZrMIMERM. Diar. 1835. p. 481. noluit a se impetrare, ut HERMANNO assentiret: Referent ist der Ansicht, daſs dy mit Futur. gesetzt werde, wo man sich über das Künftige nicht objectiv, sondern subjectiv ausdrücken, das Künftige als etwas Geahntes, Vorge- stelltes bezeichnen wollte, und etwa ein„denk ich“ an der Stelle wäre. Sed talia optativis, non indicativis dicuntur.