37

metricam præ se ferrent potestatem.„Significat enim àXe†ο(sie ipse ait p. 41), ut tribus verbis rem complectar, lugubre carmen distichis compositum, quod quidem non sit epigramma, nunquam lugubre carmen alio metro; carmen autem distichis quidem scriptum, sed nou Ingubre, apud Roma- nos 49) demum elegus dici cœpit: Græci tale carmen, si epigramma non erat, derivato inde nomine et ad universum metri genus traducto éενεκiοσν, ipsum vero distichum l.ε& εμεον 5⁰), et plura omnino disticha sive uno vel epigrammate vel alio carmine cuiusvis argumenti sive pluribus comprehensa plurali numero le)elc vocabant. Distichum brevitatis caussa simpliciter dico hexametri et penta- metri coniunctionem, ceteroquin haud ignarus veteres binos omnino versus cuiuscunque mensuræ ap- pellasse hoc nomine. Nomina autem illa apud Atticos demum a Simonidis inde tempore usurpari eœpta: ante Simonidem elegiaca carmina una cum heroieis drr) vocata.*

Qucæ ipse deinceps in eandem materiam patrio sermone commentatus sum, ea hocce libro partim retractavi partim Stesichori instar palinodiam cecini: nimirum quam antea de vocis e2εκeφος simplici- tate eiusque ad eandem radicem unde exclamandi formula&ειιειν profecta est referendæ, non a duo- hus vocabulis descendentis, oU⁊ν‿ à⁶τ Ʒτιοο ⁷⁄ 6 b0 rog. Vtinam velut poetæ sie mihi quoque contigerit ut si olim cæcus fui hodie Musarum benignitate resipiscam. 5¹)

Sequitur Friderieus Osannus, ⁵²) cui grammaticorum sententia elegiam initio Iugubrem faisse prodentium ita explicanda esse videtur, ut disticha elegiaca primitus epigrammatis sepulcralibus ad- hibita fuisse posuerit, unde paullatim ampliores elegiæ flebiles prodissent. Sed rem invertendam esse et Welckerus iam ostendit in censura quam de Osanni libro egit et Draconis locus confirmat supra laudatus. Etiam Pollux Onom. III, 101 eum ordinem sequitur ut post 16„%ουςι εέριαααέus, ért- deiονεα, ⁸εeνεωι‿ extremo loco laudet errννοαιιαάεα.

Nuperrime de earminis Græcorum elegiaei oriqine et notione disputavit Carolus Iulius Cæsar doctor Marburgensis eruditissimus(Mlarburgi 1357), cui hoc imprimis proprium est, ut, quum de- monstrasse sibi visus sit nullam rem esse quæ nos cogat ut a querelis distichum elegiacum profe- etum esse dicamus atque Archilochum Callino(id quod ipsi placet) antiquiorem penthemimeri dacty- lica hexametro adiecta primum epodum effecisse, nihil probabilius esse statuerit quam distichum ele- giacum in quo penthemimeris duplicata sit post epodicam illam formam ortum esse ideoque neminem ante Archilochum disticho esse usnm. At hoc ipsum est in quo cardo vertitur. Ouis enim quæso hodie ad liquidum perduxerit simplicem penthemimerin prius cum hexametro esse coniunctam quam duplicatam? Immo ipsa rerum natura poscere videtur ut hexametro prius pentameter quam simplex

penthemimeris adiunctus fuerit, quæ quidem copulatio ab Archilocho primum tentata artiſiciosiorem iam afque insolentiorem stropharum speciem præ se ferre censenda est.

49) Immo iam a Callimacho, ut supra demonstravimus.

5°) Non solum distichum sed etiam singulos pentametros.

51) N. Bach über den Ursprung und die Redeutung der elegischen Poesie bei den Griechen in Zimmermanni diario scholastico anni 1820 num. 153—136. ck. Welcker. Mus. Rhen. IIII. p. 432 sq.

6²) Allgemeines über Entstehueng und T'esen der Elegie in libro cui titulus est Beitræge zur Gricchisehen und Rœmischten Litteraturgesehiehte(Gielsen 1835) Vol. I p. 3 sqd.

—