16

iam ætate lugubribus carminibus adhibitum esse, quis tibi persuadebit easdem quoque utriusque versus alternas vices tunc temporis iam valuisse, ac non potius pentametrum post plures hexametros con- tinuos versum fuisse intercalarem? Huic enim coniecturæ quodammodo favere videtur locus ille Ho- mericus(Iliad. XXIIII, 721 sq.), ubi ν νυυ εωέμαάρνα σοωνðεςσσσν ⁴ο⁸ν ⁸ενερσερν, d Oe ε- vd‿νοντο εναννdᷣzeg, ita ut d0ννυυꝙ εεαρ översus continuos quales apud Homerum ipsum leguntur decantasse, mulieres autem nιι⁵σετινακꝙνέα flebiles quosdam modos sive rhythmos effudisse cen- sendæ sint, quales paullatim ansam dedisse videntur ad conformandum pentametrum elegiacum. Sic Bionis Errurdm 1dνι⁶ς versus intercalares qui sunt:

aldς τοων⁴εοωωωσ mναεᷣεο νς 1

al ee Kuέςςρεαeν, νεro dν‿ο̈ oανιε ita admisit, ut cantum lugubrem pluribus versibus inclusum exciperent tanquam Aιοωννεεας. Quem usum imitatus est etiam Moschus eundem versum intercalarem

Aoyere ixeuiᷣα πιπννινεςα αονέκαᷣ Moida Bionis epitaphio quater decies inserens. Eodem fere modo antiquissimus ille cuius Homerus men- tionem fecit comparatus fuisse videtur 991,„og, ita ut versus ab Andromacha, ab Hecuba, ab IHelena flebiliter effusos exciperet ciulatio mulierum et universi populi, quam licet antiquissimo tempore ru- diorem atque solutioribus aut nullis legibus adstrickam si paullatim metro quodam inclusam et po-

stremo ita formatam tibi finxeris:

5 8

2.& Aer, d Ar e, 3 A. A, eps,

habebis incunabula elegiæ Græcorum atque ipsius pentametri elegiaci(105 /εμmρι ν), quem Didymus tam scite descripsit olov uvexrνovra ad συναρασα(ευeννέμενον⁵ ταᷣες ται τεεᷣuνπταντο uνναωs. Vnde gradum paullulum referre licet, quandoquidem lugubre illud epiphonema initio vix aliam spe- ciem præ se tulisse probabile est quam exelamandi formulam à ν ν vel æl(a Simonide fragm. 5 in lugubri elegia adhibitam) vel oi ol iterum iterumque repetitam eamquc sensim sensimque in huncce

modum numerumque temperatam: 2 7?7

„.„„ 2.„„ §:.. 4 4 3 8 ˙

. 8...

. —— I1—————— .

IHuie divinationi firmius stabiliendæ signifer favet versus Aristophanis Equitum 10. ubi postquam De- mosthenes Niciam incitavit ad Olympi aulœædicos eosque flebiles modos(de quibus paullo inferius

disputabitur) imitandos, uterque una exclamare cœpit „ ꝗ 1 1— X—— 2— 8— 1— uu ν ι/qmανᷣν 1uν—OMι μιõ0W0Kd ½μ μν ⁶μάιννν quæ quidem aperta ac perspicna est antiquissimorum threnorum parodia eaque ex elegiaco in iambi-

eum rhythmum detorta, quemadmodum fuere qui pentametro trimetrum iambieum substituerent. ²⁶)

26) Videsis quae annotavimus ad Critiae fragm. 3, 2.