15

penitus in humana natura implicati panllatim ad perfectiorem poesis et artis formam redaecti esse videantur. Igitur velut hexametri ita etiam pentametri inventor apud Graæcos statui potest nullus vel potius humanam effugit cognitionem atque intelligentiam. Quis enim primos animantium oosque legitimos atque rhythmicos motus oculis se unquam aspexisse iactaverit? Quis tandem hu- manæ mentis originem satis perlustravit intimosque eius recessus atque sinus penetravit? Ouis quæso primos animi igniculos perlucentes aut occulta ingenii fulmina statim ab initio vibrantia vidit? Ita- que quemadmodum vixere fortes ante Agamemnona, sic ante Homerum atque Callinum immensus cantorum numerus epicam et elegiacam poesin apud Græcos exercnisse censendus est: nam Proclo referente Chrestomath. c. 6 p. 319 ed. Bekker. 0 ϑ G½ εενο εμνταιουμνυν oi ααoi εα Touς Tereleuνιας ιυoν εuνοꝓνοανει oi uενoι—νᷣ uεᷣruαeρεεαατσεο oεσ Ʒνενεioοιςσ—ασ αςνα υmηοεεσειιςσ ανπέιρeννο Hunc loceum ex Didymi reoi Toiτν libro excerptum esse docet Orion Thebanus p. 58, 15. oi«ε εσ.mαικαιν τανο odιμωνπτισα α‿ςιααοοσςσ. 24) ouτ diduνμος * mπι lmwν Ex codem fonte manavit rivulus in Tzetzw Prolegomena ad Lyerophron. p. 257 deductus: Tεeιαοωνέςμ qες νμνυιυισιια 1Qπτ roνςι τειεννννναςν oiνᷣous Guειναἀρν‿ veraν ναα οισιςσςεςσ εένενενεiν μέτν ννοέν, ναᷣνναννσεννςα ε x§reοα. 2³) Vnde patet cam fere veterum grammaticorum fuisse seutentiam, metrum elegincum proprie ad querimoniam tan- lum pertinuisse, per abusum vero ad alia quoque argumenta esse translatum. Optime igitur distin- guitur inter antiquissimum elegiæ quod lugubre fuit argumentum atque latiorem eiusdem vocis apud posteriores poetas usum et significatum. Qui autem ante Callinnm et Archilochum querelas distichis inelusisset ad nostram quidem ætatem delatus est nullus. Olim tamen fuisse poetas qui lugubres elegias condiderunt et Archilochi Simonidisque exempla demonstrant et Scholiasta ad Dionysium Thracem in Bekkeri Aneed. II p. 750, 5 prodidit: Touτν ονν 1 0 ιG[se. metro elegiaco] To³οι mQμοιναε τνυνιαια mQάχνασαησν rτνινα ενεma 6rικσεέυιισει νQινοςσ ιά̈ αοααιυυινεαeντ‿έ̈ 6 ueφννν ν ον rersleuεννητο*ε, T60 2.0 To‿το uvnuoyevovreg, a τνv³ υνννκννν Trouντον 2 †⁵ισστ mCuœQeꝙ¹0₰gtveet τνν νυννησ ντeον.

Itaque si quis poesis elegiacæ originem a Callini et Archilochi carminibus ducendam esse exi- stimaverit, in medias ille quidem abripitur res instar Homeri, qui Iliadem ab ira Achillis, non ab ovo Ledæ auspicatus est. Quis autem hodie carminis elegiaci historiam ab ipso ovo repetere ausit? Et fac etiam pentametrum, qualem a Callini inde temporibus hexametro innctum videmus, Homeri

24⁴) Sic reponenda codicis scriptura dαυνασ 1α⁴˙εσσο. 2) aar Erea scribendum esse sana ratio docet, id quod Franckium quoque non fugit Callin. p.

17 sq. Libri fluctuant inter ëreον⁷,& 5r4ον et ériοα Praeterea singularem numerum„&⁵ειασmρασ

substituimus plurali„νοερωρμααᷣᷣ, cuius extrema syllaba originem debere videtur articulo ri temere repetito.