9

.H ινπονε⁴ι]) νν νρμσφνον αe ro εέιον να νoνταναρνοαμένωνďmν. Neque maiorem veritatis speciem præ se ferunt corum grammaticorum commenta qui descendunt ad verba lepeivety vel potius eleyivνεν(Suidas Vol. II p. 175, 1. Etymolog. M. p. 527, 6.) et ad enlέιενν, d rlιμιν εοα 1 εέ̈εαανετε τ Tevrdιμεᷣοον(Etymolog. M. p. 326, 53). Improbandus est etiam Scholiasta ad Dionysii Gramm. in Bekkeri Anecd. II p. 750, 10. 21. cui 4*εόeρνοωνOmzdem esse videtur atque Aeetov, roð 6ꝝνομεέκνον, 10 T0!εe» T⁶ Treceleuνυεα. Id quod Bœckhium induxisse videtur ut teste Vlricio(Iist. poesis Græcæ Vol. II p. 178) vocabulum eyog repeteret a voce X*og, illud tamen non Græce sed Lydice formatum..

Vtut est,&xοεeνον idem valere atque Sν, de hae quidem interpretatione omnibus eonstat, eaque approbatur insuper ab Apollonio Rhodio Argonaut. II, 732 Priolan a Mysis occisum esse uarrante, övrtvα Laòς oiurioτοσ ε!ένωυω odνοεαι eer eiνou. Et quanquam ꝓ◻ρ οο apud Homerum(Iliad. XXIIII, 721. IHIymn. 19, 18.) iam reperitur,&ενοοσ tamen ubique illius ope illu- stratur: unde colligere licet vocabulum ½ ad genus, 2ε autem ad speciem quandam lugu- brium cantuum esse referendum, ita ut lειeερνςρ vox rarior in doctiorum potius familiaritatem sese in- sinuasse, illud vero longa et communi hominum consuetudine inde ab antiquissimis temporibns tritum a tironum quoque intelligentia parum abhorruisse videatur. Hæc couiectura confirmatur auctoritate Procli Chrestomath. e. 6. 7T0 ϑυ᷑σ εν εντ⁴ οαν oi αναον ν τοmςσ Tereleure- rag dtν αάτ ενν᷑νον licet vix erediderim à⁷μόι vetustiorem vocem esse quam ν νον quandoquidem ον(Germanice Thræne) ad unam radicem respicere certum est, εεeνω vero artificiosius compositum esse Welekeri IHermannique rationes pervincunt. Exquisitiorem vocem primus in theatrum et notitiam omnium tualisse censendus est Euripides Helen. 134 sq.„ εκ vot- 2T00„ dνεέσέασσέν 6 1σ⁶ο πμιυάυον,˖ e⁴ςον ένέηeεοων, i. e. lugubrem modum a lyra alienum, propterea quod 1*νοε, ut mox demonstrabimus, primitus fuit»6,νο α⁵⁶ιιο. Idem Iphig. Taur. 142 sqq. Ouερ μ⁴σνσνQνmτωσσ σ 91,„οιςσ έꝓννεκιμασα rũς oονα ενμοωινοινσςσ d*οισmεμιeσιν⁹ε‧ ubi i ipsa hæc exclamandi formula ad originem vocis leeνog alludit. Ibidem v. 1060. 6iε, d ανσά ʒ reriνα αννπνον deεο⁴ασς ανανυνν◻ιεννον oirov deideig. Olros appositionis lege adiunctum est substantivo 22 og, unde rursus apparet eius vim tunc temporis vulgo fuisse paullo obscuriorem. Troad. 119. Ent ou del dανον λινονσ. Accedit Aristophanes Avium 209 sqq. upupam in

„cenau producens, quæ dormientem lusciniam hacce suavissima cantilena alloquitur:

14) Dixit σ dttuole, respiciens videlicet ad Aristophanis Euripidisque locos infra laudandos. Itaque non opus erat longa eaque contorta Franckii expositione, qua Callin. p. 46 sqq. osten- dere conatus est Asyor non apud Graecos omnino, sed apud Atticos demum significasse lugubre carmen.

2