8

X6l drπν τ τπ ϑεσιισ. iτιαια mð⁸ες eν τ ο Ʒμeιέems ιν. 11) Heæc autem ratio abhorrere videtur ab lege etymologica aliorum a verbo Le*εν deductorum vocabulorum, de⁴αο, dνπα᷑αωO, οαυν˙ο, εeνονοο,&iονο, 1ννν ¾8, r⁴2ο ο, O61.0„, ονο ο zz. 1.]. ita ut 2 ο„ potius quam ëερeοσ Oex àνι έιe descendere debuerit. Quam quidem sententiam a me olim expositam nuper refutare conatus est Fridericus Osannus in Symbolis ad historiam Græ- carum Latinarumque litterarum I p. 12. mirum in modum revocans ad compositum 1 εινκκνο, quasi id ortum esset ex verbo le„εν ac non potius ex ipsa voce&lεeνοοα multis haud daubie sæculis ante Hephæstionis illud iarενεινς formata. Verissime autem perspexerunt Welekerus in Museo Rhenano IIII p. 423 sq. et G. Hermannus in Zimmermanni diario philologico a. 1336 p. 531 aliam esse analogiam vocabulorum, in quibus potestas et signiſicatio verbi spectaretur, aliam eorum quæ nihil nisi vocem dici solitam imitarentur: Atqui lugendi formula est à α εκeρν, ex eaque et origo carminis elegiaci, quod versu hexametro ac pentametro constat, et appellatia explicari potest. Vix enim dubitandum videtur quin antiquissimi illius lugubris carminis ea ratio fuerit ut pentametrorum posterior pars hæc esset: à ⁵᷑ ⁷◻⁴ό& 1e„e. IIli igitur versus recte dicti sunt ⁷.⁄ε◻[οο.*ſ% Ita summus Hermannus. Jam vero vocabulum 6εκν νιμιυωατοσνπποασmναςα sie formatum esse videtur, ut ex- elamandi formulæ& ley immutatæ adiungeretur terminatio nominativi qui desinit in 0g, quemadmo- dum ex similibus formulis α Aivov, ol ονiνον Tuéyie, 1⁷) d!.s, ⁷ aloν 10 Bdzge, Bange Bäzxe descenderunt termini technici Al*εανοο, Oiro*εανοο, Vuεναιοο, IIεεεος, Tτυν, Lxν‿νοο, Bau yeßanyog z. x. 1.

Et quoniam lugubris exclamatio ν ν idem fere valet et posteriori saltem ætate idem quoque sonuit quod al l, huc spectat etiam Theodosii ratio p. 39 4εꝓνεεν vel potius e„νον ab dl cl repetentis: einντα σειισνσ‿εννηονναφ νmαᷣχ‿◻α uꝛ εινμαασινευιν επιιααρας των ειννντασσ.1²) IHæc autem explicatio aliis grammaticis ansam præbuisse videtur ad aliam eamque haud dubie falsam vocis&leyog etymologiam, quam derivarent ab eu l*‿†ꝓ†εαειν, ut Orioni Thebano p. 58, 7. ELe9 6 J*νοοσν dι τ ƷMiṽιπτον το ϑνιφχράν ε εᷣeνναι wσ mνπιννιπουα. 1³) Singularis deinde Draconis p. 161 sq. et Etymologi M. p. 326, 53 hariolatio est à*eον ex vocabulis ε*εος et„οo

compositum esse referentium: T0&*εκναν μειετ‿νοᷣ ταραςραοιννονιαα—Fυςπ οıν ‿ένωιυ σσν⁹ενε

11) Hinc pendent Suidas v. leyog Vol. I p. 175. Eustathius ad Odyss. p. 1673. Schol. ad Dio- nysii Gramm. in Bekkeri Anecd. II p. 750, 18. cf. Santen. ad Terentianum Maur. p. 305.

12) Verba zbœlι εᷣaνee arl. explicandi caussa adiunguntur exclamationi al al, eriταꝓovo autem per attractionem positum pro en roũ e. Quam ob rem Caesar I. Il. p. 26 Theodosii locum non debebat pro corrupto habere. 2

13³) Cf. Etymolog. Gud. p. 180, 5. 15. 20. Bekkeri Anecd. Graec. II p. 750, 12.