7

sive eclogæ vocantur. Huic normæ primo aspectu adversari videntur ii scriptorum loci, quibus sin- gulare&1e„ ε1ov etiam de duobus vel pluribus distichis reperitur, et primum quidem Strabonis XIIII p. 695. Hô bd οκασ σιτοσνπαιν τμν ωφσσνννυιαάν τν—τμισσάηχννσοο το εέενναον τοντο, 00—) KOX l. 1⁰) To τα 2oois, rOAdv did ν‿μα Sε̈ναu 1 Gousy l u‿ννάν⁄νάσ iε̈α νννκαν εναάαο. Vbi haud dubie lεꝓνεαάoον de pluribus distichis intelligendum, admisso videlicet tropo illo rhetorico, quo singularis interdum pro plurali, pars pro toto sumitur, quemadmodum hodieque nostri homines versum dicunt pro integra carminis stropha. Hine patet cur epigramma elegiacum, sive ex uno sive ex pluribus distichis compositum, imprimis singulari numero appellatum sit 2†εκ☚ονν, quemadmodum a Theopompo in Scholis ad Pindarum p. 275 ed. Bgekh. ed„α ς νταάα ννννα̈υαιεναάηαιάνιέινσοQOU-s- „Tov aidHοντt Sεiς τον½υꝙνανν τν dοαασναενο νειινοσ—*: Ai0' dnee dvον τε a dpνεναm òQṽz’ ν doσααασν ed νυμέυνĩπᷣσι Kdπαιαιοι εł—ουic’: 0d 7⁴̈ mτσο⁶⁵σσ☛ε⁵ςμοσνμέμ στ ⁵οdiε AIijdol Eldrαν ⁴νςσονπταο νμέηνα Velut hoc loco et præterea apud Dionysium Hal. A. R. I, 49. apud Diodorum XI, 14. apud Plu. tarchum Themist. c. 8. apud Pausaniam V, 22, 2. 25, 6. de duobus, ita de tribus distichis epigramma conficientibus nomen 1.& ε 0 admittitur apud eundem Pausaniam X, 12, 5 et Pseudoplutarchum vita Homeri c. 4. Quod quum tritum iam esset, usus inferioris ætatis paullatim eo deflexit ut quod- cunque epigramma promiscue appellaretur 6A.⁸ᷣ*εεον quemadmodum Dio Chrysostomus Vol. I p. 135 elogium duobus hexametris conceptum, Pseudoherodotus de vita Homeri c. 36 hexametros Homeri epitaphio inscriptos sine ulla hæsitatione elεeννεκον uncuparunt: ad quem quidem monstrosum pæne abusum respicere videtur Ioannes Tzetzes ad Exegesin in Iliad. p. 150 cd. Herm.&2l**ειοʃέσ⁹ν εε 0¹ r ε&eνά τ⁴αεσςσ τμἀοντεε ⁸mπιιιυνμμιααα, ⁴eν σ μεον ετεενν αεννμιέμινο. Sic hune locum lacunis misere laceratum feliciter restituit I. V. Franckius Callin. p. 52.

Quæ quum ita sint, rursus excipiendus est tenor quæstionis paullulum interruptus, unde nimirum derivetur vocabulum*.ει[ν. Iam primum Merodianus Partitionum p. 50 ed. Boissonad. EreJos, inquit, 6 ϑ,νo, 69eν αα ςεμεονμ⁵μ‿εμ‿εοϑμηνννντυιννν. Deinde Draco Stratonicensis p. 161, 27. 75 eεν νμμτο παάακαραωννοεμιασ αιι Gυ(τ⁷ν toòν 8.ο, quod et ipsum Scholiasta ad Aristo-

phanis Aves 217 ad exclamandi formulam&e verbumque Ie* ety referendum esse docet: 7/079 G 02G

1⁰) Franckius quidem Callin. p. 57 verba ol 1* ex glossemate profecta esse statuit, at meher-

cule sine iusta ratione.