5

Vbi igitur simpliciter positum fuerit lε*εκον, ex ipsius sententie tenore apparebit quodnam substantivum supplendum sit: unde ſit ut modo tog modo digoτιmσν vel usετoν sive Gουσπσνναυια subaudiatur. Merus autem versus isque pentameter intelligitur a Critia, qui in elegia ad Alcibiadem scripta(fragm. 5), quum eius nomen non quadraret in metrum dactylicum, pentametri loco admisit senarium iambicum:

Kal vöy Klewviou vide A9*ννπνάανο᷑% sτεςασράο Auνidονννν νεςοιςσνν νυmν⁵νννσάας τνmπονιε‿ 00„⁴ο παό ν τινυο⁶οιν ⁴ðς⁶ςσςμεσεν εεκꝙνκ, „Oy'&ν ιαιευᷣ εxεαoεαα e ⁴ιιμιτραμς. Vides ioνιeiov dictum esse de trimetro iambico, velut in Platonis Euthydemo p. 291 D. 15 Al- G.Tννν iuτνι⁸ε*ον. Aristophanis Ran. 1151. r0G ⁄.κα/εiεο⁵σιν⁵) Quum autem 1νι εον)a Critia positum sit loco&l.ειeρεκαιον, ipsum hoc vocabulum 81„εν de singulari pentametro, non de disticho accipiendum esse evincitur. 6) Quocum consentinnt etiam grammaticorum explicationes. Aristides Quintilianus de Musica p. 51 extr. ed. Meibom. præcipuas hexametri dactylici cæsuras recensens: rO⁴υν‿ υεμντ τωιη], inquit,* εε⁴᷑ υο πας eig Gνναενν) α ϑνναρισονεννν τπzE τ 2. e 70Ov. Eandem sententiam paullo aliter expressit IIephæstio Enchirid. p. 92. T00 ds dowrue- aoν πιννινμιιονςσ Ʒς εμάωάιμμαάνοιέιμνοων νένεαα τνι ςνεένεμονł, 1,d r en ereον αάον ueεoς ꝓπντασόoν déel ευeε, ενα dυerενων α GS, 10 d8 T6Tεονν μνουνεμνοσ ETei Toνς νυο τπdας, derε άεννονςα αάτοος*νιωνεισασι) õMQłiHimwœekvdeioug, 7) T έeνq—QημοαιντωQ Odανκνπιινοων, 0:ν O deνταεοσν σmOονεον 1) dr⁴τασ qτονꝙειν rrO0Toν Gmπ cꝛ,·% g?ov, T dèν deu- reou Sdzτιον.) Quam qyuidem hexametri et pentametri copulationem posteriores demum gram- matici peculiari appellatione 110υιιαεεαeεον distinxerunt, velut Draco Stratonicensis p. 171, 20. T⁴ J 0υνσιενεέο:0ιν νιμν οmη εσσσ uετνον αn-g wi r drir vordo duupicr Sr-

„.. 7.* 2 4„ 2* 2, 7„ 5„ e„„ 9ε⁴αραςσ εeφςσ έων νέωιιτν ενοοο 1ε̈ον, ετέον νν⁸ες εlεkov, Gg TA. ri*νομμαεα ετουσεν.

²) Erravit F. Thierschius in Actis Monac. III p. 587 illius appellationis antiquissimum testem provocans Herodotum, qui I, 12 versum eius generis de Gygae divitiis roiεrooy iaueoy dixisset: immo Herodotus dixit ey iνμιισm oνεεεο, non 1ν⁵ρεν. cf. Lycurg. in Leocrat. p. 198. 203. ed. Reisk.

6) Similiter Chocroboscus in Bekkeri Anecdotis Graecis III p. 1383 Parthenii pentametro laudato addidit:&oοπαι ε eένεο ‧.

*) Cf. Schol. ad Hephaestion. p. 186. Draco Strat. p. 161. 0 εεꝓνο οσά νεετ⁴αε ε dν Oνπνννμιέ merOu⁵εεο Schol. in Dionysii Gramm. Bekkeri Anecd. II p. 749, 27. eyeioy Aνανμεεοε soe Gri³οο, leirc ért oοοε ον*πυιπιοαι οσωεον, ete S00 eiεε teurouevoc. cf. p. 760, 16. I. V. Franckii Callin. p. 53 sqd. qui tamen falsus est in eo quod cleyefoy non nisi de disticho usurpatum esse statuit.