1

6Leylov non aliter usurpasse nisi de metro carminis elegiaci, ita ut nulla prorsus argumenti habita ratione elε*νεέιοιτιοοοοοσ oappellaret eos qui poemata distichorum metro includerent: id quod egregie confirmat Hephæstio Enchirid. p. 116 ed. Gaisford. νασρανυάα νε εστιι νμμέινεειωυ‿ συννυηꝙνμνꝶZꝑ⁷ο dο mπμκανυυνν ειυιοιωνν ⁶ά̈νοuονeνν, νοsνοieνν εν, ςσ τ&&(saueroouν αν ασντ TO Teyrd,μεραοονꝙαοιαινννα) α oi&ꝓπi, 10 d ε&ε ö οcν, dg 10 deuνπνεον*ααάσ.σάσ—*σ.²) Hæc verba utique spectant ad primam Iyricarum stropharum originem ita comparatam, ut epicam simplicitatem et æquabilitatem, qualem præ se fert metrum hexametrum dactylieum zαeι⁴ σeαον repetitum, relinqueret poesis mutationemque numeri paullatim institueret. Prima autem et minima mutatio Hermanno Bœckhioque iudicibus ita instituta est, ut hexametro dactylico heroico epodus ap- poneretur ex duplicato trimetro catalectico in syllabam: unde nata prima stropha, distichaem elegi- acum, ³) id quod verissime iam docuit Didymus in Etymologico Gudiano p. 1380, 21. 6³ο α το [sc. 70&21.& 0v, quatenus declarat pentametrum] 10 1000 Thexametro] erνv.

Iam via ac ratione longius progressuri atque a rebus apertis sensim sensimque ad obscuriores deflexuri ante omnia explicemus necesse est, quid sibi velit ipsum illud quo de agitur vocabulum 6*ε†εον, cuius quidem formam proprie adiectivam fuisse facile in oculos incurret, si quis cempara- verit loquendi formulas, quales sunt rroεντοσ 67.„ εεορ apud Strabonem XIIII p. 921. 4ε*εεοσ uEꝓ†ον apud Draconem Stratonicensem p. 161, 27. apud Suidam Vol. II p. 175, 2 ed. Bernhard. Etymo- log. M. p. 527, 7. et in Tzetze scholiis ad Lycophron. p. 257. εꝓνεoς Giνε‿ apud Eustathium ad Iliad. p. 934, 9 atque ad Odyss. p. 1675, 50. Ex quo evenit ut Pseudophalaris Epist. 144. Stesichori qpnoddam carmen a distichorum metro alienum contra usum plerumque acceptum a querulo eius argumento dixerit uενοςσ εμεκνεεον Ab hac autem forma adiectiva differt altera quæ est*εννέααᷣν—. Nam sicut l.ε*εεν, quod paullo inferius demonstrabimus, primitus spectat ad*εeνον, ita&*ε*εεαααᷣν id quod ad 15&lεeννκαον(distiehum) sive ad Tννmᷣᷣ‿ᷣeeρεiueν(carmen elegiacum) pertinet, ut rεννπτ⁴α uεrοeν εdενκααν ν apud Dionysium Hal. de Compositione verborum p. 538 ed. Schæfer.&Tενειιν Xeyetxzeν apud Athenæum IIII p. 144 E. Kl.εeνααιααρ‿ S1ic ibidem XIII p. 597 A. r*ν‧ε⁴ον derεανν apud Hephæstionem Enchirid. p. 9. ⁴)

2) Vid. Neue ad Sapphonis fragm. p. 13.

2) Vid. G. Hermanni Elementa doctrinae metricae p. 670. A. Boeckh. de metris Pindari p. 272. cf. Conradi Schneideri diss. de carmine Graecorum elegiaco Daubii et Creuzeri Studiorum Heidelbergensium Volumini IIII p. 4. sqd. inserta.

4) Hunc usum a Romanis repetendum esse iudicavit I. V. Franckius Callin p. 34. Immo Latino- rum adiectivum elegiacus eodem iure a Graecis descendisse atque formam spondiacus (œœmπαοσνοααάↄπo enim eadem lege referendum est ad cνwòéeo, qua eleyeauòe derivatur a voce Ae*εν) verissime animadvertit Caesar de carminis Graecorum elegiaci origine p. 36.