7

d*αεεν riο olc 8 1ν oτοι τποιεας ο τπο%οονοοσ ⁴νονσνσκν 0dos, Od, dlld nd-/ucre dAπι dgenrau, porro contra Philipp- IV, p. 147, 28 ed. Reisk.: ou„ανο ⁶mꝓφσ aιννη Touοανσάννο 277 011»„ S0 46rcα, Oi, d14“ ö1 dνε2ε—; prorsus ita statuo, quotiescunque 11 00 in protasi conditionalis membri occurrat,— id Tuua in participiorum cum his particulis constructione semper usu venire contendo—, apodosi negantem ipsa speciem praebente, per particulam 0d hanc eandem primariam enunciationem majore cum intentione vocis repeti, quum interim ⁴ solum conditionem per participium elatam neget. Quod autem particula 00 hac potestate usurpata uν particulam non antecedit, in causa est, quod 00 ur in consuetudinem communis atque stabilis locutionis non minus elliptice pro- latae abierat; itemque particula o0d rursus pronuntiando ita cum 17) particula coaluit, ut in scribendo quoque a conditionali, in quo poneretur membro nulla interpunctione disjun- geretur. Ut igitur exemplo quae dixi, demonstrem, Oed. Col. locus, vv. 359 seq. com- prehensus: fzeis„do od, eνn, p, 0τν εꝓνα σισρσσσ 8 0⁶α, 1 oοewνQ ϑμν εμμοω σουασ˙ t.

sic erit reddendus:„non enim venisti, vacua, hoc equidem certo scio, non(sc. venisti), nisi terrorem aliquem mihi affers“, ubi zeνν„e appositionis vi, id quod interpunctione post 00 facta indicavi, per 7r004 ⁄t» dictum est pro: diore zevny elyca sive iixety, h. e. ita ut vacua veneris. Valet igitur sententia hoc:„non enim venisses, nisi mihi terrorem afferres, ita ut vacua venisses— hoc mihi exploratum est.“ Nam habet exploratum, laeti sibi nihil a Thebis esse exspectandum.

Eadem ratio eorum est locorum, ubi apodosis non aperte negat, sed occultam aliquam

negationem continet, cujus usus exemplo sunt Oed. Reg. vv. 12—13: dαανσmκνοο„⁴αςρ e 8n» 10⁴ ⁴μ 0mꝗτσνσνεμεειν ε⁵⁶ρμασφ, i. e. dolore alterius non afficerer, non(nempe: afficerer cet.), nisi ejusmodi sessionis me misereret. Itaque hujus nostri pro lemmate praescripti loci sensus hic erit: Neque enim longe investigarem, nisi aliquod indicium haberem. Haec enuntiatio causam reddit prae- cedentis: dA1ur 1⁴eοςσ eꝛſ˙ tmcαυορσ⁶ιννκά̈ν—

et est is ejus finis, id quod recte scholiasta animadvertit, ut fiduciam faciat populo, eumque ad agendum atque investigandum excitet. Quare erravit Wunderus, qui Oedipum dicere putavit:„neque enim, nisi ignarus istius rei essem, diu investigarem, quin aliquid indicii reperirem.“ Quam enim male orationem ad finem suum accommodaret, quam potius ipse sibi dissentiret, primum dicens:„Ea conditione auxilium adipisceris, si verbis meis obse- quare“, deinde pergens:„nullum omnino dum indicium habeo; nihil dum facio, nisi ut investigando aliquod anquiram.“ Ceterum vocabulum zi in enunciatione negante praecipua quadam vi ponitur, ita ut:„nisi aliquod indicium haberem“, idem sit atque: si nullum omnino indicium haberem. Hoc indicium in Creontem, non ut Dindorfius vult, in oraculum modo allatum valere, alias fortasse probare mihi licebit.