4
vel impulsus, ita ut verba declarent: felicem pristinam nobis fortunam praebuisti, eundem etiam nunc te prastat At magis placet alia hujus loci intelligendi ratio, si 69 ννιιααασς pro G0ν ⁶ρν lg. accipias hoc sensu: Faustum nobis omen illo tempore tuus ille adventus fuit, i. o. salutaris nobis exstitisti, et fortuna, quam nobis praebuisti, felix fuit; talem etiam nunc nobis sortem affer! Quae extrema verba quum idem signiſicent, quod modo praece- dens dvoοσ⁷⁶⁶σν Ʒσeτ⁶σνν(v. 51), ad haec particulam sequentem 65(v. 54) referri luce clarius est.
Quodsi vv. 52 et 53 cum autecedentibus conjunxeris, hic sensus efficietur:„Potes nobis opem ferre, si vis“, sacerdote idem, quod supra pronuntiavit, sumente:„Quia tam eximium fuit, quod aenigma Sphingis solvisti, idcirco tibi facultas insit necesse est, in omnibus vitae calamitatibus opitulandi.“
Neque tamen abhorret, alio etiam modo hunc locum intelligere, si, verbis 50ν 2⁶%, i. e. fausto omine, eodem usu quo supra dooρσαei, i. c. Goxe dooαdHõ lar, 10„ sexcenties pro α 1εέeο acceptis, explices: ita ut haec a te comparata fortuna faustum nobis omen fuerit. Sequentia: zα ταννν ⁷ασοσςσα„ενο⁷ deinde significabunt: ità huic omini nunc convenias, i. e. efficax sive verum fac hoc omen. Quam quidem explicationem nexus sententiarum maxime commendat. Est enim v. 52: Nunc salvam tutamque fac civitatem. Quam enim olim nobis fortunam attulisti, haec nobis fausti instar ominis, h. e. regni tui, est, i. e. haec nos in spem induxit, te bene feliciterque regnaturum. Huic jam omini par fieri stude, i. e. id jam verum esse demonstra. Nam si etiam diutius huic civitati imperabis, non erit pulchrum, te evacuatae imperare; ita igitur omini illi non respondebis.
Jam vero ex tota hujus sermonis extrema parte apparet, quam mirifica arte Sophocles sacerdotem fecerit summa verecundia caventem, ne regem omnibus dilectum offendat, ita ut ipsum nexum sententiarum hac re obscuriorem efficiat. Studuit enim, id quod sermo suus acerbius contineret, amicis verbis lenire atque obtegere. Quod etiam scholiastam vidisse manifestum est.
vy. 106— 107. KP. z0 νroν ϑσ⁶ντοσ νν εmπμιιστειει σωσσς
rodς απσοευντ⁴ας ναόαο⁴ι τιιιοεν ευπα.
ad vers. 107. vocem: zαα. Dindorfius invenit in codice Laur. A. rνας, superscripto literae puncto, quod m. rec. eraserat; quum tamen apographi omnes z haberent. Itaque librarium ratus, ut corrigeret, quod lapsu calami scripsisset, νν⁴αeς, literam ð puncto notasse, Dindorfius recepit zεα, poëtam explicans non potuisse nominatim designare, qui punire deberet, quum neque Oedipum neque Creontem nominari oporteret. At Hermannus jam pridem verum statuerat. Neque enim oraculum dixerat, unum aliquem debere per- cussores Lai Punire, sed civitatem. Itaque de persona non dubium erat, quare Creon (v. 96) dναωυνεν luas 6. c. civitatem Thebanorum) 1αασρααα αραρς ⁸2ανννενινν dixerit, et quidem G.ν⁴ρ⁶‿τοσννυνας—ν gëor ⁴aιν Ʒποντιαςσ(v. 100).
Ceterum apparet, x⁹¶m⁵αεεένυριας äppositionis virtute sensui vocis ztudg certius defi- niendo inservire, ita ut dicatur:*αινκι ο αἀďτοεωπιιεςι εον. Eodem modo Oedipi Col. versu 289 dicitur: orar 6 v10 αο εις, et Ant. v. 252: Sontuos 0dοꝓνασνυν 1ʃ 7. Quae percussorum obscuritas in vers. 308 aliter verbis: ⁴⁴αάι⁴d εe e⁴notatur.