. 8 2 r. 8

2*.—*¹ 1

Oedipi famam atque existimationem non esse temere impugnaturum, idem in epilogo Oedipum, calamitate afflietum, verbis: ô8 1*εεl clei&εαν Fdy-demonstrans. Neque magis haec aui nominis significatio videtur ab Oedipi moribus athorrere. Fuisse enim ipsum magnae, quam sibi soluto Sphingis aenigmate pepererat, gloriae sentientem, et quam difficilis fuerit res, quam solus expediendam suscepisset, sibi conscium, testimonio sunt quae mox(verss. 391— 398) Tiresiae aperte exprobrat his verbis:„Cur non tum apparuisti, quum Sphinx vaticinans aderat? Tum enim opus erat divinandi arte, quam nec ab avibus, nec aliunde habebas.“— Denique fuit ineptum, Oedipum in scenam prodire, magni facientem, se ipsum venire, spectatoribus, quis esset, ignorantibus. Immo necessaria fuit haec clari sui nominis commemoratio ad praecedentem enunciationem explicandam et hac oppositione graviorem faciendam. Quod autem W. negat, apud Sophoclem eum, qui prologum ordiatur, unquam suum ipsius nomen sic profiteri, sed ab eo, quicum colloquatur, primum nomine appellari, fallitur. Mirum enim quantum congruit, id quod Dindorfium quoque vidisse gaudeo, Oed. Col. v. 3 seqq., quibus Antigonen interrogat his verbis:

5

/

ris 10„ AMνη Ldννπιουνενταάνν τννμιέοααά 1r„P ³ασιονςσσ dεέςεεα dωσσηιαοαν‿;

Nimirum utrumque dictum eam habet vim, ut quo sit Oedipus scenam ingrediens fortunae statu, certis notis designetur. Itaque poëta eum, quem spectatores senem caecumque, summa miseria praeditum, cum fida filia Antigona peregrinantem conspiciunt, se IAνννην facit dicentem et, quis hominum se tecto sit recepturus, quaerentem. Quid igitur mirum, eundem Oedipum in hac nostra fabula, quum ex aedibus regiis in scenam prodeat, ipse rex, regali ornatu, misericordia commotus atque benigno in populum animo se apparere cupiens, se dicere ipsum venire, quamvis d νκαεανς Oedipus ab omnibus appelletur? Itaque consentaneum est, etiam Schneidewinum ct Nauckium hunc versum recepisse.

verss. 31— 43: ε⁷σι εμαέν⅔ ννυν o 1ο.meOικ⁴⁴ν dα'εα 000' Olde α‿⁶ες εε⁴εμεασνι εςςοστμοι Gν⁴ισν ε πσσσστον εννε dυνμαμραανs Siou Oiyovreg vre dae⁵ςναωσ Oναάαα⁴2ασmάνα. og peseauoag doerν K5⁴ενιοωσσ⁴àιν Gαννἀο v⁴ο³εον αςμν eν πααοsi εεν, α ταιννi AO†*⁴ναανντ ον⁶εν εεεεεςς τπιοτ 00G“ εν6 ⁴άφάςες, dνα 1000 ẽ εο TEyet vorεε ϑν*ννμάι˙ν ⁹eσ⁷ια³‿ασ Slo. „Py T', d zodzοααον πμάιυνι OLidiou doa, izereuνοναιν ε οεαἀd ντε ε τοοQG AAx*ν τινꝙSεταιρεεν μαιν,&tTs 10u 90ν qru*ν α⁷ο⁴⁶ςσασς,&*r αmν αν³⸗d oloνα ν.— Non recte Wunderus, quod legitur in codd.(vers. 35) 68„ secundum Elmsleium ex annotatione scholiastae in dg z mutavit. Nam ita male vera sententiarum relatio obscu- ratur. Quarum nexus quum sit hic:„Quoniam semel nos liberavisti cet., idcirco etiam