4
T⁸lodον Ʒ⁴ιeέιέ εέεαοωιαααασνν ⁴eςρ ν rαᷣ⁷ εᷣννν aετν νααάν απν μν̈οος dαννοπνπσον. Dazu kommt noch als wesentliche Bestimmung, dass sie einen Rhythmus hat und dem Gedan- ken nach ein Ganzes ausmachen muss. οασά³⁶d ενεέι ν εν τπυειοα⁶⁶οιςα έeτέσς(cf. c. 8. 6 8 7⁰0 Sεμμσυπσο vijs Adᷣναα 2,⁸⁶ς 9 νννς 80Qm) und dεr ε T-j„ mεο⁶οı vi Ota- vol; zeετει‿νσσασ νά‿ν ⁷ιυ) ⁶deτνιυσμτεεςινισ.
Ueber die Lintheilung der Perioden sagt er folgendes: ιοο d 1 1ε⁶ένεεέν εαο*, i d'meνεκνμς. 20⁴°εν τμινσςι εν 14&½ᷣ* rετενειαινα⁴ν τν εα dοννυυν zæ euỹmωνen Gτοο 1m εν τm m‿ςεασε d*ννοπmν(So schreibt Spengel, während Bekker noch liest: 1ι 2y wf dςεασεε ⁴οεπσπσσιε*) elOrεεν τμεκοεο⁴⁶οο ανπν—, was aber gar keinen Sim hat und einem Einschiebsel sehr ähnlich sieht; wenn man nicht vielleicht ändert οσeπσρ εlo- aενy, dsνν ꝙdνιν πμοατο³οs.) ⁶³ον 0'ν⸗² Ʒνέοοων ꝗ⁵³⁶³ςσιον τανφσπ. 4.—†φανκ⁴ dε 1εe⁶ τπ uOνμ⁴νπωινμον.
Zuerst ist klar, dass Aristoteles von einer kunstmässig ausgebildeten Rede spricht, die nicht nur durch den Gedanken, sondern auch durch den Rhythmus zusammengehalten wird. Der Gedanke verbindet auch die slοονκμιμ̈ν eες, sowohl die einzelnen Theile für sich, als
mehrere unter einander. Dass aber noch ein anderes Gesetz, nämlich das des Rhythmus, die Rede beherrscht, ist der Periode eigenthümlich. Auch andere Rhetoren nehmen diese Bestimmung des Aristoteles in ihre Definition auf. Hermogen. εο dꝗ IV, 3. Næ²οος ε&αοσ /οeνQm—b᷑⁵᷑ά αάιντο 1ε2s dXO Toν Ʒνμιπκιανοινι⁴μσαμαιο ε&ν εοιαινννέειαο υνινι Gνντς p⁵mꝛέμπισέ̈νο. Rhyth- misches Glied und Periodenglied ist dasselbe. Quint. IX, 4, 22: Membrum sensus numeris conclusus, incisum(20 1άm ñ, 8nsensus non expleto numero conclusus. Cicero führt die Entstehung der Periode auf das Bedürfniss des Rhythmus auch in der prosaischen Rede zurück.(de or. III, 51. naturale illud, quod aures hominum flagitabant, ut et illa esseut paria quae dicerent et aequalibus interspirationibus uterentur. cf. Or. c. 50.) Ueberhaupt gel- ten die Periodengesetze der Alten nur für eine rhythmisch ausgebildete Redeform. Cic. or. c. 51. Longin. fragm. 8, 12 sagt ausdrücklich, dass es eine Uebertragung sei, wenn man den Namen Periode auch von unsymmetrischer Rede gebrauche. l c dà rrsOε6⁶e zæ*l ς doυανιιμιεοο τονν 1Qιεσα ενος 2ναάααεν 21dA.⁵μακ v*ο αι⁴ τ εννισυινμκναά Jiae 22- rerelsαεν. Die Symmetrie dient aber dem Rhythmus. Diejenigen Rhetoren, denen man die kunstmässige Ausbildung der Periode zuschreibt, heissen auch die Erfmder des Rhythmus ¹).
—
*) Cic. or. c. 13. Successit Isocrates, qui praeter ceteros ejusdem generis laudatur semper a nobis.— Nam quum concisus ei Thrasymachus minutis numeris videretur et Gorgias, qui tamen primi tra- duntur arte quadam verba vinxisse, Theodorus autem praefractior, nec satis ut ita dicam rotundus, primus instituit dilatare verbis et mollioribus numeris explere sententias.— c. 52. Isocrates verbis solutis numeros primus adjunxit. Neminem in eo genere scientius versatum Isocrate conſitendum est, sed princeps inveniendi fuit Thrasymachus, cujus omnia nimis etiam extant scripta numerose. cf. Demetr.


