16=
1. Dfgnum Deo danumm— eine fuͤr einen Gott nicht unwuͤrdige Gabe— Ich ziehe hier das Wort Gabe vor, da hier Donum hier eben ſo wie der Griechen dαεεα bedeuten kan; wenigſtens merkt Donat bei der Stelle des Terenz: Quoduis donam et pramium a me optato, id optatum feres, an: Denum præmiunmt Diis datur;z munns pramiam hominibus. Teren:- Eunuch. 5, 9, 27. Donum Deo darc. Nap. 4, 1*
.Daher auch die feierliche Formel: D. D. D.
Donum dedit. Donum pofuit. Junoni cane vota libens, dominamque potentein ſupplieibus ſupera donis. Virg. Aeneid. 3, 439. Sacruta dona Deorum. Yal, Argon. 7, 48.
Za. Vt ſoles oumia quæ a me tibi niun. guntur; elliptiſch nach Plinianiſcher Weiſe fuͤr
vi ſoles omnia ſuſcipere&c.
33. Dae a me fihi tniunguntur h. mandantur; es ſteht dieſes Verbum ſehr oft ſchlechtweg uͤr curam, oder officium, oder munus iniungo. nter prima iniungo mihi— ich will das mei⸗ ne erſte Sorge ſein laſſen. Plin. Epiſt. 10, 55.
4. Suſcipe hanc curam— fuͤr hoc curato; aber ſchiklicher für die Analogie des Ausdruks in der Verbindung mit iniungere, welches. gewoͤhnlich den Begrif des Läſtigen einſchließt. Faſt in eben dem Sinne gebraucht Cicero⸗ Cogitationem fuſcipere. ad Att. 9, 8. Vitæ mor- tit que conſilium ſuſcipere, vel ponere ingentis eſt animi. Plin. Epiſt. 1, 22. 12. Wo Salluſt ſu- mere und deponere wuͤrde gebraucht haben. in
Iugarth. c. 83. 35.


