*

ſibi conſtarent viri ſagaciſſimi; vt quem vnum rerum naturae auꝗo- rem et patrem modo ſummis ſuſtulerant laudibus Deum, eundem poſtea profanatum cum idolis conferrent, vtque purioris quafi ſa- pientiae obliti et mundum Deum eſſe dixerint, et coelum et aſtra et terram et animos, et ceteros etiam omnes, quos maiorum ſuo- rum inſtitutis acceperant: quae et per ſe ſunt falſa perſpicue, et inter ſe vehementer repugnantia, quemadmodum iam apud Cice- ronem Velleius vidit, Platonis inculans*) inconſtantiam.

IIII. Rerum vniuerſitatem, mundiue quicquid eſt corporis Ariſtoteles, quod palam eſt, tam parum contraxit, vt, quam nulla plane temporum circumſcriptio metiretur, in aeternitate ab infini- to tempore ineſſet, indiditque huic ingenti moli animam et ſempi- ternam et optimam,(æcꝛ audia, er) nas agise vt effingeret ſuum, quod. Deum appellauit.

V. Cicero, ni fallor, ad Stoicorum de Deo placita tranſiit, prouti Balbus ea in ſecundo de natura Deorum libro fuſius expo- ſuit. Eſt vero Stoicorum ſcholae Deus, quae mundum continet, eumque tuetur natura, et ea quidem non ſine ſenſu, atque ratione, cum in omnibus mundi partibus inſint; natura, inquam, non ſoli- taria neque ſimplex, ſed cum alio iuncta atque connexa, adeo vt mens in homine, ſic ſuum eadem aliquem in ſe principatum vt ha- beat, omnium optima, omniumque rerum poteſtate dominatuque digniſſima; ipſe mundus, vtpote vis mundi omnis natura diuina contincatur***).

VI. De Plutarcho etſi poſt Moshemii contra Cudwortchium vindicias certiſſimum eſt, mirifice eum ab eorum portentis diſcre- pare, qui binos eſſe Deos aequales et contrarios ſtatuunt, fuiſſe tamen antiquorum multos ex eius de Iſide et Oſiride libro diſcimus, qui, vt cum Chalcidio loquar, dixerint, tam animae ſemper, quam

(2 corporis

*) Cic. de Nat. Deor. I, 30. C. 12. **) Ariſtotel. Metaph. NIV, 8. Opp. T. IV. p. 479. E. *) Cic, de Nat, Deor, II, 29. C. I1, ſeqq.