——ÿ—ÿ—ÿ—x—xꝛꝛ—:-:—“ ³

I. Antiquioris orbis philoſophorum plurimi, vbi ab iis fe- re diſceſſeris, qui aut diuinam efſe naturam pro certo negaue- re cum Diagora et Theodoro cyrenaico, aut cum Protagora et Scepticis diuinarum rerum vim et raeſentiam, quaſi incertiſſimas, in dubium vocauerunt, Deos hai kecn eſſe contenderunt, ſed aut otioſos et deſides rerum mundique ſpectatores, aut eorum omnium, quae cocli in circumflexu continentur, intelligentes opifices, eos- que et ſapientiſſimos et praeſentiſſimos.

II. Priſca enim quos Graecia oſtentat cosmogoniae, aut geo- goniae auctores, ii omnes et ſinguli, quum de gignendorum mun- dorum terrarumue rationibus exponunt, in hoc vehementer valde elaborant, vt fine aliqua diuinae operae acceſſione vniuerſitatis at- que ceterarum rerum, quae in cadem inſunt, et origines et for- maturas explicent; inani quanquam et vano auſu. Nam vt de

eucippi, Democriti, Epicuri, quem oſcitantes halucinati ſunt, nerum concurſii fortuitarum taceam, qui quaeſo vel ex Plutarchi de philoſophorum placitis ſapias, vel ex Ciceronis de natura Deo- rum, vel ipſius ex Ariſtotelis metaphyſicis, in tanta notionum et contentionis ineptiſſimae repugnantia? Illudunt, quos ſibi fabri- cant, Diis, dum quae non palam oppugnant, eorum numina prae

ſe ferunt, ciuitatis et ſacerdotum ne inuidiam incurrant, meticu- loſiſſimi.

III. At vero de Thalete, de Pythagora, de Anaxagora, quin ipſo de Socrate et Platone, acerrimis Deorum aſſertoribus, quid dicas? Senſere, opinor, ſummi viri rectius et de mundi rerumque initiis, et de fabricatore tantae compagis Deo, qui, quod rationis et intelligentiae ſupremae eſt Particeps, confuſa inter ſeſe rerum elementa et materiam in ordinem redegit, et quae in mundo inſunt ſapientiſſime condidit, nihil eorum plane, quae ad hanc vniuerſi- tatem ſpectant, quaſi incurioſior negligens, ea maxime mente ct conſilio, vt, ſi noſcitarent ſeſe homines, ſingulari ab iisdem cultu ſuſpiceretur. Verum quid, bone Deus, in cauſſa fuit, vt Paramn

1