— 15—

Ac Welckerus(1. l. I. 255), quae de Colophonio poeta apud Eustathium seripta legamus, iis, quae de Agiae nostis memoriae tradantur, congruere dicit. Sed falso. Hujus enim nosti cum Menelai domum adventu sint cireumscripti,(ef. Westphal. 1. 1. p. 241) Eustathius(1. XVI. v. 118) haec dicit: ⁶ τ»οστσο τππμοιιιπ łMoορρόιυοσ T-Aαακναω μ‿μνν£φμάσ τ KOxανν νεοον σνναυ, ThAgyovo» ds 0 Sx Klorns dyrey*αμ Iyvεlνν, itaque utriusque poetae carmina diversa fuisse alta voce declarat. Quae igitur Colophonius poeta contractius strictiusque in unum idemque carmen coegerat, Agias latius liberiusque narravit et nostis solis operam navavit; reliqua alius auctor, Eugammon Cyrenaeus in Telegonia ad finem perduxit(ef. Westphal. pag. 241). Apo- theosi igitur et Colophonius et Cyrenaeus poeta finem scribendi fecerunt, non fecit Agias. Sed mirum inter Homeri et Agiae nostos intercedere concentum viri docti in- tellexerunt(cf. Welck. I. 276, II. 282, 287; Nitzsch. Geschichte d. ep. Poes. p. 194, 196, 283, 292, 428; Stiehle philol. VIII. 50). Qui concentus tantus est, ut vel in numero„quinque navium“, quibus Menelaum in Aegyptum venientem faciunt, con- sentiant et veteres Homero quoque nostos tribuerint:(cf. Planud. IV. 300. Br. Anal. III. 255, 492)

isνεν αμμ̈νν ⁴αο deildas Axlddεos, ddo Xν

Gπ 22 veν σꝓ⁵σινεευννππεαεε,

180¾⁶ιυ m Bↄgxge rAdννσό¶ Hdυ—

Attamen nonnulla sunt, in quibus narrandis magnopere discrepant. Legimus Od. J. III. v. 188 seqq.:

80 ε M—“νιςνας ρσἀͥ&οένμέν εννεροαιιοωα

00 d Axlddnos εναννυιμν ρσαddòιο vdds, et IV. 8. 8 11(Hpαιεοα dον iy εννσνν νπηιοασοιν2-dcl* dοαιμα νπάιτν νεεοαισι MTNO⁴μςꝓυ ποο οπν πμέιμοινανυντμν, oOlGt dναοσενσ, et XI. 533.

dad öre d) TIOiα⁴.ιμο π⁶α̈νFσειιέισσφνν qαντν

uO⁷Oœ&ν eα νεοας ⁸σσν εꝓeαιωιν εmeσπ**ςσ εα.

Secundum Homerum igitur Neoptolemus navibus redit Phthiamque venit, qua de re Lesches(Welck. II. 292) et Pindarus(Nem. VII. 36 seq.) cum eo consentiunt. Sed cum scholiasta adnotet(1V. 9): NMv,όd' νωνν νπροτ* οσταο,]*» Oνi εμυιν% υεαe Vyei, 0 d„⁴ραεοο αοσααι, Eustathius rem ita refert(III. 189 p. 1463): ον ο*†φάαἀάt ruvες ²εα ⁶τ ½r6eος m‿εε6αωννꝙε⁴νmℳναρα Heradtas deε.εαεορνο̈ πι⁴αροο, dνενροωέ⁷ & elxe rαςσ, υνμνο—mτ⁶οs val O*ο'εle nrd AeOο, ereν, dno de lr, Svrονν½‿ eέιναμεᷣ⁵ουνςιμμενεμeπιι α⁶ςμος τοlνοι ε να⁵ενοσ εαιν ινσοωο ꝙέυ⁴οεονν,*α m*0&19G elg 1d)e auru A* εεοον, ε5& iνas seεr ddord miayrag al IAaivag vcranerddrras dvcο, aod Od'rcr νανάννοννεᷣν mεαν σeυ⁴*6ν αρωωναν vα olxei Sxε. εσράια mυ⁴ςντꝙτν H⁴ο⁵οασσν s 1»dοναμ⁴e i* v»ενο μμαιοοο, dg 05 MOAOGOih,— ½ἀᷣοα. Auctor igitur genuinum fabulae initium servavit, mutavit finem; Neoptolemum enim non Phthiam sed in Molossos venientem inducit. Agias vero et initium novavit scribens(cf. Westphal. p. 240) Neorνατει ε ετα⁴οος doro-