— in—

machia occurrunt nomina, quae nullo alio loco inveniuntur, velut I. 105 Mentes, Ta- phiorum rex, qui filius est Anchiali(I. 180); Temesa(184); Ilus Mermerides(259); Aegyptius(II. 15); Peisenor praeco(38); Phronius, Noemonis filius(386); Echephron, Stratius, Perseus, Aretus, Thrasymedes, Nestoris filii(III. 413 seqd.); Eteoneus Boy ϑe¹- dy(IV. 22, 31, XV. 95); Asphalion(IV. 216), alii.

Praeter has, quas modo commemoravi res, aliae quoque sunt, quibus Telemachiam inferioris aetatis esse confirmatur. Inest enim mira mirorum factorum congeries. Ac locum quidem de Menelao in diis collocando(IV. 561— 570) contra virorum doctorum sententias jam supra nostro vindicavimus. Ab eo enim sicut illi qui de Ulixe leguntur versus additus est. Quos cum Welckerus, vir doctissimus, defendat poetasque post Homerum plerumque virorum fortium apotheosin celebrasse dicat, serioris Telemachiae originis suspicionem nobis ipse injicit. Dicit enim in libro, cui titulum fecit:„Der epische Cyklus“ partis prioris pag. 218:„Wenn wir bemerken, wie in jener(d. i. der nachhomerischen) Periode das Epos stark dahin neigt, den Haupthelden am Schluss in dem Glanze eines unsterblichen Daseins zu zeigen, wie die Thebais den Amphia- raus, die Aethiopis den Achilleus, die Nosten den Menelaus, die Telegonee den Odys- seus mit seiner Sippschaft......*het p. II. p. 282:„Ausserdem hat Proclus(cf. ejus oνασντοωπαχ6. voaι‿α.) vom Schlusse des Gedichtes(10ν%„6οσπασσν sc.) ausgelassen, dass Menelaus nach seinem Tode nach Elysium versetzt wurde, was die Odyssee, als er noch lebte, unter der Form der Prophezeiung meldet.“ Et re vera res ita se habere videtur. Sed quoniam centonarius immortales reddere non poterat vivos, Proteum Mene- laum post mortem in Elysiis campis habitaturum esse, versibus carptim insulsissimis (cf. 567 seqd. et Duentz.) vaticinantem fecit. Neque abhorrent haec a reliquis quae de rebus mire gestis in Telemachia legimus. Multa enim insolita jure summam tibi sus- picionem movent. Minerva oöre zοι αέεταιςι ειεν ντν 0ναυνιν eα ⁸ldοας(I. 202) haec dicit(I. 200):

ædrdo»öy 10lr εέꝓ μασιν⁴αοαμαμα, s xrl...

et 320 50„1G d" ⅜οσ dyoaανα„effugit, evasit, erupit“. Telemachus Mentem deum esse credit(I. 323 d*ααασ ⁴αο εeν el“æi) idemque Minervam adfuisse sentit(I. 420 Goso d'd.Hανατμ§εν εeσν); Penelope hariolis sortilegisque studet(I. 415); l. II. v. 146 duae apparent aquilae, quae„öGro d1ε9σοωννο, inauditus apud Homerum dicendi modus; v. 174 antiquum de Ulixis reditu vaticinium non bene narratur.(cf. Duentzer.) In libro III. praeter illud v. 27 dοραν dmναοαοντασπωæ notandum est, quod simili modo ac I. 320 factum est, Minerva pfyn 2ldoεεν abit(III. 372). Accedit quod Helena, quae per totum carmen quasi veneficae partes agit, veneno ex Aegypto petito hospi- tum animos mire exhilarat(IV. 220); quid quod adeo vaticinatur!(XV. 172); quibus adnumerandum est illud de Theoclymeno vate embolium libri XV.(cf. imprimis vv. 225 sedd. et 531 seqq.). Admonent igitur haec omnia nos recentioris aetatis poetarum, e quibus unum locum laudasse sufficiat. Legimus enim in scholio Aristoph. Equit. v. 1332 adscripto:„mεο ³ε oν σφτες o tovοs d odò Nöœτous roννzαας †mν 0drς: 2*