4— 9—

140— 167 legimus, afferunt memoriam. Saepius enim alios locos ab operis nostri auctore significari, jam supra vidimus et Henningsius accuratius in libro laudato demonstravit. (P. 225 sedq.) upor

Ac cum Nestor Aegisthum commemoret, Telemachus, qui et ipse Agamenononis caedem novit(III. 193), nihilo tamen minus hanc quoque planius sibi referri cupit. (III. 248). Sed hoc juvenem noster facit verbis insulsissimis quaerentem; quae cum jam Buttmanno scrupulum movissent, Nitzschius frustra sanare studuit.(Erklär. Anm. p. 183 ff.). Omnia enim perturbantur miscenturque(248): Gνςαᷣ ½ρασά‿ᷣmοεαε⁶ω πμοωι Mevs- 1aog i; jam sequitur: zla dειατεα mπσπ/m⁰ν l—ñhly¹oog; ubi απᷣ non ad Me- nelaum sed ad Agamemnona referendum est. Accedit quod tota sententia, quae eadem est ac prior 1τσ εαμαά eα⁴ε, aliis verbis tantum expressa, prorsus inutilis est. Deinde verba odæ AOysos ev Axdiνον ακηd. non de Agamemnone sed de Menelao sunt intelligenda. Quid plura? Tot tantisque discrepantiis hic locus laborat, ut nihil supra possit. Menelaus vero, ut par est, ad haec respondet sed medio sermone inter- rupto, ut Duentzerus adscribat:„256— 275 enthalten eine auffallende Abschweifung“. (Of. Nitzsch. I. l. et Ameis.) Quae ipsa res misellam versificatoris artem denuntiat. Pos- teriori Telemachi quaestioni respondent, quae v. 276— 300 scripta invenimus, sed ad finem narratio perducta non est(cf. v. 300); priorem vero quaestionis partem neglexit, tantum quomodo Glytaemnestram ad se illexerit Aegisthus, auctor narrat. Sed quo disjecta haec„poetae“ membra referenda sunt?

Cum Nestor I. III. v. 168 dixerit, Menelaum una secum navigasse et suum Dio- medisque felicem reditum, Menelai omisso, narraverit, qua in re Duentzerus quoque offendit, qui v. 276 haec adjunxit:„vergl. 168 ff., wo in der weiteren Erzählung des Menelaus nicht gedacht wird“: equidem initio v. 276— 300 aliquo modo cum priore Nestoris narratione(130— 184) conjunctos fuisse existimo. Quod ita factum esse pote- rat, ut versibus 276 sed. deletis, quod v. 169 fronte adversa repugnant(cf. ⁷αμαας εμμιέ 5 d& μα πχ̈ ςοιεν Tοευν ldννεε et% έ μ̈ νμειε ασeνς Me- 1, 6 A60 6 έιαια ναν.) v. 278— 286 statim versum 179 sequerentur ac deinde v. 180, tribusque qui sequuntur, interpositis, jam v. 286 seqq. usque ad v. 300, id quod etiam v. 286„œd vεενοεεν indicari videtur, legerentur. Quae vero de Aegistho Clytaem- nestram corruptelarum illecebris irretiente(III. 263— 275), quae de Oreste parricidam necante(303— 312), quae denique de Agamemnonis caede a Proteo narrantur(IV. 512— 537), nullo modo inter se conjungi possunt. Id tantum apparet versus, quos scholiasta ad Eurip. Orest.(v. 239) laudat[rνοενα£σι ꝛᷣᷣ Holοος zal Duneosl:

Qore Kaurau⁵ανασπτορ dεiναονοσ Arauuseuvora d⁊ν

Alyiορν πααραααιαενo æd ero xslοeν dαοεετν

ddg EAgrn Soxuvs 14 x½ Sardoν Meveldov, optime post I. III. v. 275 quadrare; nullum enim adhuc habent locum. Quos cento- narius cum et rebus et sermonis colore Telemachiae non congruerent, transscribere au- sus non est.

JItaque I. III. v. 101— 201; 254— 312; IV. 351— 586 e nostis alicujus poetae petiit, cui etiam IV. 1— 20, 80— 92, 125— 137, 220— 235; XV. 113— 119 aperte debet;

2