——

versus aut od To⁴ναα aut dεεν*σασι i. e. obelo notasse inter viros doctos constet, cor- rupta illa lectio„og ο⁴ee facillime, g leviter in u mutato, ita emendare possumus, ut eum Duentzero odò podoee legamus. At duas has res:„odν ⁵ο⁴eι et„G»αενννααον vl ανν slœto π. non inter se cohaerere dicit vir doctus. Fronte enim adversa uter- que locus alter alterum impugnare videtur, quia verba od yod—es, quibus Zenodotus usus est, significant aut„versum plane ejecit“ aut, ut alii volunt,„non reperit in suis editionibus“.(Cf. Sengenbuschii diss. hom. prior. p. 22.). Sed ab eo ejectum non esse, ex sequentibus„dναπνπνκναςοο ν va dg oruννεει apparet. Restat igitur nihil, quam ut, cum eum in editionibus, quarum antiquissimas saepissime secutus est, non repererit, tamquam necessarium e recentioribus desumptum addiderit; quod saepius factum esse Duentzerus in libro, qui inscribitur„de Zenodoti studiis homericis“ pag. 31 sedd. ostendit. Verbis vero„xœ αισ—ς˙ει eum sicut alios adjiciendum esse, ut recta fiat nar- ratio, sibique totum locum magnopere suspectum esse, diserte indicat. Jam vides, quanta cum cura veteres critici naevos, quibus laborabat Homerus, exstinguere et delere studuerint.

His igitur de causis versus 498 illudque de Ulixis mansione Menelaique apotheosi embolium a Telemachiae auctore, ut esset, quomodo„nosti“ insererentur, excogitatum atque additum esse puto. Compositione autem tam hiante detecta, omnes illas fabulas de virorum fortium reditu relatas aliunde depromptas varieque detortas Telemachiae interpositas esse, mihi persuasum est.

Ut ad alteram dissertationis partem accedamus, primum quae concinnator noster aliunde deprompserit, deinde e quo fonte hauserit, perscrutabimur. Itaque reliquas horum nostorum partes mecum accuratius inspicias ac percenseas velim, quo facilius „disjecta membra poetae“ conquirere possimus. Sed ut in hac Protei fabula explicanda pergamus, jam v. 351 duoque sequentes, quos viri docti deleverunt, suam accipiunt lucem. Cum enim jure in particula éxi perverse hoc loco posita offenderent, variis modis excusare studuerunt. Atque alii ut Duentzerus in editione Odysseae scholiastam secuti sunt haec dicentem:„ ⁴σστοσν eaοενεν—σάσ⁶ τ⁶ ν, de v. 736.“ Hic enim, cum versus A0 νατι ℳ ιτν— 901 0 oy et 354 seq.

dos reurν⁴ ς εοπτι επιαυ⁴αοτ ενν 1τ⁶ντιeς,.... 6 ⅞Q ο Ʒεετοσισν*μαάα ⁸φν 5ε inter se repugnent et versus 353

— 04 dνοα‿e* Ʒοςοωυτο ϑεοι εμεινμκσνοσνσισ&ꝙer*εεαιν verbis Sον‿οννo et sperley summam jure moveant suspicionem, quae scholiastae an- notatione hic subscripta augetur:„Souderat αιν sy u⁶αι dσσσασστσεσνοον ⁶ε elO*α. diò Zn⁶οισοο 1ιαέτειν orai ν⁴ςο,—&l, gy4νονννα evrolal;“ tres illos versus exsulari jubet. Et haec recte quidem sunt disputata; sed eum eo consilio adjuncti esse videantur, ut vinculum quoddam inter nostrum et Nestoreae narrationis locum(III. 300)

— drdo rde myre vdas uναeνονοασοε⁵οωυι Aly uνnr entdαooe—†&ςοανν νειαε τε ²α§⁴ intercedat, tot tantisque discrepantiis artem ejus impugnantibus, minime Telemachiae Donsarcinatori sunt abjudicandi. En habes miserum miselli versificatoris opus, qui ut