— b—

plius unum“ addere non potuit. Nam cum Menelao supra quaerenti(486 seqq.), utrum omnes viri incolumes redierint an nonnulli vel in mari vel amicorum dolo perierint, priore quaestionis parte neglecta, haec respondeat:. 10110 ε„⁴ο τν νε ddα̈ ν, 1π01101 8 11οννο,

dox d'αd υ ⁴αων ο ⁴ezινν ꝙαυχᷣdονννι⁶υινν

8„ 6ε, αeOρο α) 6 1ε*α πμαω̈οα, postremis his verbis udxHõν ν‿. superioribus oppositis se finem explicandi fecisse luce clarius indicare mihi videtur. Atqui opponat quis hane logicam, quam dicunt, causam parum virium habere! Estol tamen dici non potuit elg ere πα τμ6 œreνæerat, quippe cum duo viri fortes, et Ulixes et Menelaus, tunc temporis Cαεν in mari reti- nerentur. Sin autem auctor rutiones arti congruas sequi elegantique loquendi genere uti voluisset, Menelaum et ipsum sicut Ulixem retineri addere neque hune solum no- minare debebat. Quam inepte igitur noster Menelaum e Proteo quaerentem facit?(551.)

10νουςι μμέινsέν olda à⁸ε οwã ν⁴•ςσ νdœte,

dτιι εέιι εαμαυς εαάαεονεααιν—ειςσιε meμωνπυ.

Has cum discrepantias atque perversitates, quibus majores nullo fere alio loco Iliadis

vel Odysseae reperiuntur, non viderent neque antiquitatis nec nostrae aetatis philologi, factum est, ut versum ineptissimum 553: ναι Ʒ ένσι ε εαἀ dνενκινμεέν⁸ς Tεο αoddal,

elegantius quam cautius adimerent tantarum repugnautiarum consarcinatori; cui quae aliis ex locis fraudulenter surripuit, mirum quam cedunt, quae vero de suo adjecit, summis insulsissimisque obruuntur pravitatibus. Perversum hunc versum esse, jam antiqui intellexerunt critici. Satis est scholiastae verba hic apposuisse(553) ⁸ S⁴⁵ 6ν dνπκαισασις 1*νεεενετο, 00„dο II0W⁹lZmv,6ννιο„ddο ⁴ονννοο άmĩ‿νοQco“„εε2οαςσ rirον Cyre? dο⁵νμαενον Sed quod in re apertissima pluribus commorari non operae pretium est, jam tertiam causam, quare totus de Ulixe locus spurius judicandus sit, subseribemus.

Age, si tibi videtur, narrationes duas de Ajace et Agamemnone a Proteo prola- tas mecum jam perlustra. Sicut est viri eleganter ac juste res ab aliis gestas narran- tis, Proteus caute dividit in duas partes narrationem particulis uεν et dé graecae lin- guae usitatissimis: Aasς ε⁴ισ¶qðſꝰd⁊d v»uo! dd.αν.₰.(499) et G6 ᷣ oν sxꝓys xiας αεεες...(511). Qui si versum 498 insuper adjecisset, profecto a Menelao perversa illa quaestione(551 seq.) non excitatus, sed statim quae de Ulixis mansione sciebat, subjunxisset, sicut Ajacis Agamemnonisque sortem narratione non intermissa retulit. Sed cum hacc non fiant, immo Menelaus doloris vi oppressus omnium fere rerum et reditus et sociorum oblitus esse videatur,(538 seqq.) senex ille varius vehe- menter rogat, ut quam celerrime in patriam redeat(543 seq.). Quae est igitur hujus narrationis indoles, his ipsis Protei verbis finem narrando esse impositum disertissime indicatur. Itaque neminem nisi ad omnia indicia caecutientem fugere potest quin, si versui 547 statim subjungatur v. 570:—

0 ds elnd νν απ νπονπιεένασεο ευναμα⁴eνονσυ*, recta ac vera hujus fabulae nascatur conclusio circumscriptioque-