— 1—

570), Telemachiae auctori abjudicavit(p. 189 seq.); quibus in his delendis non ad- stipulor. Immo ejusdem farinae esse ac versus 548— 561 illumque, qui nudus destitu- tusque in Protei narratione legitur, versum 498: 8IG d'&τ πποd ασ ůꝰ³‿dς ναάηνπηνεοασιαασι εαιοιε ππ̈νι

puto. Hos autem a nostro eo consilio additos esse, ut nostis aliunde desumptis Tele- machiae procudendae uti possit et Telemachus tandem aliquando pauca de patre au- diat, contendo ac declaro. Sed ut eos in nostrum locum minime quadrare compluribus iisque gravissimis causis comprobem, paullo altius mihi repetendum est.

Cum Menelaus, quas diis debebat hecatombas, non immolaverit, ventis adversis in Aegypto retinetur nec navem solvere potest. Quid igitur mirum, quod ipse tristi

vultu incedit et socii fame coacti vel piscibus capiendis operam navant? In hac ne-

cessitate, ut fieri solet interdum certe in Homeri carminibus, Eidothea, filia Protei, varii illius et quasi multiformis senis marini, qui Prodigium canit et tristes denuntiat iras, benevolentissima Menelai fautrix atque adjutrix auxilio venit. Quae ut patre devincto domus sortem reditumque roget, benigne his verbis suadet:(IV. 389 seqq.) 5 20ν τοι εκινι⁶ ⁶6 à d al μ‿αοα νκκαειι˙εον 7„ 9 5„ 7 5 ¹„ 4 „6G10, dςᷣ εέm πντον ενασεαα ννοννεντα. 1ʃ τοο euειηmια, dοτοερσς, al* 691 οσ 5rνι τοι εμν ☛ιμι¶ↄχ— ςσινανόν Fἀανεϊᷣ eτιααιαια. Quorum versuum parti priori respondent quae v. 423 seq. legimus: — 100α ϑει, ενν οασιςι σε αααεπσπst „. 50 4 ¹ 5„ 2. 7 „6010 9', ds nt πνιν εέεειασεα τeταννεν*α. Menelaus igitur, qui nihil antiquius habet, quam ut salutare deae praeceptum sequa- tur, et causam morandi a capto Proteo quaerit et, ut est ex hominum more haud ita vivos quam mortuos curantium, qui in reditu perierint viri, his percontatur: (486 seqq—.) al dys uο τdsε eins val drOextieς urddesor 7 N 1 2„ 7 5 ) wdvres d Gν mα‿—επνεα 2ιοĩẽ l(1 I H.ο⁷, 9„ 4„ 2.) 7 7 24 0- NSGνυπο m εν Lπαααεν ⁷ο»εν t»res, 27„ 2 244„„ K4 3 1 76 11 dAer 046900 deuest, 7&1 8 „ t1 y xsOoly, Sneεl 1νιέιν τ(νE‿eννα οσν. Qui enim ante Trojam cecidissent, ipse bene noverat.(497 a⁴xν*τ⁴.) Eleganter igi- tur hi versus iis, quae Eidothea supra dixerat, respondent(391 seqq.). Huic autem quaestioni in sequentibus duo hi versus consentiunt 10yονας(496 seq.): 3— dο½1 d'α ϑο αοο ν zανν ꝙεπάᷣeνοννννυ 6ν 6σmφ αdσοντα ααeς ι τειᷣ α σ άαοωιοωιο, non consentit versus 498: * 1 2 1 4 8le d'ετι πα τω6⁵mv œw*0 eratl ενιια πμωννπασν. At dixerit aliquis, cur Ulixem, qui et ipse neque is dννmαι(487) in mari retinebatur, non commemoret? Sed vide! Quae est totius nostrae fabulae et rerum et versuum concinnitas, quae nostri loci perspicuitas, Proteus duobus illis versibus„verbum am-