Aufsatz 
Tacitus und Plutarch
Entstehung
Einzelbild herunterladen

14

und den Feinheiten lateinischer Redekunst unzugänglicher Grieche die Individualität desselben am treuesten wiedergibt. Diese Individualität nach der schriftstellerischen Seite hin hat bereits Mommsen(a. O. S. 315) durchaus zutreffend gekennzeichnet, wenn er ausgehend von den berühmt gewordenen Wendungen wie cum timeret, timebatur&οuννενoς ꝓoßeoos, wie flagitia invicem obiectavere, neuter falso nollà doε d³ναS⁰⁴.ρα od pενοονς, Wendungen, die zweifellos als das geistige Eigentum des gemeinsamen Gewährsmannes zu betrachten sind, folgendermaſsen urteilte:Es ist von vornherein gewiſs, daſs das Geschichts- werk, von dem Tacitus hier abhängt, ebenfalls auf antithetischer Reflexion ruhte, nach glänzender und wirkungsvoller Darstellung rang, sodaſs Tacitus die Farben, die er brauchte, zum guten Theil schon auf der fremden Palette fand, wahrscheinlich bei weitem schim- mernder und kunstvoller als sie aus Plutarchs gemütlicher oder auch gemütloser, wenigstens allem Mitempfinden fernstehender Schreiberei hindurchscheinen. Bei einer Durchsicht der plutarchischen Biographien von dem hier angedeuteten Gesichtspunkte aus stöfst man in der That auf zahlreiche Spuren derantithetischen Reflexion; ohne auf V ollständigkeit Anspruch zu machen, will ich im folgenden einige bezeichnende Beispiele zusammen- stellen:

Galb. 2 10 1dνdo ςα ⁴ττ᷑,/ÉiO uεᷣνοι πςσονmQχηαάηο, 1a⁵αovres drréwretv.

4 10do Syrer, Néνιε ο νμέινον ιμέην bd'2 0h Aν6 ντ ν sré(nachgeahmt von Tacitus hist. II. 17 nam qui deliberant, desciverunt).

13 5rl τ̈ν νv☛£ ⁴αωνᷣ νο μνονεα oνou dooneudoduνeo Hòicν aotsorai äot a ODe*ντεοοο⁸.

15 Mäzdcdo ea Sorreoe dreldν rτρꝓναουννꝛjée 5 bnlois 2al αroατοπιέιο 6 ανς̈£φ2νσνννιι Toνραναανν ενεέᷣνπνυα νemνμννν νouO̅u äronlo m..

17 r ⁴μ¶mðṽeεοον μm⁸⁶οεναι ευ ν εανeνα rοονον νra οοιμενοε.

19 olz Jyära uererνν ν οσαe uνεαοιιιουε.

21 70 ro05 1010ν 6 οιmον ε̈ᷣseo al Cirνν o⁷½ dν‿τι εέᷣαονανν Jεοστον ἀͦ Poudiods ςιᷣτατον.

23 rod uTey sypurärc peydueroso ο τν νέην eτoro Gfueo Oou al.

28 Guννον εονον πις ωνοο, 5 ⁴ντ⁶ αmνα o ErG ,&νν.

Oth. 1 aal παοedlece rije alrias Easεo⁵α, νον 7 1S dνςες μννμoOGꝰ,Q⅑O"-setν.

2 ⁷1ιμοωπ᷑ οσ0 uerd rooονou eal ιντονς ειι α⁷ τον 05% 69vras.

5 0d ydo hSiour Eréooοσν nouerr ag' ddrνν τ 4⁵τQX⁴εοο τ dozetr ET oyros.

7 00% oOrco niorever bro ς εoνlero u*, oeed drrtoreTv.

15 roòbs udl ilovs hrroy äy ric Sdauondoen 10 165 GT9ATS 008 dnada dneeale iτι

ebenda oòw o π νν o0 TI990 006 ¾ Kiußoous ò πεᷣαμο εo rijc Halias, dd oνμαος eονres d,νμρμεεοο ν νπααοανᷣh xαeb iννes dοιπηον, μεν ααχα νιιαιανμε ν ο

ebenda ri idαα˙o Poααe dρσᷣς εοσααι Oτνα˙ς 1ερνν επαι TS ,μάαν 5,, dnrdo eioνν.

¹ Darauf macht auch Kuntze aufmerksam, Beiträge zur Geschichte des Otho-Vitellius-Krieges, S. 16.