— 2—

Sed confidentius etiam, quam his Thucydideis locis, Herodoto VII 157 2 adverbii formam restituo, ubi nunc in oratione a legatis graecarum civitatium ad Gelonem habita haec legimus: Gοε νυνdαeανe te es uεαμννε, uò uod το τππνρ ααἀsν olr Aaxlorn uεre dο- Tort ε zelins. Corruptam esse priorem sententiae partem recte perspexit Krügerus, sed emendare non temptavit. Vera, opinor, emendatio sponte apparebit, ubi peculiarem verbi fzen apud Herodotum usum ex hisce locis observaveris: I 30 3: TIIIG rie 6⁴*³ιος d ναεσ πlłeſboεo 1σασ αάαοs τe ²dᷣyνανο. I 102 2: Fœar 1e,⁴μαονυ⁶ιπνέοι μννmσωάηνιημη&μφeQĩõ dre dre- qreονεονπ, dlu εeτειαι ειυπνπ⁶ εμι juortes. I 149: 00rot oi Ao⁴tes T uν ́ruxor aridurree dsοαεεν faναυυ, οεμινρ ꝙ ποur odg öε. V 62 2: Ioenudtor t ,novree na Edνrεν οεσςσ 6dειι έεαηνε íνι, et VIII 111 2: breroirαero— dg vcrd 16„% εᷣασα☚ν oæ ai forrat ueydla r* u ειεαινασνερς ενά ,ιιριαμ ε⁵σeεινν Jπιl οναι. Omnes hos locos si cum eo, de quo agimus, comparaveris, vix dubitari posse videtur, quin idem verbi wen usus, cui adverbium ali- quod cum genetivo nominis constanter subiungitur, illic quoque restituendus sit: reseri- bemus igitur: ν⁴ανμμο εε 1ανκεέκα ⁴μ̈μ⁴αͦ ωις.

Denique in ſine verborum litteram vocalem subinde librariorum errore mutatam esse, altero Thucydidis, altero Herodoti loco monstrabimus. Nam quis credat, Plataeensium lega- tos in concilio Lacedaemoniorum(III 56 4) dixisse:„Pνν⁴μιεεααε⁸⁷ i ueε⁵ Er‿μρνέκαες eυννυο⁵εεν eεν 48 6„ααι⁶, ört migdt douleice e*q εnεν ν ⁴οαοο, ofde uer arot œαr? Ouis unquam cum verbo π‿ιοωναα, ut incursionis violentia indicaretur, pro adverbio adiectivum ôerrde con- iunctum vidit, idque verbo suo postpositum? Deinde autem non solum id quod tum mäaxime auderent Lacedaemonii, sed illud potius commemorandum erat, semper eos ad eandem iniquitatem promptos esse et paratos. OQuamobrem non dubito quin Thucydides scripserit: nr uεν εέτεαε̈οαςα ννευ εe‿αονννκα αά dενt i. e. ceum olim Persae a Thebanis adiuti Graecis servitutis iugum imponere conarentur, nunc vos Lace- daemonii illorum partibus susceptis alios adoriri didicistis.

Peius etiam apud Herodotum VII 153 2 una littera perperam mutata verae sententiae luei offecit. Narrato enim praeclaro Telinae, Gelonis abavi, facinore, qui sola sacrorum, quibus pracerat, sanctitate fretus viros ex Gela eiectos in patriam reduxit, scriptor ad- miratione commotus haec addit: 0αινμάμόά 1ιοßν meά⁴αα oıo pfyore ode rd urdrout, aaæ‿⁸n- Tοαασναια Tνν oνον rodobtor- rà rolxντd„⁴ο εeρωmνα oν επρσο dmmmD Aνο νεέν⁶μιιμαά ννμέασεα, dA⁴ π ⁵σ⁵ς ε ⁴να õςᷣ uα ⁶³εννσα edêe. Quid vero? num admirationis suae nullam aliam causam exhibeat, quam suum ipsius iudicium: 2εκeνν⁶νμμκα ripreooα* Deinde autem haec ipsa perfecti forma eroueerat nullo alio apud Herodotum loco censendi iudicandive sensu invenitur. Immo si accurate eius verbi usum attenderis, uulla alia significatione apud illum perfectum reout positum reperies, quam ea quae est more aliquid

receptum habere, consuesse, tum active de hominibus, qui aliquam rem usu ha-