— 29—

videtur. Nam si rνν dεᷣενα roı eioy oĩ ita recte interpretere, ut singularis aliqua et insolita huius carceris natura indicata sit; quid, quaeso, miri et inauditi inest in verbis: 64 εᷣᷣρρεονυυμα oi Immo id ipsum, animum cupiditatibus, dum in hac vita versetur, vinctum teneri, per totum dialogum docebatur. IIlud vero proprium erat huius vinculi prae ceteris omnibus et revera admiratione dignum(sic enim potius rir deuornr« inter- pretor, non diritatem cum Stallbaumio, nec das Schreckliche cum H. Müllero), quod qui vinctus est, ipse maxime id elaboret, ut in vinculis retineatur; cuius rei causa in eo cernitur, quod ligatio, ut ita dicam, cupiditatum ope perficitur. Sie igitur verba scriptoris ipsa sententia illustrari ratus hune structurae ordinem verum esse censeo: roð eioνμν τmνευν⁴ενπαα 2εαάku, e(duemadmodum) dr udaicta τdᷣ dεεεωναεᷣος Aroe in eeeat, ürt iuuiae eorw(cuius postremi verbi priorem syllabam accentu notavi, quia graviorem rov„iꝓνενα— vel iadozet vim in eo positam esse existimo): nimirum f detrdcns roν sioyu verbis ςᷣ—— 006.α⁵αũ pödescribitur; sed eius rei causa, tanquam totius disputationis fundamentum, praecedentibus verbis(àërι οι εέσριιουννα εοστν) continetur, quae propter insignem sententiae gravitatem priore loco collocata sunt. Unum fortasse interpretationi nostrae obiicias: convinctionem, quae est s, minus apte in de- scriptione esse positam, ubi potius particulam öri exspectes: quod tamen eo satis ex- cusari puto, quod scriptor, ne vocabulum ört diversa significatione bis positum offenderet, posteriore loco particulam ος, quae magis etiam actionem rei indicaret, elegerit.

Sed ut a Platone ad Thucydidem revertar, restat ut praeter participiorum usum in aliis quoque vocabulis terminationem haud raro librariorum culpa depravatam esse osten- dam; velut postrema adverbiorum syllaba, quae est s, in alias interdum abiit. Recte igitur haud dubie Krügerus III 56 2 sine codicibus oxeνμς rescripsit pro dativo ode- 1% qui ex prava cum praecedentibus verbis iunctura ortus erat. Sed non minus certe etiam III 40 3 in vulgata scriptura idem error tollendus erat, quem quamquam a Fride- rico Thiersch iampridem emendatum Poppo et Böhmius servarunt, Krügerus alia ratione submovere conatus est: intellexit enim, propter pravam verborum iuncturam Thucydidem non potuisse scribere: l Fᷣ⁹ εriizetæαν εᷣ ονςᷣ μένοντας ενπναιεous x⁴‿ τ ⁷οmν ëgαεααι 1.ννον dεοτιαι Fπαω rouς to e Te uœ᷑ν°ο⁶εν πααον πααεᷣεμονε νrπονεοαμeᷣe ous. Sed ideo non eiicienda erant verba ö³oue rs aa(quod Krügero etiam in altera editione placuit), quae unde irrepserint, nemo intellegit; Thucydides Cleonem, cuius ferociam abundantia quaedam adseverationis decet, dicentem fecit:*ες ous ö⁴νοεςι εε☛ να 00 ½₰ ν*1⁶ bꝑl³sWols- uiore urοsνεονααενοuν i. e. quorum animus hostilis nulla un quam aequitate leuitur. Simi- lem verborum abundantiam etiam in notissimo illo rox́tre αοααmτκα᷑ vel ö³ισł᷑α‿ αοαααικι⁶π 22 4. 1 140. VII 78 1) agnoscas.