— 18—

(sc. 10 οι άμαιν εειο) 2* d*ο Suyxdrαοντοενιπἀ⁴ιμεννοι εσσν Ʒντο iπαœem☚ᷣoονQ. Nam ubi semel nominativus participii, cuius vestigia etiamnum in libris Augustano et Palatino apparent, propter formam pronominis æurofs in dativum abiit, facile ab inscio librario, sententiae ordine sublato, verbum quoque perperam quasi ad subiectum d*³ο ti trahe- batur. Haec enim vera huius loci sententia esse videtur: tum etiam eam ob cau- sam alacriores erant, si forte, quoniam ipsi ad alios subigendos operam navassent, illis(Atheniensibus) in posterum facilius(h. e. leviore condicione) essent obedituri.

Denique, ut ex aliis quoque scriptoribus exempla participiorum a librariis male habitorum exhibeam, unum adiicio Herodoti locum, alterum Platonis. Et apud illum qui- dem V 62 2 Krügerus iam veram restituit scripturam(quam et ipse olim in margine libri mei adnotaveram): raâ re di⁵α d υννε εᷣενν οασαοεον ⁷⁴ενοοωυ—Oœmł ,-Oeur T0,„i6 pro eo, quod in omnibus editionibus legebatur: guoνε ενιεένον. Librarius enim, cui absolutus quem dicunt participiorum usus in verbis, quae neutralia appellamus, usus minus erat compertus, accusativi formam in formam genetivi sequentium nominum transtulit. Sed apud Platonem(Phaedon. p. 84 A. c. 34) magis mirere, eandem librariorum oscitantiam vel prudentissimis interpretibus fucum fecisse. Omnino enim assentior Hermanno Schmidt(kritischer Commentar zu Plato's Phädon 1850. I. p. 94 sqd.), qui contra Carolum Fridericum Hermann in verbis: obro Joylgaxrr dr pueih erds goddor, x oun dr oindein T1» Aεν †2ιοσοσ†σραν τπᷣνœ εαν νεν, Lvouops O exeiens Aε aοαειιναάα œƷςνα ‿οŕ a Aumus sutije rduu εurαεκνν, d eεro drον treν ντeldxns rtud rcν ior„ AXrAIBIOITOAK*, postremi huius participii accusativum contra genetivum plurimorum librorum docte et subtiliter defendit, quamquam ille in ea, quam 1851 edidit, Platonis re- censione cum Stallbaumio genetivum retinuit, diserte monens in praefatione sua p. XIV: anima est tela, philosophia Penelope, cuius opus non debetcontra quam huius irritum fieri ligando, quae illa solverit. Sed haud dubie errat vir egre- gius, qui h. I. Platonis sententiam non prorsus perspexisse videtur: quae ut clarius eluceat, ipse in verbis supra transcriptis distinctionem paulum immutavi, leviore inter- punctionis signo post verbum e&νααταeεν inserto eodemque sublato ante nomen Irelöxns. Eo enim inprimis attendas quaeso, pronomen auriv consulto iuxta alterum quod est 1xeirns positum, tanta cum vi toti quae sequitur sententiae esse praemissum, ut omnia quae illa comprehenduntur, necessario ad illud referenda sint. lam vero cum verba ud⁴ eννντυον Ʒαρο π⁴é et, quae distinctius quam vulgo fieri solet a praecedentibus seiun- genda sunt, aperte explicationem quandam eius quod derirvror sOνον dicitur, requirant, non aptius ea subiici potuit, quam participio aliquo ad principale sententiae nomen, quod

ipso illo pronomine aur'i» continetur, relato. Sic igitur animus opus irritum quodque