— n—

in Lacedaemoniorum concilio Persici belli memoriam his verbis revocant: raâ ε Mndard „uls dok auron Eurtore, ei aν ι μαάον εᷣσᷣτm del π̈οεασαονεοε, drdeν½νέ εetr. In qui- bus explicandis et Krügerus recte contra Popponem dixit, si pronomen nuf ad partici- pium o⁵ρσονoς intellegas, Athenienses iactantiae crimen in se ipsos coniicere, et Böhmius vere contra Krügerum monuit, si uuty tacite suppleas, passivum verbi ωσιια Lcha usum, qualis tum statuendus foret, firmis indigere et argumentis et exemplis. Sed quid Böhmium ipsum impedivit, quo minus illam participii formam, quam sensu re- quiri intellexit, quae est roαluενα, alteri illi οαα.οαμαα νοιε, quae sine vi explicari non potest, praeferret? Mihi quidem ea iam pridem unice vera visa est, neque idcirco mo- veor quod hoe loco nulla nominis cuiuspiam forma prope adsit, ad cuius similitudinem participium perperam in dativum abierit: nam ipsum illud sententiae exordium: ei zu³ 60 srhou fotat natura sua tam necessario propemodum dativum aliquem adsciscere solet, ut facillime librario in calamum venire potuerit, quem magis externum quendam linguae sonum et usum auribus tenuisse, quam veram sententiarum cognitionem mente perce- pisse non iniuria credimus. Accedit quod Thucydides ipse et verbum ςανν, oet quod simili modo ponit, oοσασ, passiva forma nunquam nisi eadem ratione usurpat, quam illi loco de quo agimus restituendam censemus. Legimus enim V 16 l: WMeiotodras ——&☛ er9vlu, ro Aaænsdiιμοεε déel αχα‿⁴νμεο VI 92 4: ro? roν τ ęνυ†σ α—ꝶ r0 0o⁵⁶μεον 16„·ꝗ VII 69 2: dreo drdrruν παᷣοαmπ.α ες τε pṽaᷣνα ddxrꝝ 2a³ dsous ατοαονα ττυοꝓεαεοσ⁶νεννα.

lam vero tertio loco(VI 69 3), in quo participium male inflexum corruptelae causam fuisse suspicor, Haackium iam ante triginta annos verum vidisse opinor. Nemo enim qui huius capitis exitum: râ σσ ευσαυηχ⁊ χL¶çℳ 5ν Svpᷣ⁴ᷣeππν μένιαο μ πε iςᷣ uia Krerorou duwrnofas, h u*h q*½αεινσιο⁴ οινιηνιυν ειεροωQO²mℳWerta d r aMοεεκέ τα ei ν αένο Suνναxᷣαοενα A„⁵ or urofs incwougerat, ab omni parte accurate expenderit, haec verba a recentio- ribus interpretibus ad liquidum perducta esse sibi persuadebit. Nam eam explicandi rationem, in qua Poppo et Böhmius, quamquam diffidenter, acquieverunt, formam futurt quae est tranotgerat pro passiva posse accipi, ne ipsi quidem probarunt, et sanus gram- maticae usus omnino repudiat. Krügerus autem inter diversas duas interpretationes du- bius haeret: cum enim dativum participii Erpzaradtoswaæν‿‿oi disertis verbis ad socios referendum esse dicat, continuo tamen simili exemplo allato eam rationem defendere conatur, qua ad verbum irumuxotcerat subiecti loco nomen rò inνρeηον intellegatur: quae quomodo inter se consentiant, non video Equidem hoc loco alterum librarii errorem, qui participium terminatione immutata male cum sequenti pronomine coniunxerit, alterum traxisse suspicor, quo finitum quoque, quod dicunt, verbum a nomine suo deflexum Sit:

quare cum Haackio sic Thucydidem scripsisse existimo:—— efeca ε εν τπραοροσνw¶ 3