— 1—

tores faciunt praeter Krügerum, qui nomen quod est alνονν in suspitionem vocavit, haud facile ad verbum jridrefro ex priore sententiae parte subiectum 16 ππηmQχm⁰0οε subintellexeris. Immo ut dicam quod sentio: non nomen lαον in suspitionem vocandum erat, sed inter verba s oizeik et alο articulus rà, qui iam semel cum nomine oizet coniunctus erat, iterum ponendus est, ut rà lινν plurali numero recte ad genetivum 10ν Ʒ α h. e. earum civitatium, quae a partibus Lacedaemoniorum steterunt, relata aptissime cum verbo mioteito iungantur, hoc sensu: ceterorum vero populorum numeri propter solitam illam hominum de domesticis rebus iactantiam fidem non fa- ciebant.

lam vero quod ig Herodoto I 27 1 simili modo novandum esse censeo, id fortasse obiter legenti minus necessarium esse videbitur. Sed qui accuratius sententiarum ratio- nem inspexerit, eum assensurum mihi esse spero, qui levi mutatione sic hunc locum scribendum esse existimem: dς οε dHο oi oi(inserto ante articulum ol iisdem litteris dativo pronominis oi) er ri Aoig Erlres zœrsord—αo—⁴ο drαe!ωωνν„, 6 επεε enerdee n. . 1 Nam ubi seriptor Croesi regis eventus adversus Graecos belligerantis more suo post longiorem narrationem paucis verbis complectitur, ut transitus fiat ad aliam rem, victorem ipsum, qui civitates Graecorum sibi tributarias fecit, silentio praeterire non potuit, praesertim cum verba εs.—†ο drαeυανν quae plerumque activae structurae iun- guntur(I 6 1 et II 182 3), ubi cum passrvo ponuntur, mentionem eius, cui tributa sol- vantur, requirant.

Sed non solum syllabam propter similis syllabae vicinitatem in libris manuscriptis intercidisse videmus, haud raro etiam una pluresve syllabae librariorum ineuria male repetitae errorem creaverunt. Mihi quidem, ut pauca huius quoque generis exempla proponam, apud Thucydidem et IV 1 4 in verbis: zat d*³lat at Ʒα&mνiοννμεα μεον— r a⁴- Le,⁴μαο πποππασκααρασα oarticulus al ante participium l³οοmμᷣeu, cum nulla navium quae tum parabantur mentio facta sit, ex praecedentis vocabuli terminatione natus perperam irrepsisse videtur; et III 11 3 in verbis: 2ν τ απα ι ναχαm mœτ³ aodtiota enl re rodg umo- deεoεεαοοαι vνeeriſpov nœ d releuvraiæ Jurderes roũ ddou eoenugvor A&αεσρέσνεσσεεοσασα εmνμ⁴ιακ⁴ονõ gxecr, articulum à ante nomen relevrata frustra vel a Poppone defensum, vel a Krügero coniectura immutatum(ut legatur rdοεσ relevraælr) esse censeo; sed molestum illud rd aut ex superiore linea(rd zodtiσʒ) aut ex similitudine primae insequentis vocabuli(relev- rara) syllabae originem duxisse ideoque delendum esse existimo. Neque minus apud Herodotum V 124 1, ne dura et plane intolerabilis oriatur verborum structura, pronomen de, quod aperte ex terminatione praecedentis vocabuli dsoo succrevit, delere dubitarim. Krügerus, ut nunc video, non aliter iudicavit, eiicere tamen molestum vocabulum non est ausus.