— 1 7—

quam Poppo quoque et Böhmius probarunt, ut participium oi dores pro ipsis Athenien- sibus collocatum esset. Mihi quidem secus videtur. Certissime sane in universum tenen- dum est, ex lato illo articuli usu, quo apud Homerum et epicos poëtas vel seorsim po- nitur vel cum unaquaque particula coniunctus pronominis vice fungitur, Attico sermoni, qualis apud Xenophontem, Platonem, oratores apparet, nihil aliud remansisse(si paucas quasdam formulas excipias, quas Krügerus gr.§ 50 collegit), quam notam illam cum particulis uεr et ε iuncturam. Sed quod propter ipsam linguae naturam suspicari lice- bat, paulatim et per gradus quosdam antiquissimum illum articuli usum in hunc recen- tiorem transisse, id vel eo confirmatur, quod apud poëtas Atticos subinde liberioris usus vestigia inveniuntur. lam vero cum apud Aeschylum et Sophoclem articuli cum parti- cula ydo pronominis loco coniuncti certa exempla exstent:— Agam. 1478(1457):* ros pde fo—— resqeraa. Suppl. 358(360) und. eE dertor drοuνενιιιυν mπαάsε νεκνοσ verntau ον τπ⁴ἀν ou deira„6⁄1. Soph. El. 45 b„Ade(Tavotsu) urενναστοο τοι ννν⁴ανεα dο- Efror— utrumque quoque Thucydidis locum, de quo agimus, cum vera sententiae in- terpretatio poscat, ad eundem usum referre non dubito. Utrobique enim oi„do recte pro pronomine accipitur: priore loco I 69 2:„illi enim(Athenienses), ubi aliquid perficeiendum sibi sumunt(dorres), parato consilio nec cunctanter contra nos, priusquam certum aliquid decrevimus, procedunt;“ altero VI 36 2: „hi enim(mendacii auctores), quia sibi ipsi timent, civitati quoque terro- rem incutere student.“

Sed ut ad propositum redeamus, syllabae propter similem vicinae sonum omissae duo ex Thucydide exempla, unum ex Herodoto addam. Namque apud illum III 59 2 haud dubie, ut iam Reiskius monuit, Böhmius dubitanter probavit, post nomen irtaν particula re, ut postremae huius verbi syllabae fere consona, inserenda est, ut iusta evadat membrorum iunctura: alrouεμ οα εν—— irfrau Te vorrueoæ, qua quomodo careri possit non video.

Magis etiam altero loco V 68 2 veram scriptoris sententiam unius voculae omis- sione obliteratam esse credo: Thucydides enim ubi causas refert, cur numerum mili- tum Lacedaemoniorum ante pugnam Mantineensem accurate definire non possit, haec habet: rd ⁴μι ꝙναdJ æxedmzf0zdQOννσ⁷ aos d4d xolereiag rd*ονντd Nroεo, r0ν Ʒ oB did 10 dνο⁴σιισντmυρωμαdεα d oiveia m imigreiro. Duplex in his, si accuratius verba per- penderis, oritur difficultas. Primum enim quaerimus: num consueta hominum iactantia ad solum numerum copiarum refertur(r drορρμιο τοιμσπηι6ες ε⁸ς rd olsela A1 0)! Nonne potius, quoniam in universum homines quae ad se ipsos pertinent(rd oisei«) jactantius in maius augere solent, ideo etiam copiarum numeri, qui vulgo traduntur, raro

fidem faciunt? Tum autem si verba ee rd oiweta* coniunxeris, id quod omnes edi-