ayxeliaν roũto ourxrta: ouu drd rauroudrov, 2 à drεσν oirsO del rdôε zuοα Euywetyrat. In his qui structurae hiatum(râ doerderor) eo explicari aut tolerari posse existimant, quod prono- men roëto verbis insequentibus(oiw da raæuoοdrou—— Süyneurra) illustretur(Poppo, Krügerus, Böhmius), ii haud dubie falluntur: nam verba routo durvcerat,(hoc valent, eo tendunt) aperte ad nihil aliud respiciunt, quam ad id quod modo dictum erat: ν⁴ T6*ν ες Eνεμ̈r ναάοιασεναœαα οοννοra, ideoque, leviore distinctione posita post érπνμυνdēεαυνπet, artius cum praecedentibus iungenda sunt. Ea autem quae sequuntur: ouw d rauoοναμeτο— Eurzetrta non consilium aliquod quo falsi nuntii tendant, sed originem indicant, unde nati sint. Quam ob rem cum nullo modo ad explicandum illud roëro possint referri, mihi quidem pronomen ai, quod non necessarium esse duxit Poppo, post verbum ôurxvrai, cuius postrema syllaba facile absorberi potuit, inserendum esse videtur. Verum non solum ad lacunam explendam, sed etiam ad augendam sententiae vim relativum pronomen aptissimum est, quo haud raro a Thucydide longiori sententiae additamentum aliquod subiungitur, quod prae ceteris singulari vi erat extollendum. Hoc enim dieit Athenagoras: »et nune quoque nuntii isti de Atheniensium adventu ad nihil aliud spectant: ii autem non fortuito oriuntur, sed consulto ab hominibus novarum rerum cupidis conficti sunt;“ ut al idem fere valeat atque zœl αõνταα. Similem pronominis usum agnosces I 122 3—— ioro odu 1d0 r. quαασντ drtuαᷣνs dou- deiar(id vero)„ν 1 /α erοοααεναι xανοσντ rf TIelorovrel. II 65 11. dlla rε ⁵α —— nuaori l⁴òσ) ε εακεtæν ode, dg od 10005 10 yrdμσoμ μα ν. r. 1.

Sed etiam aliam ob causam eum de quo modo egimus Thucydidis locum accuratius excutiendum proposui: haud enim scio, an prior eius pars, quam supra transcripsi, ab interpretibus vondum ad liquidum perducta sit Nam oi vdo dεςνιεεεο 1οα αι quinam sunt intel- legendi? Num alii an iidem cum illis, quos modo dixit roue dyrενonae rd roluνe aa Tερεοςα εmμ⁴α?ra? Nimirum haud dubie iidem habendi sunt, ideoque non est quod haec verba sic interpreteris: nam ii qui suae ipsorum saluti timent, quasi nova incipiat et universalis sententia, id quod instans quod indicatur periculum(riν επν mĩς EwrASe„ ‿νοαοσντᷣασα) non patitur, sed ita potius, ut ad praecedentia respiciant: ii enim, cum sibi ipsi timeant. Sed iam gravis oritur quaestio, an Attici sermonis leges illum articuli usum ferant quem modo intercedere statuimus, ut non solum particulis ueεr et ôsε, sed etiam particulae„do praemissus demonstrativum pronomen referat. Negat Krügerus, qui non solum in grammatica§ 50 nullam eius rei mentionem fecit, sed ad Thucyd. I 69 2(of ydo doνres Sεoueuudeeos τποε o Ouisdtas ion al od ‿ιοpqrae erεοφ rad*) diserte haec adnotavit:„of„do für sich zu nehmen: denn sie wäre gegen die Sprechweise der attischen Prosa, der sich bei„do diesen Gebrauch des Artikels nicht erlaubte, namentlich auch im Thucydides“: ideoque in mira illa interpretatione acquievit,