— 1—

Ace primum quidem syllabae propter contiguae alicuius similitudinem haustae lucu- lentum exhibebo exemplum III 40 S, ubi Cleon, Mytilenaeorum culpa acerbissime exagi- tata, ultionem Atbeniensium his verbis accendit:*oldocœre dEicwe rouroug re olr d-ots Eruudoie aodsενα da†ds nœraotiare, de d dqeorifrat, deœrdro nuuαᷣor. Nam nullo pacto h. l. Krügeri ratio probari potest, qua participium Nuνσανμιεμνον pro infinitivo positum esse statuit: non enim cum hae iunctura comparare licet structuram verbi Orlor eοuαœσν⁸ 1II 64 1, quae usitatissima est in omnibus demonstrandi verbis. At raοdôeeα ενιοσει⁴⁶ „a non idem significat, quod offlor roiete, neque quisquam requirit quod declaretur, sed ipsum iam in se continet illud, quod in luce sit ponendum:„digna poena, inquit ItlIos affieite aliisque luculentum proponite exemplum!“ Sed non rectius judicavit Göllerus, qui participium Nεαιιαςοέκο appositionem nominis raoοdôety να esse vo- luit, quod quomodo intellegendum sit. ipse non dicit neque omnino propter futurum par- ticipi tempus dici posse videtur. Quare non improbanda est Popponis sententia, qui utram que rationem habere quod displiceat censuit; sed meliorem ipse non indicavit, et Haackius et Böhmius silentio difficultatem loci praeterierunt. Quam num mihi solvere contigerit, videant, qui Thucydidis usum dicendi compertum habent: suspicor enim ante verba de de propter litterarum similitudinem particulam e excidisse, ut locus noster hac forma a scriptore profectus sit:— Tol d-ο uuᷣzo œοddεευινμάα ⁴ασπ⅔σς adεαοεσσσναε,, 3e dy dqorifrat, dœd uιμα̈οασανε. Nam ut efficacior evadat adhortatio, addit orator: „statuite exemplum, ut omnes sciant, quicunque a vobis defecerit, eum poenas esse daturum.“ Est enim ea nota illa vis particulae ν, ubi genetivis aut accusativis partici- piorum praemissa considerationem aliquam, quae non scriptoris, sed illorum, de quibus cum maxime agitur, menti obversetur, ita inducit, ut latine aut germanice convertens explicandi eausa pauca(velut nostrum: ut omnes sciant) interserere cogaris: de quo usu nemo prudentius egit, quam ille, a quo omnes pendemus, Buttmannus gr. gr. §. 145. 5. Ex ipso Thueydide duo exempla, quae apte cum nostro comparari possunt, proposuisse sufficiet: IV 5 1: r d³εππωονα εποοω: ĩ£QGοñ, Ge, örar eνασeꝙ, odX ouεrobrras. VI 24 3 foOws eyfwede— rofs mdow ômofoc&urleα ofe ud[ydο] εαρ νεεε⁹ε, he)—— 0808*„ qœłæνᷣ εdeνιν urautr, in quo loco obiter moneo, particulam ydo pendenti orationi tam praeter usum esse insertam, ut suspitio mihi subnata sit, Imm. Bekkeri notam ad l. 12 appositam(ydo om. B. h. e. Vaticanus) potius ad l. 14 esse trahendam.

Ut igitur hoc loco inserta particula ⁶s, quam propter contiguum pronomen de exci- disse puto, diremptis sententiae partibus vera iunctura reddita esse videtur, sic etiam alium locum VI 36 2 simili medela carere posse mihi incredibile est. Nunc enim Athe- nagorae Syracusani verba initio orationis sic leguntur: ol„do dεεο⁶εε taixαν ν oνotat ta-

7„.— 8—.. rdatr ds Srrdeen xidrd, drςα τmrνmeν⁸⁸ σds ò dꝓσ£εεοονσ ernluydνrce vir ud di

2*