— 9—

addam, etiam illo quem modo commemoravi loco(II 40 2) libros quosdam non optimae notae pro vulgata, quae est rà xoleread, variam seripturam râ oleuiwd praebere.

Non minus quam in his, de quibus adhuc egimus, locis veram scriptoris manum et sententiam librariorum errore obliteratam esse censeo VI 64 1, ubi in omnibus libris haec leguntur: eldres otn dr εοευαςι ϑeυ˙ενres nal el dx& T6ν„ενν τπος ππσποεασρσεναάαεο 4*½εd olεr œurd pie ideres rνοανεπσέes, sed non ita ut plerisque editoribus visum est, particula zat male intrusa. sed eodem modo quo supra vidimus, pro vocabulo paulo in- solentiore notiore alio et vulgari supposito. Narrat Thucydides, Syracusanos, primo subiti periculi terrore disperso, iam de oppugnandis Atheniensium castris ad Catanam positis consilia agitare. Quo comperto Athenienses totum Syracusanorum exercitum ex urbe elicere conantur, ut ipsi interim noctu navibus conscensis, dum hostes absint, idoneum aliquem locum prope Syracusas occupent, unde urbis obsidionem suscipiant. Huius con- silii causam his ipsis verbis indicatam esse expectes: eldöres ou dv ναοαςσο εσυννεέμνετes zc 21 24 10ν*4⁶—τπ⁴ε παεσσνενασναέμοναι εη⁵ειε⁴ἀεοιιν⁷ν ꝙνκμͥd iν éτres rοανσεαα. Sed omnes edi- tores, qui interpretando hunc locum tractaverunt,— nam Haackius et Bekkerus silentio praeterierunt— recte intellexerunt, contrarium illum eius rei continere, quam senten- tiarum ordo postulet: nune enim dicitur: Atheniensium duces haud ignorare, se illud (ut locum idoneum occupent) non tam facile posse perficere, quam si aut navibus contra paratum hostium exercitum ad litus appellant, aut terrestri itinere profecti ab hostibus conspiciantur. Immo e contrario hoc erat dicendum: se hac ratione(si classe appellant, dum exercitus hostium absit) facilius consilium suum esse perfecturos, quam altera illa, de qua modo diximus. Quae sententia ut efficiatur, omnes fere Reiskio assentiuntur, qui particulam zal ante ei eiiciendam esse censuit, ut hoc dicat scriptor: se hoc non tam facile perficere potuisse, si aut contra paratos hostes in terram egrederentur aut terrestri itinere ad urbem oppugnandam procederent. Sed licet haec ad sensum haud inepte dicta videantur, duabus tamen de causis Reiskianam coniecturam improbandam esse puto: primam enim grammaticae graecae usus ad potentialem, quem dicunt, modum efficiendum particulam ã non tam cum participio ipsius verbi potentialis, quod est 6d⁴νιαάσ να, quam eius verbi, quod rem ipsam de qua agitur indicut, coniunctam requirit, ideoque quod Reiskius voluit ceterique editores probarunt, non erat illud oue d ονμοσσι υνεέ es, sed potius oix dv uofce œraMαsνes. Tum autem formula illa our öuoice nœl el— a vul- gari dicendi usu tam remota est, ut eam a librariis, intrusa particula zat, in hune locum illatam esse non mihi persuadeam. In uno illo, quo praeter nostrum apud Thucydidem legitur, loco VI 21 2 haud dubie recte post Göllerum Krügerus particulam ei inseruit, quod a Poppone et Böhmio factum non esse miror. Quae cum ita sint, equidem cor-

ruptelae sedem non in prava verborum structura, sed in ipso participio òrend rres, quod 2