——

Athenienses Aristogitonis neptis vel absentis peuuriae subvenerint. Haec omnia tam manifesta esse videntur, ut vix ulla dubitatio possit relinqui: alia difficultas in exordio huius loci superest: 5 Talnoete&ν u⁴νκεdε φσσν /Gurnuoer Auoiuxzνor. Utrum se ipsum an alium quempiam Lysimachi meminisse aut eius mentionem fecisse(utrumque enim possit intellegi) dicit? Num forte Plutarchus scripsit: d 2uurfroες τοe exdrn qnct uen- uonetetn, Vel dν τ αάõάxdret rorroer qrot ν.? An potius in verbis qrœr*εnuoreuete vitium latere suspicemur? pro quibus si solum urnkorguet rescripserimus, nihil erit quod ad sententiae perspicuitatem desideretur; idque eo magis probabile esse videtur, cum etiam paulo post absurdum illud quctl a librariis quibusdam sit intrusum.

Sed ut ad Thucydidem redeamus, alterum ex eo eiusmodi locum elegimus, in quo, postquam levis in uno vocabulo error admissus est, distinctione perperam urutata verus sensus obliteratus est; et in eo quidem medicinam non ex nostra coniectura, sed ex optimo libro Vaticano petimus, cuius vestigia ab editoribus neglecta esse videmus. I 91 4 Themistocles in Lacedaemoniorum concilium ingressus haec, ut vulgo leguntur, dicit: ört ih udr ⁴α αα⁵σ☚σρ rerεiεαᷣεα ννπ hoο inxuν ενα σέσιν οds rouoirrae, ei d r Soilorra Aauedαινι⸗b Ct Seuaxot εαεεαα πααν σσ£ς, νςι πον dνωνννναμρσρον³dς Tourτν éεrõαt d e ꝓoωοαειος Suνμαα να zoνν Haec quamquam sine offensione legi solebant, tamen si accuratius attenderis, insoliti aliquid in eo positum esse senties, quod verba: αο σ2, σ τπ⁹%dςσ dϊ᷑νινναᷣρονdo, quae naturali quodam vinculo cohaerere videntur, ipso structurae ordine seorsim distrahuntur: nam quominus artius utrumque cum infinitivo iérau coniungas, praepositionum quae sunt od et ος mutatio impedit. lam vero si ex codice Vaticano variam scripturam Gᷣ τοοναυννέmνπν⁴ςσνοs notatam ani- madverteris, in ipsa illa veram simul totius loci distinguendi rationem indicatam esse intelleges: mihi enim non dubium esse videtur quin hoc modo constituendus sit: el d ti οlorrat Aaxεdαz⁶‿νιιιmQ— uνυμ̈⁴μαα̈ιια παοεαεεμανα, παο αάἀ μνι ποοdεηννdοσνονx olmν ércs d e doiauν mαoie Suνμαα œu 0m◻d ον⁴ h. e. sin vero Lacedaemonii aut socii eorum legatos mittere vellent, ita in posterum ad se venirent, ut qui iam antea quae sibi ipsis quaeque communi Graecorum causae conducerent, comperta haberent. Quam iuncturam recte habere eo magis fit verisimile, quod Thucydides eodem illo verbo composito(οοαια̈eννέννα⁴ρσνννν) apud alios scriptores non usitato ad eandem rem indicandam V 38 3 iterum utitur: 016 eνοι πνõOhIOBIͥBJoDovine dr urh Sirir, ou dllα †εςανα mbwb(-—pid ποdεανdᷣres αo „ocwν. Et quod in altero membro(6νπ τποοεαμeνρνυινοντ³s) praepositio αod non repetitur (quae res haud dubie in plerisque libris causa fuit erroris), id ad optimorum scriptorum usum pertinet, velut Thucydides ipse in loco nostri simillimo, praeterquam quod inversus

est verborum ordo, VI 50 4 eodem modo scribit: roug örtag&r νανοσ Aeorrircr