— 6—

haerebat, missu patris Apronius—— pugnam facit.“ Participii(deflexus) usum, quod apud Ciceronem de amnibus(Divin. I 19 38), apud Quintilianum(X 3) de oratione legimus, Tacitus paulo audacius, ut solet, ad hominem transtulit. Duo autem vel plura participia, qtnorum ratio inter se diversa sit(deflexus— inligatus), saepe eum sine copula conectere satis notum est.

Gravius autem vitium, quamquam propter similem causam, ut unius verbi depra- vatio totius sententiae ordinem conturbaverit, Plutarchi locus traxit, qui in Aristidis exitu vitae(c. 27) in recentissimis editionibus(Schaeferi et Sintenisii) his verbis conti- netur: 5 Talnoeds sr 1 Xuddre qpnce oveueur Aoioteldou νꝓναεο⁶ονσν εν μαά enra Avoiuεαενο os eνde es riαeov rie dvetoorouα od ro Iaæxx ior de⁴μεον ναάάοεεε⁶νμμιμο SBooxe. Th ds urro d i raurne doegf unuνναμαα νοἀναάς[dσ a melioribus libris omissum recte damnavit Sintenisius] ërαιιασε ⁵⁶νν ννμοσ r0ο†,σeσ d⁴⁶eνσαι τοιιιοοον έ εοε μεμοαασς. Auròg uεeror nouνᷣ m1οο*οαμ⁵εα(sie cum duobus codicibus Sintenisius rescripsit pro vulgata reliquorum lectione: ⁴αeνιο o murfroiο»ouο⁵εεν euicaro dert ro.) derh T0⁴l,86εοωυη Ʒμσιςρνάσ qi—ßc TdSal τνν ꝙννναμμα ν. Kar udεν ol dαναμαεν νεν †σνsu ν dy doεu τον επmονν Sxouν ναάτεοννέ doοoyetrovos e" Iijur πνν⁴ᷣιμνοα arsted odrτεναν eꝛ⁸ς dmooũαν Jοd seid» œriανο d́ôονæe. In hoc loco neminem editorum in re intolerabili plane et ridicula haesisse miror: quod Demetrius Phalereus, cuius aetas centum et quin- quaginta annorum intervallo ab Aristide distat, eius filiae, Lysimachi matri, plebiscito lato stipendium auxisse dicatur. Sed qui in iis quae proxime sequuntur(vòꝭbόosddν o⁴ dαναμααςe——— Ao*ναςε) laudes populi Atheniensium praedicari attenderit, is facile intelleget ad eundem populum etiam quae modo narrabantur esse referenda. Haud cunctanter igitur rescribimus, quod stolida librarii alicuius, qui ad Demetrium, cuius antea mentio facta est, iterum aberravit, oscitantia obliteratum est: aurog uντιν εάs oμονοσνεε ενρααo. Demetrius Phalereus in tota ista re nonnisi testis locum tenet. Quamobrem etiam priori enuntiati parti, leviore distinctione ante verba r d unrot posita, lux sua restituenda est: nam quae inde a verbis òg αωννειν usque ad verba éxdorus iucoae narrantur, ea omnia ad solum Lysimachum, Aristidis nepotem, respiciunt, qui ipse somniis interpretandis vitam sustentasse, sed ut matri suae eiusque sorori tenue stipendium penderetur, a populo petisse dicitur. Sintenisius meus, si recte adno- tationem eius interpretor, etiam haec postrema verba: J ⁶* untol—— oae ad Demetrium traxisse videtur, quod nullo modo propter temporis rationes fieri posse ipse concedet: sed unum in his quoque mutandum mihi esse videtur: pro reice rescripserim Srrde, ut Lysimachi rogatio nondum perlata esse appareat: cum enim ille tres tantum obelos petisset, populus ipse, ubi res ad suffragia venit(»ouο⁵ενν), drachmam illis

cotidie persolvere constituit. Quod Platarcho eo minus mirandum esse videtur, cum