— 4—

auxilia accersere; sed dum bellum gerebatur, facile vel sociorum nomine ab utraque factione qui novandis rebus opem ferrent vocabantur.

Hanc veram esse huius loci sententiam, mihi quidem persuasum habeo; sed emenda- tioni nostrae hoc fortasse obstare videbitur, quod locutio ea quae est ev froiug elva apud Thucydidem alibi non invenitur. Quam dubitationem non parvi esse faciendam concederem, si in ipsis verbis aliquid inesset, quod vel linguae naturae vel vulgari usui contrarium esset; sed cum per se plana sint et perspicua, non dubito quin Thuey- didis aetate non minus apte poni potuerint, duam Polybii, Diodori, Plutarchi, apud quos saepius legimus r eroiuα iννκαα, e roiug lat, Similia: praesertim cum Thucydides ipse haud raro condicionem aliquam, in qua vel res vel homines versentur, ita describat, ut adiectivum cum praepositione e- conjungat, velut εν αρς ⁵έe˙ααα 1 25 1.&r doqœles, dr ιυαά̈6νν νεσναα l 135 4.£ ν τ ασσε iu II 51 6.*ν 56⁴ ,„ 5„ 1, ie nn, cεᷣsœ VI 11 1. II 49 5. II 60 6.

Ceterum propius etiam ad scripturam librorum adduci poterat emendatio nostra, si verbum, quo forsitan carere possit oratio, omittendum duceremus, ut saepe omittit Thucydides verbum substantivum in simili dicendi forma, v. c. cum nominibus glude, dειιν, Sauuœroy, dvdynn, aliis. Sed quod in praesenti tempore nihil offensionis habet, id in praeterito vix defendi posse videbatur. Denique particulam r, quam ex conjectura inserui, haud raro in scriptis libris excidisse, cum in vulgus notum est, tum nuper in illustri exemplo ostendit Ludovicus Herbst in egregia illa contra Cobetii temeritatem disputatione pag. 13.

luvat huic Thucydidis loco alios quosdam ex aliis scriptoribus subiungere, in quibus corruptelam aliquam ex eodem isto fonte fluxisse suspicor, quod levi litterarum depra- vatione semel admissa etiam sententiae ratio et ordo conturbaretur. Quod Herodoti loco, qui legitur l. VI 16, accidisse, facile demonstrari posse videtur. Nam in vulgata hac verborum iunctura: exe* ε 2α.εέια⁴ο εσ mεÆᷣεαρφ dντ⁴⁶εεμνοι oi XIou, ruurog Te da- neœατo éo a dαd ενtuν vy ruer τςνσι νσααμοοουwν νaα* oli EpH⁴αιια obrε 0o- axnνοεεσα υς ei* eε τ☚ιν+iww, édvtee e—-—— 6E Sonεov, qui scriptoris narrandi rationem perspectam habet, duobus incommodis offendetur: altero, quod in priore sen- tentia, quae tanquam plena et perfecta proponitur, utrumque membrum, protasis et apo- dosis, idem fere enuntiat:„um Chii in fines Ephesiorum incursionem fecis- sent, noctu eo perveneruntz“ altero quod particulae erraννσα d, quae ad apodosin

inducendam inprimis accommodatae sunt ³), plena distinctione a praecedentibus diri-

¹) Particulae evraν dH, röre ôij vel oire di post plenam protasin aut participia tum maxime ponuntur, cum factum aliquod gravioris momenti commemoratur. Cfr. Herod. VI 111 1. Thuc. I 11 4. II 58 2. Recte igitur, opinor, Krügerus Thuc. V 16 2 in simili iunct ra pro vulgato rοτε rescripsit rdre dij.