33

1 à—ε⅜ονοτοο, εειμτο*Qπσ τς πιαπνοαe' VIIIIGS: z 5 ds&rd doxsu dπατσασ τἀ ονν Aνπτμιν ναεένυωυν ꝙπονOυαα, 0To 9fO⁴σασ.) ilr

Quorum relativam esse naturam optime Krueger indicavit ad primum illum locum paucis, ut assolet vir doctissimus, addens: IIũ eine Stellung aoo. gr. Spr. 51. 19, 9.*) Pa- riter in altero exemplo, ubi nihil neque ab illo neque ab alio interprete adnotatum est, tu explicabis: unkundig der Gegend wo, der Richtung wohin sie getrieben wurden, in postremo denique: die Weise auf welche ich glaube dass... die werde ich angeben. Nec aliter interpretor haec verba VII 148: 40Oε½ο ειε 1e ααιν... ε.εμυναάιmϑεοπνοουςσ aloug or eoον ereiοσσοενοus, 6, G Gmꝓια muμιλιε ⁴ςτον τπωαεμνσι peveσιν i. e. ora- culum consulturos sc. de ratione qua utentes felicissimi futuri essent. Relativum est additamentum, ad sententiam non necessarium. Ceterum usitatissima cum sit locutio zrrei- 68 9i(&0εςσ ⁴α³ ciuν ν, et hoc loco IX 54: eneioeoα ve Naugavinv T vOεν ein ro- geuv intelligas licebit rouro(nach dem, was), nec VII 37: elero oνς ud⸗νονςτ ϑανωα rooꝗαανεένν τπ gdgud, ubi Krueger dubitanter proposuit ri, emendatione opus esse videtur, tametsi utroque loco Optativus modus dubito an pronomen interrogativum commendet.— Ne vero eodem modo, quo alia illa exempla, etiam I 120 interpretari coneris, ita ut sit: er fragte sie in der Richtung wie, sie.. erklärt hatten, obstant, nisi fallor, ea quae secun- tur: ol òs aτε ra⁵(= GGοαινπισασ) alnxe e„ovreg dg rl. Quamquam haud seio an lector aliquis haud imperitus antiquis temporibus ita interpretatus raury in margine ad- scripserit, unde librariorum errore in superiorem versum invectum esse suspicor. Eam esse vocabuli originem quam vel ad cap. 108 vocem rauey referendam vel de corruptela cogi- tandum esse mihi quidem verisimilius videtur.

Huius autem exempli(VII 139): edaðra dναeνναm—ς eμαχι—w᷑ᷣꝑαεμιν emμοdεεέαα α iᷣ ονν αμέν τιοςσ roν π⁴εέemνκνν eν ςϑμιμν, 6uσ d, I éuol aiverat elvdu aSeg, ou Erio νσο mentionem non facerem, nisi quem Kruegeri verbis in errorem facile induci posse viderem: vj, als ob folgen sollte cο. Rectius cum Steinio intelliges„oux εmασeνη⁴σ sc. ri* νναενρ A.mπιιιεσς⁵εασι⁵ε i. e. Taæνπν, 7 suoi ut.

In hoc denique loco VII 175: oulenvovro 0bg 1 1εν εέωνα ει 1 εε&⁴e⁶εσοσ re rνοσeοeνντα T0 rr6XEHO œl έ( ollισ v6οο, id quod libri habent, 7 ab Herodoti dia-

³) Similis est hic locus, qualem quidem Reiske, Struve, Krueger esse voluerunt, VII 209: dxouα à péA⁴ ε ε'εν eyovra rf.ε(pro rârεο) εον εκμςρ εασοεεεεα(d) rorνμαάu aıx i. e. deridebas me dicentem quo modo haec eventura esse videbam.

²) Ubi quae docuit vir praestanlissimus transcribenda curari: Relative Mduerbia involviren nioht hloss die entsprechenden demonsfrativen Correlative, sondern auch ein versehiedenes Verhällniss

auuslrückende. 1 0