Aufsatz 
Die Realien in dem altfranzösischen Epos "Raoul de Cambrai" / W. Kalbfleisch
Entstehung
Einzelbild herunterladen

14

werden würde¹). Auch dem Bernier steht seine Sippe über dem Herrn. Schon in dem Lehnseid, den er dem Raoul leistet, sagt er klar und deutlich: gegen die Familie seines Vaters würde er keine Heeresfolge leisten ²). Auch ergreift, er später jede Gelegenheit, um das Recht seiner Verwandten, dem König³²) und Raoul) gegenüber zu verteidigen. Er folgt allerdings, wenn auch ungern), seinem Herrn auf dem Zuge nach Vermendois. Nachdem aber seine Mutter bei dem Brande von Origni ums Leben gekommen ist, steht sein Entschluss fest, sich an dem zu rächen, der das Unglück verschuldet hat). Er kündigt dies offen dem Raoul an)). Beide geraten in einen Wortstreit, der damit endet, dass Raoul den Bernier blutig schlägt, worauf dieser ihn verlässt und sich zu seinem Vater begibt. Raouls eigene Ritter billigen es durchaus, dass Bernier sich rächen will s). Später schlägt dieser eine Aussöhnung vor, will aber darauf nur eingehen, wenn Raoul mit den Grossen von Vermendois,

¹)Oncles, dist il, c'est folie provée Qi chose emprent par sa fort destinée, Dont il ait honte et sa gent soit blasmée. Gardez la chose soit si amesurée Honte n'en vaigne a ciax de no contrée Tant qe la chose ne puist estre amendée. 4809. ²) Vostre hom sui liges, si m'ait s. Symon. Ja a mes oirs n'en iert retracion, Qe par moi soit menée traison; Mais je vos proi, por Dieu et por son non, Q'as fix Herbert ne soit ja vos tençons. 629. ³)Drois emperere, par le cors s. Simon, Esgardez ore se ci a desraison: Li fil Herbert n'ont pas fait de telon, N'en vostre cort forgugier nes doit on. Por quoi donnez lor terres a bandon? Ja Damerdiex ne lor face pardon C'il nel desfendent vers R. le baron! 923.) Berniers parole a R. de Cambrai:Je sui vostre hom, ja nel vos celerai, Mais endroit moi ja ce ne loerai Qe vos lors terres prenés... 933.) Ou que cil voisent, B. remeist toz dis; De lui armer ne fu mie hastiz. 1227.)Se or ne puis ceste honte vengier, Je ne me pris le montant d'un denier. 1515.)Ma mere as arce la dedens cel mostier, Dès q'ele est morte n'i a nul recovrier. Or viex mon oncle eêet mon pere essillier! N'est pas mervelle s'or me vuel corecier: Il sont mi oncle, je lor volrai aidier, Et près seroie de ma honte vengier. 1646. ³)Dex le confonde, qui tot a a jugier, Qil blasmera se il s'en vieut vengier! 1740.