15 et Origenis, majorem fidem haberemus, quoniam Origenis expositio ipsius Sexti ver- bis adjuta esset. Sed scribit Sextus rνσ ναα ˙⁴ασςσ et ostendit hac verborum collo- catione, se duo principia Hipponi subjicere, ita vero ut potius igni principatum tribuat, aquam vero, tanquam materiam secundariam postponat. Quid ergo verisimilius, quam ut et hoc loco, non aliter quam in cognomine Metapontini, Hipponi nostro dato, per- mutationem et confusionem exstitisse statuamus cum Hippaso, qui omnium consensu ignem principium rerum esse docuit. Jamblichus de Pyth. vita. cap. 23. Kal„do O5 er 10 d*dαανναεiουν rοτον, εανοεα dε ol rldαor 2α ar duνοον⁵ςᷣœᷣωτe zal uανσν reiσœσννεε ε υωιοασe⁶⁶π*αρνεοςσε»εοι αεας e———— z InHog. idem cap. 18. 20„ d½ πηηααα οσ o⁴ μέν oοουνυιατνν σάαν, O! de Meranονκνινν έ——— et infra: rεον mᷣ—πκσηααάχσοον u.⁵τα, de 1εν IIα᷑eυοοει⁴ανν, Stobaei ecl. I, 9.

Hodrlerros œl Taαoos doτννν rd dmπdνυν τ πι——— Simplicius in Arist. de coelo pag. 513. Irπαs dε παο————(alenus hist. phil. tom. 19. pag. 243.

ed. Kühn: οο ε HOodæleiνo val Trαꝓ d- Mercnorrog———— Clemens Alexandrinus coh. ad. gentes ed. Oxon. pag. 55, 30. JIcOνιεε⁴μνς G ELdνο oe io-ννσαάνο aνο ‿α ννρ Ʒαeoον dε eo ⁴⁴⁶eτονν, 16 n59 960 iνέενραρ☚ιο π◻a- 66 1E Mermοντνοσ τά Eqεοο Hodeleirog. Plutarch. de plac. phil. I, cap. 3. Hoxleroe α arανos d Méeranovreoe dX„ 20y 510„ 10 d 2e 0008 vydo dera„ενεοσαάαα να ε!s 10 õꝑ rdraæ eleurdν 14„ναο. Non diffffcile est in- tellectu, quomodo Origenis expositio orta sit. Habuit enim Origenes, nt mihi quidem videtur probabile, ante oculos verba Sexti vel alius cujusdam eadue explicare studuit. Exponit, ignem et aquam esse principia mundi et sumsit ignem materiam oculis suis validiorem, ad penetrandam conformandamque materiam aptiorem, eum- que aquam superasse, mundumque constituisse explicat. Quid id vixpda? Ne- scimus omnino, num hoe verbo dissolutio et oppressio universae materiae principalis (aquae) intelligenda sit, an formatio tantum quaedam.

Itaque ego quidem, his commotus, non dubito, quin Sexti et Origenes testi- monia de Hippone sint spuria atque hoc, quod primum dixi, Hipponem certe aquam et quidem solam aquam principium rerum posuisse, ad veritatem proxime accedere mihi persuasum habeo. 3

Haud praetermittenda denique videtur eorum opinio, qui Hipponem Pythagorae discipulis adnumerant. Quod primum ad Jamblichi testimonium, nihil impedit, quo- minus id rejiciamus; nam, ut Schleiermacherus recte monet, Hipponis doctrina, a Jamblicho exposita, prorsus ab ea abhorret, quam ceteri auctores tradiderunt, ita ut, quum Jamblichum ad numerum Pythagoreorum amplificandum homines diversis scholis adscriptos arcessisse et commiscuisse constet, hujus fidei non multum tribuendum videatur. Adde quod is, quem Jamblichus exseripsit, in hac frequenti horum nominum com- mutatione, de qua supra dixi, Hipponem cum Hippaso Pythagoreo confundere facile