5

Sανν ενοωποονο ⁴οσεs, 10ν o⁴ρασράν

Térovres dvœmπeεοωοαασι ᷣe soν πiννysug,

2dστιντmπενει 1νμέ 05109,„lεεες ι ⁄ορσκε†,„ ubi Schol. xrl„eug, 10 dνρἀκ εααμαιο. di επιενε, Ileis 3. dννρασιχην du 10 drrò lou εμασνεαρα ναα. 2νο⁴μςα s αωυνυνεκς, ν˙ια oο Cνοαzυε Exorrcr u vl- Forrat. zaαĩƷυντια ⁶ε 001εο8 Ko drε(Koartvos corrigendum) sy Ianucs deνμσ 71891 Iυνοs ον ⁹σ⁴⁴οααςσοωσιeĩέ‿⁷ιμ⁴‿ιν mαέιν ε̈νεν dg od οναν⁸ενέ ruves q&ot, Or¹ ³m deεας xοœlε Idονν‿οοοαν„uey er] Tn T0ν Nε&όν noin0*ν, 08 78 1εε 20 1¹, 4εε dορετον, dα εμυη§ε mαε d ꝓκ⁄ατημα νι⁵νιει ⁴αναςρατον. 5o Lu nr curo 1aντα τοσν˙ες dκ³ντμαάτα, το πςοε ouεανο, öri Sor! eleug, 2l dS 2ecbs Sore 20„ rα 1⁶νν diddονεeνν να 1ν zεετονα τ⁶ ⁵αατνττυι⁶ν τυν q⁴dο⁶α*ςσσν ee27 eriyꝓν ννρμσ alrerado ds z2al enl 1od⁴r νηάαwQ_m JWg‚Jeονιναι ροααᷣς. 10 ds 2d Spx**⁴αeτν°ενε τ Gαο 2ον εμνιιινουννυν᷑έι ριοσpig, od ανο zoντο επαάαeσάνέσ— 10*rα ο ◻φ2⁴⁶σοοο, deννods Trouνασενν 1s„εινꝑ ⁷⁶οων ε 2 1olοντο ⁴έααοων d„ ooινs: d⁴s em dναμααορμεςσοσς τουν σσιασοσον εαςσεdeε. O1 d8 ö11 G1νν 0o0 elg &⁴τ⁶ν υνεταε dονα εα ⁸ν⁵αασ»oεουουν ακεd‿ν επεεοπνQένναυ, ⁶οιυνςς νον Ta—τπηοιντπõ0èeCl.ͤ„αο ⁴i—ιος iε BOidαυν εν ρ⁴³σοσσον dνν⁵ον owerage 7r00nJl., dον οò zœl elg douwlelur 2OOuταενεεκτο£έεοοςοσ οd dι ον 0 ½ 6x9ο⁶ς v eneura Ei*ονιε, 2*ι Ʒνι dννμυν εεμνα‿ Hρᷣμσκαρ⁴m ουε, u1o) AOοαντοε‿μννς Ʒεν öxiς ⁊ας Næqoεανα αον—εαέννυαάσ His adjungit Bergkius Scholion Clement. Alexandr. Protrept. p. 20, quod in ed. Lipsiensi legitur, Tou 2uανυνς α αον ς αεερονες 7eνομέμ̈νον ꝙαμ‿ενμμμντασι ,bα Koœivog:

His praemissis, non dubitandum est, quin Cratinus Hipponis mentionem fece- rit: minime vero omnia ea probanda videntur, quae Bergkius e Scholiorum verbis conjicit. Immo non aperte liquet, num Hippo illam de coeli forma proposuerit senten- tiam, quum eadem, irrisionis causa, Socrati, atque in Arist. Av. V. 1000 Metoni tri- buatur. Non videtur igitur aliter res explicanda esse, quam ut statuamus, eam sen- tentiam in tantam apud omnes irrisionem incidisse, ut cuique comico in philosophum, quem in scena carperet, transferre licuerit. Intelligitur autem facillime, cur Cratinus Hipponis persona ad deridendam philosophiam usus sit. Nam quis Hippone aptior erat, qui propter rudem atque incomptum philosophandi modum rationemque Ari- stoteli unus ex †οοσνσιαιοοσ⁷ et propter eduréleixuν rı dοlos indignus visus est, qui cum ceteris philosophis comparetur, idcirco etiam Cratini temporibus tanquam homo indoctus nec magno honore habitus, certe notissimus esse debuit. Frustra igitur operam consumsit Bakhuizenius, cum Aristophanem a crimine liberare studuit, quod plura ex Cratini IIwdaraig in Nubes suas transtulisset. Quo vero testimonio de- monstrari potest, Hipponem vitam libidinosam egisse, qua de causa a Cratino E&pro- batus esset? Iam Bergkius quod dicit„quod jure injuriave fecerit(Cratinus) vix