3

d.exν oi DIloec α icyον, bg ziναα‿ αραασενμμεν⁴ς ru eα dmooreSele el d—εlαeνεοαν Ad verbum 4001 0⁸8 recte monet Bakhuizenius, corrigendum esse Aicναςο pro 4oσταeφοαέmς, quod jam ex Schol. L. B. Cant. 2. appareat, qui ad eundem locum: A2A0¹ ε φ2σασασνι⁴ἀ obzog d Aidyoe dddοeναος νιeρ ρᷣαeοu.

Itaque vox Melius propter Diagorae aliorumque Meliorum atheismum vim assecuta est verbi&.◻⁴ αοσς. Idcirco etiam Socrates, quem multi tamquam atheum calumniabantur, per translationem Melius appellari potuit.(Cf. Suid. v. Socrates). Uberrimum hac de re excursum inseruit Bakhuizenius disputationi suae de Hippone, quo demonstravit Melii appellationem, qua conviciatus esset Socratem Aristophanes, 2 Cra- tini Havdarcig desumtam non fnisse, simul vero ostendit hujus zuctorilate niti non posse eos, qui Hipponem Melium dixissent. Quae res, quum vel a Bakhuizenio di- ligentissime pertractata, vel a re quodammodo remotior, non hoc loco repetetur.

Restat, ut quid de Rhegio statuendum sit exploremus. Appellant autem Hippo- nem Rheginum Sextus Empiricus, Pyrrh. Hyp. ed. Becker, pag. 126, adv. math. pag. 462. Origenes Philos. in Graevii thes. vol. X, 279, Galenus, hist. phil. cap. 5. Attamen ne haec quidem urbs a suspicione libera est, quin aliqua permutatio jam in antiqui- tatis scriptorum quorundam opera irrepserit. Nam non solum Hippyn Rheginum exstitisse constat, quod nomen cum Hippon facillime commutari potuit, sed etiam Hipponem quendam laudat Antigonus Carystius, ortu Rheginum, quem nequaquam poteris confundere cum Hippone eo, qui atheus dictus est atque de quo in hac dispu- tatione agitur. 3

Ant. Car. comment. hist. mirab. cap. 130. Imεα§σε PVI 1 26 1syο- uεeνυν ꝙτ⅔ναιν,‧ ρφ⁴εioειυν εᷣουꝶπνππτοτα εοοντοων ει νοἀd—νονmqυ 49*g, enl 9*αα⁴ες Eπzπυιον ueiddos Lrne zal rOαιηeοωασQσσσ εν Aour suas ie vir ord diονƷππ Jiαεεας εν IIνκιοισοτο⁶³οννσινναάι demπον eig d- dGr y εσιι⁵ι, ei ueν τασιαάσ⁴εμνϑσενι, deνπονϑιπνπeάνεε, e! dè εισπσασεeεiν, Oudsv doxer. 3

Ad hunc locum Bekmannus annotat, lectionem Irmtv esse spuriam, quod nemo veterum Hipponem historiarum scriptorem commemoraverit. Eam ob causam Vossius de hist. gr. p. 378 et 441 Erarug legendum esse putat, cujus seriptoris frequens mentio fiat apud veteres; cf. etiam de eo Hyppye Schol. ad Apollon. Rhod. IV, 261. Iuaus uνοαρνρ P„οs. Aelian var. hist. 9, 33. Plutarch, Mor. P. 422. Steph. Byz. v. Aorcg. Suid. v. Inug. IIli Bekmanni sententiae Westermannus( aradoxogr. Gr. 121) nullam auctoritatem et fidem habendam neque verbum Imn in Eunus mu- tandum esse censet, quod logographus ille antiquus Hippys aera olympica nondum usus esse potuerit.

Similiter atque in Homero, cujus de patria septem urbes certasse constat, etiam in Hippone accidit, ut quatuor de eodem honore inter sese quasi aemulatae sint.

Quod si quidem perpendimus hanc rem, atque simul addimus, a nemine ante Origenem, 1* 3