17

eos locos proposui, qui, quamquam ab adversariis nostrae sententiae omittuntur, tamen iis suffragari videntur. Ut igitur ab iis verbis initium faciam, quae in utramque sententiam disceptari possint, v. 61 deεinron m1◻αά.ά⁵⁴⁶μμαο hospites interrogare vult Menelaus, v. 194 Pisistratus dicit„od vde eycye 1ειx ⁴υυμενος uerα⁴οσmO⁵ος˙ει et v. 213 Menelaus hortatur„dοσρον ε έ ανσναι ευeυοα⁴εα.“ Ouaeritur, utrum tribus illis locis unum epulum nuptiale significetur, necne. Nitzschius ad 212— 15 ter illo die in Menelai aedibus mensis accubitum esse statuit, primum ad nuptias celebrandas(deimπεm, quod jam ante Telemachi adventum confectum fuerit), deinde hospitibus epulas vespertino quidem tempore paratas esse(quare dοοσσOσοσν⅔ nomen iis magis convenit), at ipsis advenis post iter confectum coenae(delεκνοu) loco habendas; tertium mensas appositas esse, antequam cubitum discederent. Sed ne longi simus. Licet illam versus 641 interpretationem probare et tamen tribus locis unum vespertinum convivium accipere v. Schol. Buttm. ad. v. I.(cujus alterum deiππον ex Homeri v. 213 corrigendum est, non contra Homerus ex illo) et Lehrs. I. I. p. 135, qui idem p. 161 contra Nitzsch. ad 212 ex usu vocis ssaıτ demonstrat, intermissam coenam in v. 213 repeti. Unus Vossius certum nostrae sententiae argu- mentum ex usu vocis deꝰνπσνο in v. 61 effici arbitratur. Disputat enim in Comment. ad Hymn. in Cerer. ita: Quamquam in Homeri carminibus vulgo del⸗νov initium fiat ante meridiem, tamen interdum epulas sollenniores et opipare paratas ad vesperum produci, quare epulas Menelai 4,61 derwvoy et paulo infra v. 213 dοοoy nominari etc. Praefero tamen Lehrsii rationem(I. I. p. 135), quae ut meam de nuptiali coena sententiam non confirmat, ita minime ei obstat.„Quod enim ubique in Odyssea fiat, ubi epulandi gratia in otio conveniant; deνιαμννον, deinde cantum, saltationem, alia ludicra, tum d⁶οσσσν, dein nonnunquam iterum ludos, usque dum convivae domum discedant,“ idem de epulis Menelai statuendum esse contendit.— Uterque locus, cujus verbis Nitzschius non tam sententiam de nuptiali coena jam finita demonstrare, quam probabilem reddere studuit, facile poterit refutari. Neque enim illud rενιαιααε v. 8 est„dimiserat sponsam,“ neque, si esset, inde Nitzschius colligeret, convivii nuptialis jam ſinem fuisse factum. Eodem modo autem refellitur, quod Nitzsch.(ad. v. 55— 59) offensioni esse arbitratur. Fac enim, inquam, mirum esse, quod proma conda varia(carnium) genera advenis apponat, si convivas(cum Menelao) etiamum coenantes, lances reliquiis epularum repletas sumas; hoc certe constat, prorsus eandem rem ab eodem Homero poeta referri in libri 7mi v. 175 sqq. Ulixi enim, qui Phaeaces epulantes offendit, etiam vasis nondum sublatis(cf. 7, 232), Gꝰετονν xdνν rarνι⁸ν πυαπαςεμνιννκ σεέοοωσασσασ ε⁷dαά ενν εμυπμιεαα αανιοννQ˖ osdvrν. Neque ea denique Homeri verba, quae praeterea in summario ad v. 183, 236 et 303 proposui ad Nitzschianam rationem, quantum fieri posset, tuendam, salis valent. Manifestum quidem est, si solos locos laudatos spectes, hoc e verbis exprimi posse, neminem praeter Helenam, Telemachum, Pisistratum sermoni Menelai interfuisse. Hic enim primo loco 1R ασ⁵ omnibus illis i. e. Helenae v. 184, Telemacho v. 185, Pisistrato v. 186 dolorem excitasse fertur. Etiam quos Helena compellat„oꝰ⁶e eνιορσσ 80910νν πάά εςι*ε, quis erit, nisi Telemachus et Pisistratus. Postremo cubitum discedentes nominantur Telemachus, Pisistratus, Menelaus, Helena; praeterea nemo. At principes rerum illi fuerunt, non soli aderant, neque magis haec nos offendere poterunt, quam quod supra in Pyliorum rebus factum, immo neglectum vidimus(cf. p. 16). Contra si non multa, at satis certa inveniuntur vestigia convivii, quod poeta etiam inter colloquium permansisse voluit, luculenter adumbrare noluit. Quo ne referam verba Menelai v. 36.„E& d'αντοινςι τπτνσοπισ' Sο³⁹ννα, buae nemo fere erit, quin interpretetur: adduc propius peregrinos, ut harum epularum participes fiant(cl. Damm., Passov. in v., utramque Vossii interpretationem), etiam certiora ejusdem rei signa apparent. Oui enim fit, ut Telemachus dicatur in Pisistrati aures insusurrasse,(v. 70) dyxνον xναe νεᷣραάαν,„α νιυν 1ινοιασιν ⁴ αο. Ouinam sunt ceteri illi? Helena v. 121 demum oecum intrat; prope Menelaum advenae consederant v. 51, cum eo solo sermonem contulerant v. 60 sqq., praeterea nullius nomen appellatur. Num igitur praeter illum nemo aderat? Equidem, credo,„ceteri convivae.« At sine dubio erunt, qui rod dlaoug ad Menelaum cum famulis ministrantibus referre velint, quamquam Homerus ipse eodem versu 1, 157 procos convivantes significasse videtur, quos Tele- machus verba sua celare debuit. Per me licet; denn iis hoc, quum ambigua praetermittere possimus in ro certa. OQuid enim, quod Menelaus v. 65 et 66 Telemacho et Pisistrato apponere dicalur οναα ⁵μσιαάααm5⁵μοας dπνπη 3