18

8» XeOOeς ⁴αe, d d Od„οα 11.⁵σόσασασφω ατ, quae ei apposita erant. Num forte in superioribus epulis? Minime. Quod si ponas, quid tum Menelai opera in cibis subministrandis? Proma conda et his et alis epulis e cella penaria allatis peregrinorum mensam exstruxisset.— Immo erunt vα, quae önr Sy eOdνν ellde, tunc Menelao apposita (αςασσεsιμενα Athen. p. 188, f.) Heroicae aetatis autem hanc fuisse consuetudinem, ut principes in ipsis epulis cum conviva, quem honorare vellent, de sua epularum parte communicarent, pluribus exemplis potest confirmari. Sufficit unum laudare Agamemnonem, qui VII, 321„rOασ¶ ¶Mανπα duυπν⁹εα‿ιεeα*έοασιεv. Eodem loco vero offensio refellitur, quam Nitzschio attulit pluralis numerus yoα. Rei eum non consentaneum dicit, quum videlicet plures tergi partes Menelao appositae non essent. At saepe"ora est una tergi pars ut I. Iliadis supra I. in eadem causa, neque est, quod mireris, poetam eodem vocis appositae alque explicatae numero uti.

Nullo modo igitur verba versus 661i, quem nemo ante Nitzschium interpolatum esse contendit(cf. supra p. 12) explicari possunt, quin Menelao, quum Telemachus advenit, cibum appositum ideoque epulas nondum ad finem perductas cogitemus. Quare, quum ipsius poetae oratio demonstret, convivium aliquod etiamtum permansisse et aliis de causis supra I. l. certo sciamus coenam nuptialem ultra peregrinorum adventum productam rei fuisse accomodatissimam, pro explorato habeamus, quod poòta in primis libri versibus ipse tradidit:

T0 d&εκοονQO‧Mwνrc„dεααοαννπμοιοτσ sεέτ ον ui40„0„.τοςσ ³e³⁶‿εοο ν oννν.

OQuodsi haec omnia recte exposita sunt, nemo non imelliget, v. 620— 624 4ti libri optime ita explicari, ut referantur ad duwευνανασς(convivas nuptialium epularum) redeuntes, qui v. 3 et 16 Srανet peiroyeg dicuntur. cf Spohn de extrem. p. Od. p. 9 et 10., W. Mueller homer. Vorsch. p. 123 sqq.;(rem nil juvit, mea quidem sententia, Adelb. Hennanni Commentat. de VI(sic) Odysseae libri vers. 620— 624 Hannover. 1830). Tantum vero abest, ut versus illos, quorum argumentum et verba exponcre longum est, hac opinione praejudicnta defensos velim, ut ipse supra(p. 7 sub fin.) eosdem versus interpolationis suspicione liberos non esse dixerim.