14

1αιιυαονιμ⁴ς Ʒνεκιτιο τ³σσν, aναςe ds ονμρ O*άαμ Sνω molld 1d παυ ινμντοQð⁊η̈ασ α dυοναεᷣνονς El».

Kyded Ho εα 1ον Ʒνν †◻φέeν νππμεο dο⁶α νςι οι od« ν αm νναοσ eiν 6 Tnlεααρφσσσ ιονο επμα 00„τ½ 2α‿ ‿οσπνς‿ 00G+01τ νσ ⁷τπνι⁶ςσ τν εαοα⁵στ⁹ρστον εαα τννς οσ*ενιέιν ι‿ιινεέιε̈νο; Quae crimina quum paene omnia non magis suspectis illis versibus de cantore, quuam universae Aristarcheae, quam diximus, sententiae objici possint, neque de causis Athenaei maximam partem e silentio poetae petitis recte judicari possit, nisi tanquam in conspectu argumenti, jam ad ipsum Homerum judicem rem deferamus.

Homerus initio IVti libri tradit: Pisistratus et Telemachus, quum Lacedaemonem venissent, ad regiam advecti, Menelaum invenerunt epulo, quod multis sodalibus domi suae dabat, nuptias filii atque filiae celebrantem. Hanc quidem Achillis filio, cui antoa eam spoponderat, in Myrmidonum urbem mitiebat(v. 5 To,αεν et v. S Tyv dσν ο 2„9 11o⁴οmᷣμε έεμ³ι—συμάη‿σε νέεσέσα³; Megapenthi filio autem, a serva oriundo, Lacedaemoniam, Alectoris filiam, nuplum dabat(„Qτο Ir⁴οάέω). Sequuntur versus 15— 19, qui in suspicionem cadunt:

[Qs Ol Alν Ʒαdννντο ανν υν̈οεςες εeενα ϑυονάα

yelroves„0 rα Meveldον εκναμμοο

1801ε0½ιεέeνο ◻μ‿εα⁴ ε σ†ν ε⁴μέιαηεεο εαος 2⁶ã ‚

οον⁴εαιω·§dουι⁸ ε τηικνσισσπι/νmαση ατος

uodος εεμαερντοσ εdνε̈νον επαεαα αέ³ςσοσν.] v. 20 TG dO% ꝙοασονιν(Pisistratus et Telemachus v. 21) àꝝνν⁷1τηο⁷ϑ⁶⁹σ⁶σι ⁴ϑμ a⁴ τε ταά* mGη, riœæ̃. Quos quum Eleoneus, famulus Menelai, animadvertisset et e Menelao quaesivisset, utrum equos eorum disjungeret, an ad alium hospitem eos mitteret, jussus est propius peregrinos adducere, ut epularentur(τανπυσο Cmſε 90 ˙Ʒννμα v. 36). Tum Eileoneus cum aliis famulis equos solvit, currum ad parietem reclinat. o⁊ος ι σαιοω(V. 43) e*ον d⁶ον(Athenaeus V, p. 179, a αοοι νι εεοm˙ον) i. e. ipsos hospites autem in aedes introducit. Oui splen- dorem regiae speclantes αμαανσοο εαι³‿ dαρα fiοεοςσ εασανοο(v. 44). Spectandi cupiditate saliata ad labra abeunt. Loli(v. 48, 49, 50) prope Menelaum considunt(s 9ο⁶νωσσο m⁷παςιν ἀetεidνν Meεαασν v. 51) et, dum proma conda cibum(Xεακινιοιευν.α.οντισν), coquus carnium lances apponit, Menelaus eos Jακν⁶νμέεκννοσ(V. 59) alloquitur; coenatos demum(delrενou T.ασσσναιιρσ mv. 61) se interrogaturum esse dicit, a quibus oriundi sint. Haec locutus v. 65 et 66 G†.Qυχꝙmeετμαια ⁵εο⁶ςσ mιμαεα ειονα Ʒυηννν Jννν Ʒεεοσ‿ εdεν‚ 1 5, oi„α mᷣπαά⁴α̈ς οειςσασν aοντρν. Illi cibum apposilum capiunt; expleta autem fame Telemachus in Pisistrati aures insusurrat v. 70 dy⁷t ναι 2αεν, uναι ομm⁷ν eννςοiαm οα„Animadverte, carissime, regiae magniſicentiam; Zvg ον τον⁶ε̈ᷣ Hο‿‿ lν ⁸ν6σεέν α⁵φ(v. 74).“ Quod verbum excipiens Menelaus sermonem cum adolescentibus confert; ob lacri- mas mentione Ulixis Telemacho obortas suspicatur, quo patre ille natus sit. Helena paulo post intrans eundem agnoscit. Quum vero Menelaus iterum Ulixem commemorasset;(v. 183) 10⁷Nefͤ4dG dA⸗ 10ε ο 21908 vy00¹⁰, Helenae, Telemacho, Menelao, Pisistrato. Tum Nestoris fiſius, luctus dissuasor, verba interponit: o¹⁴ yd yνε 16ττQ 66 00ι‚ο 1εταοσσο. Menelaus Pisistrati consilio obsecutus hortatur v. 213: d69 ν0% ſν ε‿ᷣαοντςι 1* ⁶νς˙α, εOν ε† 50% Xe⁴νεαυνν ν. ¹. 4. Quod quum factum esset, Helena, desiderii doloribus veneno lenitis, et ipsa v. 235. 236 suadet, ut convivium redintegrarent Menelaus 2α ⁶⁶ς υςςμσσνρ ⁵μλιιντνπυαά☚αdes. Deinde degressio illa sequitur de Ulixis facinoribus, qua ad finem perducta, monitu Telemachi cubitum discedunt(303 sq.) Telemachus, Nesloris filius, Menelaus, Helena. Postridie mane Menelaus, per longiorem versuum seriem de suis erroribus, de fortuna Ulixis etc. collocutus cum Telemacho, v. 586 ab eo pelit, ut diutius Lacedaemone commoretur eique dona hospitalia promittit v. 619(z ν à‧ 29440 106˙" εαα. Promissum statim excipiunt verba:

v. 620: Qs 0! 1eν 1αα‿νται ⁷ετ⁶ςσομονςι dybοοεν:

daιιαινεκςι ⁶νi ες dσeασιν ⁷σέασ ϑε⁵οιν ⁵έ‿μαςις 04 d' Fyoy 2dν ⁴μό,‿ †2‿εν³ε εdννοοσι οdoν