13

comtinetur. Primum eum accusat, quia ex lliadis vers. 604— 605 verha 1εεαα— Gοοα⁴ςαων ecjecerit, deinde quia in v. 606 pro ⁴οας dονονQοσ sc. ο⁶³οο scripserit eSAꝓνσέοννε g, postremo eum tribus illis versibus, quibus duo alios alicunde petitos praeposuerit, ex Ihade translatis, Odysseae locum interpolasse dicit. Nos Iliadis locum plane mitlimus neque utra lectio verbi sεᷣονεαν praeferenda sit, nunc dijudicamus. Hoc unum adjicio, eandem 14— Wijs interprelationem, qua lectionem 2ᷣερνονłQM defendi posse contendit Wollius(cl. Prol. p. CCLXIV, n.), quum a Buttmanni scholiasta tum ab ipso Athenaco I. I, p. 14, a ad hunc Odysseae versum afferri. Deipnosophista enim I. I. ita: EXOGντο ν τονςσ ⁶αυνιιστιοασαιοσντα mει˙αμςνος zuα 6ννοτσας ις ⁴ ⁴αυνονοει ‿o*να πα Me vε α Suεεαει eεαοο ωας dουα ε 1νοες μμοmπmα 6 d οννειειες ⁵ένεο⸗ναι 0Anr ds drri 105 α- dεαemς. Itaque haec non modo ad eundem locum, unde verbis supra l. l. omnem cantoris saltalionisque mentionem exturbatam voluit, refert, sed etiam ipsam castigatam leclionem cum ea 2απ interpretatione, quae soli Aristar- cheae lectioni convenit, probare videtur. Noli tamen credere me id agere, ut Athenaeum sibi non consensisse demonstrem. Non Athenaeus potius, quam duo grammatici, quorum doctrina vicissim epulas suas instruxit, secum discrepant. Loco superiore(Vti libri p. 180, c. sqq.) Athenaeus usus est grammatici opera, qui contra Aristar- chum scripscrat(cf. etiam p. 188, f), neque inconsulto hoc fecit. Ea enim eguit ad suam causam tuendam[ef. p. 186, d— 180(sic), c sive mavis conspectum argumenti apud Casaubonum(Schweigh. Animadv. P. III, p. 31]) Nihilominus, quia ignoramus, ex quo fonte Athenaeus sua hauserit, crimen Aristarcho objectum plane dissolvere non possumus; satis nobis sit, rei fidem imminuere. Primum igitur animadverte, quod I. I. o? rπιρν αρ⁴στμας‿νων in Odysseam intulisse dicuntur quinque versus Qoo ol*εeννν. 1. 4.— 2lτ⁴ςm⁴⁴εςσσοσσ uersvsyroreg& 1ie Olo- FTollae z. 1. 4.; quum vero in Iliadis I. I. tres tantum illorum versuum inveniantur, incerti sumus, utrum Aristar- chus duos primos finxerit, an aliunde sumserit. Deinde obstat ipsius Aristarchi gravitas, quominus eum tam audacis ac temerariae interpolationis intemperanter condemnemus. Ne enim plures de Aristarchi critici ratione testes citem(Schol. Venet. ad Il. 9, 222 eum vel m1EOε‿ιν aagetag in codicum auctoritate observanda accusat) F. A. Wolf., idoneus hujus rei auctor, Proleg. p. CCLXVII et CCLXVIII hoc judicium fert:„Nam ut Aristarchus a pluri- bus veterum partim clare partim tectius insimulatur maæximae temeritatis in corrigendo, in tollendis et excernendis bonis versibus, ita nemo unus reperitur, qui ipsum narret aliquid insigne subjecisse poetae, aut a se comp 0- sitos versus inculcasse.“ Ouare etiam ipse l. supra l. dubitat, an falso primi duo versus(v. 15 et 16) ab Kristarcho interpositi esse dicantur.— Sed paene perſidiose id egisse videor, quod, quum de Athenaei fide hac in causa detrahere studeam, ea argumenta plane praetermisi, quibus versus illos et a rebus Menelai et ab hac argu- menti conformatione alienos esse demonstrat. Ille enim, summis viris suffragantibus(cf. Wolf. Proleg. p. CCLXIV, n. et Nitzsch. Comment. ad 4, 15— 19) in I. V, p. 181, e ¹⁶), ita disputat.„frοτε ϑε ο πQισσυον dνοασυα τμααςο⁴ 10 Mevedd rvyꝑdeνeiν 7doy ε&ναᷣ το⁷ Ʒενν⁶eεeαdν ddον τ⁶ σιννησσόGoοειοσν τππνοσιενεοσασάόι εmιες ττις 2Oο, d0ν de*⁶εέν siονω ⁴ριο σσο εν⁶ε 1⁶eφ ⁷ν ε, 1ε τπQã¶ανονν ενς πενι –õ1kHu½o aτ, νσςεεαεο ν έν 9iννꝶ rεννν να dε νανακoεεν ονον ε⁶νν olxoO 2εε—mĩπε*εμνς ⁴e dmνπιαeο τοο⁹ς 1ννε*σιοντνιιυιωσασνν uεεαeς 00 ασR ra Noτνοσ Erρ⁴σσκιςνεοοσσ εεςσέἀeꝓρε ⁄α, εοts 10Q ½◻deνοlνυν rευιννννιυ—ποστ—υ ος παςοεοσσειε cιιννοσιοαe(/ο‿νμαυν*νοονάν bdνασσες τμοοοετeσει τ⁷ε εαννννρα‿ς‿εκαιν Co⁴εααμτιοιοποος dεο dουοενς

*¹) Quae idem Aristarchi adversarins p. 18t, c habet„O νAoidraos eis rd ro MereJdon Gru⁶ονν Ʒεμm*‿‿ν ο⁸ O τπemο⁶⁷πνQ riZors zal rs dauoro xadeias aA2rισν εero⁵⁸e zal ris r07,NA⁶μ‿ες ⁶μυοσνσ minoris momenti esse duco. Ouod enim Home- rus, si Aristarcheam verborum recensionem probas, Laconum saltationem a Cretensi genere non ita discrevit, ut Athen. fecit in iis, quae proxime antecesserunt, id minime miror. Vel graviora poeta non ad posteriorum gentium Graecarum varietatem, sed ad Achaeorum sive mavis heroicae actatis consuetudinem exprimit.— Cur vero saltatio in nuptiis liberorum permissa Athenaeo a moribus Menelai tam longe abhorrere videatur, intelligitur ex ordine rerum I. Vti p. 186, e— 181, c tractatarum; Deipnosophista enim demonstraturus est. quantum Homerica comvivia quum aliis rebus, tum convivarum temperantia et moderatione(cf. 180, b et e sub finem) antecedant convi- vis Platonis, Xenophontis, Epicuri.—— 3