10

ne quis hoc interpolationis crimen atque ipsam de argumento IV. libri sententiam eodem loco habeat, quum fuerint, qui illam damnare, hanc probare videantur. 14)——

Diodori sententia constantia et fiducia quadam commendatur. Nam colligit ille quidem hoc fere modo: OQuum nemo sit, quin solis versibus T0„' ½νοσονν α. 7. 1. v. 3— 49 perlectis exspectet, Telemachum et Pisistratum, domum ipsam intrantes, offendere convivas nuptiarum, poëta per longam seriem versuum persecutus, quae Tele- machus eodem die expertus sit, muptiarum imaginem non exprimit. Atqui silentium, quo poëta spem nostram fefellit, nullo modo tolli potest; quid multa? versus ipsos, qui falsam exspectationem attulerunt, amoveamus. Sed ut nunc quidem concedamus, in iis, quae sequantur, poetam coenae nuptialis mentionem non fecisse, jam Nitzsch. Comment. ad 4, 20— 23 ostendit,„v. vicesimum secundo non apte subjici. Quare oportere eum, qui Diodori sen- tentiam probaret, initium libri aliter conformatum sumere.“ Hoc si quis ponere velit, ne cupidius, ob Athenaei illud 10 ονετο επeπαο(V. supra p. 9, 1. 2), duos primos versus antiquo tempore plane abfuisse colligat. Eustath. enim et schol. Butmanni, vocis vnrdεοσσσν varietatem laudantes, testantur, librum IV. jam Zenodoti tempore ab his verbis exordium duxisse.— Ouid vero? Longi sumus, ut propulsemus vitium a Diodori interpolatione, quum interpolatio ipsa summa contentione impugnanda sit.„Mira, inquit Causaubon.(Athen. ed. Schweigh. Animadv. T. III. p. 35) Critici licentia, qui(tot) versus 7rεουσαεν et obelisco notare non dubitaverit, unico nixus argumento: quod probabile non esset, locum tam illustrem de nuptiis duorum Menelai liberorum adeo negligenter transsiliturum esse optimum poëtam.“ Quod judicium quamvis Casaubonus tantum ad v. 3— 14, quos supra(p. 1, coll. p. 2, n. 1) diximus pulcherrimos, retulerit; tamen eo magis toti sententiae opponi potest, quum Diodorum ob suam tantum argumenti explicationem his versibus suspicionem intulisse manifestum sit(v. p. S, l. 10). Itaque fieri potuit, ut alii, qui et ipsi nuptiarum adumbrationem hoc libro contineri negent, alia interpretatione versus a Diodoro repudiatos maximam partem defendant. Id quod fecit

Athenaeus, alterius sententiae propugnator. Dicit enim I. n. 12. l. hac in re errasse Diodorum, quod

1¼) Inter eos refero F. A. Wolſium. Oui(Proleg. p. CCLXIII et CCLXIV not. 49) increpat quidem insignem hanc corrigendi et limandi audaciam, quod Aristarchus Iliadis XVIII v. 604 et 605 interpolaverit, deinde tres versus(II. XVIII, 604. 605. 606) in Odys- seae l. quartum transtulerit,„additis adeo, nescio unde, duobus, qui nunc numerantur proximi 15. 16.“; tamen cautus adjecit:„Ouam- quam hac inere forsan erravit Athenaeus, sive is, quem ille exscripsit? Facile autem intelligis, versus 15. 16 neminem posse tueri, nisi, qui nuptias tum in aedibus Menelai celebratas esse sumat. Ad causas, ob quas et Athenaeus et Wolſius versus 15— 19 hoc loco ferre nolint, infra redeundum erit. Hic satis est de duobus tantum Wolſii praeceptis annotare, quae me adverterunt. Primum quod J. I. ad Aristarchi censuram adjecit.„Tametsi de probabilitate hujus totius criticae rationis non quaerimus; nec matoria exstat quaerendi. Nam et hic quodammodo ruinae perierunt.“ Deinde quod laudat Casaubon. animadv. ad Athenaei L. I„etiam ex hoc loco colligendum, nostros hodie codices Homeri ad editionem Arislarcheam magna ex parte fuisse emendalos.“ Utriusque sententiae documenta permulta inveniet, qui scholia ad IV. lib. Od. pervolutet. Neque ad aliam opinionem trahemur, si pauca scholiorum verba contraria invenerimus. Tamen ex his unum huc afferam, quod et intemperantiam Aristarchi critici supra reprehensam novo exemplo conſirmare et hanc Ari- starcheam Homericorum recensionem nonnullis locis refectam esse demonstrare videtur. In schol. Buttm. ad v. 231 sunt haec„4l oraxos—⁸ yodpe⸗ 0u'ro⁸, Ir9s 4½ 4ᷣας οs. srei dσd υννν 42611» 1Aσσυασα, và„ IIar*ονs 216 ¼ p*⁴εννς 1aus Auaε᷑νν 6 HHaujn 4641108, 8 zal Hõ⁶ο uαοτινεέ ei uu9 4*τμ 0ʃ/08 urer O⁴mτοοο dανe 7 aurdg IIauiον 69 rdrra re pdguαM olqer. B. 0. Harl. Duplicem eulpam igitur in Aristarchum conferunt. Primum enim v. 231. 232 pro verbis ³να Gr⁹ arriο deros arε π‿ανιν oχ=den. 7 ydo z. r. J. ad suum arbitrium scripsisse fertur, quae supra leginus, deinde etiam falsa tradi verbis subdititiis perhibent. Neque enim unum deum esse Apollinem et Paeona. Quum Eustathius ad h. v. scripserit„τνσ de ro Haijord, rôr auor IereAu,or A νdνταν⁹α‿ντεμ¶m4oďmοννπ, Aristarchi lectionem silentio praetermittat; lacllis est su- picio, verba, quae interpolata esse ferant„srrei G,άr πν dτονεν ⁷άἀςνασ⸗òνnil fuisse nisi glossam Aristarchi ad lemma 8 yd TIai- 7orοs eiGi ersuαμννοι et glossam falso pro Aristarchea lectione venditari, ut saepe fit. At ne ita quidem alterum crimen dilueretur. Apollo enim idem deus diceretur, qui Paeon. Sed forte fortuna in cod. Veneto A. ad II. E. 898 et inprimis ad A. 474 servatum est praecepium„Pacona et Apollinem diversos deos habendos esse,“ quod non dubitabis cum Lehrsio de Aristarchi stud. Homer. p. 181 ad Aristarchum auctorem referre, si animadverteris ad verba adereraw et„ dtras in initio scholiorum seripta cf. Lehrs. I. l. p. 8 et p. 10. Utri scholiorum plus ſidei sit, Buttmanniano an Veneto, nemo incertus erit.