9

de nupliis non agitur et quod Athenaeus I. V. p. 180(v. infra in n. 13), ubi de„ακëοπ agit, versum 3tium 7T,0„ d' 5⁵⁹ν%ꝙν. 1. J. nominat 10 10, 10 os sc. z05„⁴.eμοι.

Altera ratio est ipsius Athenaei et Nitzschii. Ouorum quamvis neuter id ageret, ut hanc rem uno loco omnes in partes illustraret; tamen utriusque sententiam satis certo cognoscimus ex iis, quae ille quidem aliorum sententias impugnans TIl. infra ¹³) perscriptis] de sua opinione memoravit, hic vero Comment. Part. I. p. 229 dis- putavit. Contendunt igitur„principales nuptiarum dies jam praeteriisse, quibus domum deducta sit sponsa a sponso; Megapenthem, Menclai filium, nuptiis finitis, cum nova uxore in patris aedibus(cl. Nitzsch. I. l.) suum incolere thalamum; hic agi de fine dierum nuptialium et de reliquiis epuli(etiam hujus diei epulas, a rege omnibus, qui- buscum aliqua sibi necessitudo intercederet, paratas, ad ſinem adductas videri, quum jam vesperasset, aut con- vivas sumtihus regis alias epulari. ck. N. coll tamen Athen. p. 192 c.*α d deuεεννσœνε orearr G b„rog et J. in n. 13. 1. πμοο ε μοωπυ‿εοπινες t/1ιο, 6 1* MSr4οσς*Qαα έ⁴⁴εν).

A tertia denique parte stant ol πσε οεοτιααςρνν, qui(Athen I. I.) nuptiarum adumbrationem non modo huic libro vindicasse, sed etiam intextis versibus 15— 19 ampliſicasse dicuntur. Tamen eo magis cavendum est,

¹³) Athen. Deipnos. lib. V§. 180, c. d. T0 d ⁶ννν ⁷τι*πας τα roiœtra(comissationes nimis luxuriosas) veveunòg Tolg 1οτ uu rols GDalare reuey(Homerus), A4* 0un! Nor ope, 00⁸ Meveld 00, 3- 17 yan⸗oie 1 ꝗuνeeyres ol rεο*ν A9israg Tn gra(0b) 6ure- Toũs ouons Iis 4oriddec uai 10„ asννναο Iuapo rαεαρηννιν, 3 alg æapeieero 16„* Yaniounusen, a9 ⸗8 od dlepiov, zthag J'elre 0 roν Meyaren goug yduog, auroi d³4 Lo*⁶εονes Odror r0, 6 74 Mereaaos val„ EAr, 2 Spsures, dℳ sarar?de- res urd roĩ xντν εμσονς„Tôr Gei 90» 2. T. J., G ννν ⁶έαφν roiouroue radg 5ri Tous 2 0i àv v. T. 1— LuAes ⁴ο νοντες εdννενον vara 11666G0u8.— liereveyrinres dx 17s Orloratas dG„ aurs ye„1 τ A d-dꝓriuα. ou„do 4 d νοννπις ο 4 GTIrpes, aA** 2s‿⁴ονντοο ν ονοσ, dvreg 69Toro. x0„d⁴, 4ed Teun rys G91yos 131„ v. T. 4. Verba ita, ut supra ea exscripsimus, exstant in ed. Dindorfiana, nisi quod ante Gννᷣνος illud ou, uncis inclusum, interposuimus. Quod, quamquam jam Casaubonus desi- deraverat(scribendum ei visum est rν οu sre σαυνενιος ouονε), tamen neque Schweigh neque Dindorfius receperunt. Nos ne temere Casaubonum secuti esse videamur, pauca ex Dindorfi annotat. critica adjiciamus necesse est:„ad p. 180 c. 1u¹) ouνεεᷣντe C.(codex Pari- sinus epitomes), et Eustath. p. 1480, 16. or. Gures c cod. P.(Palatinus) V.(ed. princ. Veneta) et L.(ed. Casaub.)— duενονς 0G„ T) 46 4d⁶⁴εοςα ν⁴ἀε C. et Eustathius.— 14»„ 41 1us Ou B.(Laurentianus cod.) P.— u*, rrerret) it) in margine habet P.“— Primum notandum est, post verba„Gυνεᷣνονς— val C. et Eust.“ addendum esse„omiserunt.“ Nam de Epitomatore Schweigh. Com- ment. Tom. III, pag. 32 hoc diserte tradit et ed. Lipsiensis Eustathii eadem verba praetermittit. At desideratum illud os nullus cod. habet. Cuin etiam MSS lectionem defendit Schw. J. I. et his verbis Athenaei sententiam explicat Aristarchum non animadverlisse r5„ 4-riααν, nempe ri* 71691 TAMA4uor(conribium, quo Telemachum eæcepit Menelaus, quod describit Hlomerus paulo post quam Nᷣνιοεπτοεεας Menelai meminisset) fuisse dure 157 pauoroia i. e. continuo secutum(sic) esse epulas illas nupliales: adeoque recte quidem dicere poluisse Poëtam, adoenisse Tels 7 eisdem diebus, quibus Menelaus festivitatem nuptialem celebraret; intelligi autem ex reliqua nar- ratione in fine illorum dierum advenisse illum, cum jam perdactae essent nuptiales epulae, discessissentque convivae, qui ad illas conve- nissent. Haec omnia vera sunt. Offendit illud, quod Telemachus, qui ad Menelaum nuptias celebrantem venerit, postea coenae nuptiali non intersit. Occuritur offensioni ita: quum Telemachi coena continuo secuta sit epulas nuptiales, Telemachus recte dici potest festis illis diebus advenisse et tamen ipsi coenae nuptiali non interfuisse. Sed vide, quaeso, quid h. l. Athenaeus probatum iverit. Non verba poetae contraria et secum pugnantia studet expedire, sed tantum eas res allaturus est, quibus neglectis Aristarchus versus „Os oi 116— 264-Gous“ coenam nuptialem describentes interposuerit. Atqui quo magis continua fuit coena Telemachi epulis nuptiali- bus, co facilius debuit Aristarchus permoveri, ut versus de coena nuptiali a loco non alienos putaret. Athenaei consilio autem con- sentaneumn fuit talia enumerare, qualia Aristarchum, si animadvertisset, ab inserendis illis versibus prohibuissent. Sunt vero omnia inde ab 1ν auνιαν— AA ejusmodi, ut demonstrent, tum, quum Telemachus advenerit, nuptias ipsas finitas esse, sola verba duενονος u6„ε ε6τ⁴μςρεoοσα aliena sunt. Sensus igitur non potest non esse: Si Aristarchus intellexisset, Telemachi coenam nuptiis ipsis non continuam esse, cavisset certe, ne versibus coenam nuptialem etiam tum factam describentibus narrationem interrumperet. Neque desunt vestigia verae lectionis or uννεᷣννς*ν. r. J. in libris MSS. Nam ne hoc in sententiam nostram trahamus, quod ipsa verba corrupta ab Eustathio et Epitomatore praetermissa sunt, etiam particula au, quam hic desideramus, duobus locis vicinis recurrit, a quibus alienissima est, ante gusures, quae vox a simili principio orditur, et post uεν(V. supra Dindorfii not crit.). Ouid igitur veri similius, quam ou particulam, qua hic carere non possumus, primum in margine adscriptam, deinde in alios locos ab aliis librariis illa-

tam esse?

2