2

lectorem vehementer offendent. Ex quibus nonnulla delibare mihi videtur, ut, quod dico, probem et facilius perspi- ciatur, quibus finibus quaestionem infra proponendam terminatam velim. Versus quidem vulgo suspectos eosque satis multos in hoc desultorio disputandi genere plane omittimus, nam pars eorum in hac re nil ponderis habet, pars infra in disceptationem vocabitur. Eliam de singulari significatione ²) vel constructione nonnullorum vocabulorum ³) obiter monuisse satis sit, quum praesertim non ita multa et gravia hujus generis exempla inveniantur. Sed multo majora et molestiora vilia facile deprehendes in ipso libri argumento et in narrationis genere. Nam 1) res nar- ratae haud raro parum probabiles sunt et ab hominum temporumque ratione alienae. 2) Quae modo ex ipso poëta cognosse tibi videbaris, non multo post aut dedoceris aut conjectura informare cogeris. 3) Sermonis dulcedini vixdum libenter aures dabas, quum abit ille in orationis genus interruptum, ut magis summam rerum gestarum poeta tradere, quam audito- rum animos capere et delectare videatur. Neque 4) potest non taedium afferre orationis inopia, qua Telemachus in magna certe ejus libri parte laborat. Suspiciones illae quidem, si verae sunt, satis multae et magnae apparent. Operae igitur pretium erit singulos dubitationis locos supra propositos ten- tare, exempla subjicere.—

Id, quod primum dixi, nonnunquam res narratas probabilitate carere et ab personarum ac temporum natura recedere jam initio libri exemplum Telemachi et Pisistrati demonstrat. Nam Menelai aedes ingressi, non salutantur ab hospite, qui modo v. 35 eos ad coenam duci jusserat, sed, magniſicam regiam mirati, statim ad balnea se confe- runt. Deinde prope Menelaum accumbunt et Teleuachus submissa voce Pisistrati animum„ad hanc aulae opulen- tiam“ advertit, quum in ipso virorum oeco coena iss parata sit. ⁴)

Neque quisquam erit, quin miretur, quantum intimae amicitiae documentum Menelaus v. 174 sqq. Ulixi Troja reverso daturus fuerit? Amicum optime de se meritum beneficüs cumulare, senectutem ejus perpetuo hospitio

Wolfio, qui hos versus Proleg. CCIXIV pulcherrimos vocat, et Nitzschio, qui eos defendit. Causas ab ipsis versibus alienas, ob quas damnati sint, infra examinabimus. Suspicionem huic loco ex neglecto digammate illatam(Thiersch I. I.) minoris æstimandum duco, quum digammatis usus in Homericis carminibus nondum satis exploratus sit. Contra poëta dignissimos esse versus 1— 14 et 20— 36 censeo ob simplicem et vere poëticam sententiarum conformationem,(vid. ex. c. verba Menelai v. 30 sqq.) ob grammaticam rationem,(v. e. c. v. 11 nomen instar appositionis relativo postpositum cf. similia Od 1, 69, II. III, 122, coll. Kuehner ausführl. Gramm. II. 5. 790 3. 4 et Lobeck ad Ajac. 1025.) vetustatis denique colorem nonnullis verbis suffusum, ut v. 22 zeic Erewrerg, 0„968 Se⁴νπν.

¹) In v. 174 verba zai s oi Ayet vdod zde Passovius interpretatus est»habitabilem reddidissem, incolis replendam dedissem urbem Ulixi« Henr. Steph Th. gr. l. in vdœo ita:„α⁵ασα significat Habitare feci, Sedes habitandas dedi Hom. Od. J. 174, ubi Eu- stath. expl. uareνας.“ Prior explicatio vera quidem, sed dativo personae accommodata nõn est. Alteram, quae cum Passovii interpre- tatione congruit, hoc ipso loco desideramus, sed exemplo probare nequimus. Et jam Nitzsch. ad h. I. docuit, hanc ultimam vim in voce v»ddooα non inesse. Alias raic c. acc. pers. significare»facere, ut aliquis considat in loco«, cum acc. rei„condere, exstruere.“ Eidem in v. 176 4o?G⁴, quod Eustathio auctore est oizeraors vel 6⁴oος*νʃνεμeν u⁵αενςν displicet, postremo neque slmderv, quod explicari soleat,„vacuam reddere“ neque passivam formam verbi dτ⁴ον suspicione carere.— v. 227 pdoudd uurioerra sunt„arti- ficiose confecta.“ Alias vox idem valet, quod„plenus consilii“ v. 659 arααν α‿ε⁵e est„abstiterunt a eertaminibus, certaminum finem fecerunt“, quum vulgo Homerus activa forma significet„facere ut aliquis absistat.“ Sed quamvis intransitivam verbi vim usu Hesiodi et auctoris hymni in Cerer. conflrmare possis, ꝛmales tamen cum Buttmanno(Gr. gr. ampl. in indice verb. anom. sub αυσ) e cod. optimo, Vindob. 56, iuνοσπνπας pro grsries restituere, ita ut sententia facilis atque expedita efficiatur, vulgaris verbi zaveww significatio retineatur.— v. 740 Jaoεαν non est 2νναμτάm/σ, id quod Schol. Buttm. ad h. I. statuit. Melius Eustath. g du s 240„ „ai 2aι—νυνðναπι d uaso TiAendeν‿(sic). Penelope culpam procorum et factionis eorum in omnes confert.

²¹) v. 606 constructio verborum aiyi,Horog, ual έινο d*οαmτονς imeο,⁵ονεοο dura est; aal enim alterum adjectivum non annectit, quo prius explicetur, ut Nitzschio visum est, sed si quid sani in versu inest, recte hoc vidit scholiasta Butim. drd&⁴λλν s aox†s rodro, 1 7, zdiνroν aipiSoros ouda, zi iaeoroou 211 ⁵έρα³⁵ον εμeςτο. Idem Vossius in utraque versione reddidit.

*) Hanc difficultatem Nitzsch. solvere studuit Comment. ad Od. 4, 71— 75; illam partim in dissertat, de aed. Homeric. p. 27 et 28 explicare conatus sum, partim infra tentabo.