— 10—

127. XGora pro Xeroy positum. Sic saepe Attici pluralem pro singulari usurpant. Cf. Eurip. Hec. 1240: A&*ερ˙ενυ⁴ἀα εμν ꝙOι ra‿λοαα xοενεν ναυη. Ihid. 1107:'Go, Sray ur„sioοον„εεν αᷣπα νι—, rahai„ne 2eara Ndea C6n«c. Heracl. 589:„⁴A- Niord rot diwauocy. Hippol. 269: äanua& fpdy Fric Sor i v6-0c. Vide Monkium ad ista verba.— 11 364

De totius loci sententia apte comparabitur Herod. III. 80: πο ZJι pov a Eky Ovoea d⁴eντνν mε⁴eνμαασ Eiεεν, i0cvon. Phocylides: εασααασασσσ0õKQ Sͤcshta, 6οο deXG y 6Xet ebar. Dta 2 22G

127— 130. Hos versus alius aliter interpretatus est. Sed mitto has interpretationes exccptis iis, quas recentissimi editores protulerunt. Pflugkins, cujus sententia Klotzio probari videtur,„nimis magna“, inquit,„vim habent eam, quae ut plurimum parum oppor- tune polleat. Fluxit haec gnome ab implacabili pontentium ira(cf. v. 120 sq.), quam dum opibus suis persequuntur, ipsi sibi graves flunt adeoque obdòeva zalο valent. A5-

„ Odat absolute, ut Orest. v. 897: dc ày döptat 6Xeoc Ey aXac J. Verba 05 ,Sva za¹ adyverbialiter accipio, ut in Helen. 479: xaρννν ⁴ο oο˙οεέν τπsc.“ Primum, quanquam certum est, zay adverbialiter dici, ut àκνν aru, eoc, h 6Sa, alia, inde tamen non sequitur, ut sic etiam 0be&ναν αρνν dici possit. Atque illud exemplum, quod Pflugkius affert, nihil efficit. Nam aeque bene seribitur intelligiturque ανν 055» „dec, ut 0586) idem sit quod ob. Sed ut hoc ita non sit, Pflugkii sententia certe et ab hoc loco et ab Euripidis ratione aliena est. Praepotentes enim propter iram, quam persequuntur, profecto non sunt judicandi minus felices quam alii. Neque subjicit Euri- pides unquam ejusmodi rationes. Sunt enim pericula, quae undique tyrannis intenduntur. Of. Eur. Ion. 621 sdd. Phoen. 533. 552. Hippol. 1019. Pind. Pyth. 11. 50 Diss. Witz- schelius nihil explicat, vertit tantum: quae autem modum excedunt, nihil tempestivum mortalibus efficiunt; majorem vero calamitatem, quando deus irascitur, familiis adferre solent. Missam facio hanc interpretationem, quae non est nova, et venio ad scholiastae verba, quae omnes fere repudiarunt, nec tamen jure, credo: ai& öxενla,„rο Aàoeysic, xal 05 BéBaue rdc dyGoc, dn apNaig**) Bsraßd e a 7 àννν»Oνεεεεναα Ob SSa ερ 0» mihi videtur esse nullum tempus i. e. perbreve tempus, sicut Plato dicit Phaed. 90. C. oörs rüv œ⁴⁴εει ⁰58e5« 0529 5ri⸗ 050 86aον ο⁵s r0„ 16rGy, Aà xdvra tà öyra&rexyc Gonsp Ey EPpinc Ey zal dro orpégsra zal XP6»0) 05 8v? 0508 Hgyst. At forsitan offendetur aliquis vocabulo αν hunc in modum usurpato. Scilicet dicunt, vaipv esse tempus opportunum. Attamen usus huic praecepto

*) Matthiae suspicatur excidisse nonnulla inter„pG noic et ri dpxcig. Equidem conjicio r dpxaia peraßo interpretandum esse vicissitudine antiqua i. e. quae inde ab omni temporc fit. Sed confiteor neque hoc valde mihi placere.